Η Ντουμπάι BC είναι μια ομάδα που έχει τεράστια κεφάλαια να επενδύσει. Απέκτησε εξαιρετικούς παίκτες και έναν προπονητή εγνωσμένης αξίας. Αυτό ίσως να της φέρει επιτυχίες. Ίσως να της δώσει μέχρι και ευρωπαϊκό τίτλο.
Στη συνείδηση του κόσμου, έχει καμία πιθανότητα να πλησιάσει το legacy του Παναθηναϊκού; Η απάντηση είναι αυτονόητη: Όχι. Ας πάρει και τρεις Euroleague μαζεμένες.
Τους τίτλους ίσως να τους κερδίσεις αν έχεις χρήματα, αν σου βγουν οι επιλογές που κάνεις κι αν υπάρξει και λίγη τύχη. Το «χτίσιμο» του ονόματος, όμως, είναι μια διαδικασία δεκαετιών. Βασισμένη στη συμπεριφορά απέναντι στον κόσμο του μπάσκετ.
Ο Παναθηναϊκός έχει αυτή την ξεχωριστή κληρονομιά. Η οποία ξεκίνησε από τους Γιαννακόπουλους λόγω προσωπικής τους φιλοσοφίας και γιγαντώθηκε μόλις «έδεσαν» με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς.
Τέθηκαν προτεραιότητες. Η οικογένεια μπροστά από το αποτέλεσμα. Όποιος βρίσκεται εντός ομάδας, είναι μέλος της. «Παιδί» της. Ξεχωριστή συμπεριφορά, ξεχωριστό συναίσθημα που δεν βιώνει κανείς αστέρας του μπάσκετ. Διότι εδώ δεν μιλάμε για αποθέωση αγωνιστικής αξίας, αλλά για ανύψωση του ανθρώπου, στήριξή του στα δύσκολα και κατανόηση πρώτα και πάνω απ’ όλα πως είναι άνθρωπος πριν από αθλητής/προπονητής/επαγγελματίας κάθε είδους μέσα σε ένα μπασκετικό κλαμπ.
Αυτό ακριβώς είναι το legacy του Παναθηναϊκού. Το οποίο δεν φτιάχνεται με χρήματα. Δεν μπορεί να το κοπιάρει κανείς. Ξεκινά από ανθρώπους και χαρακτήρες. Ο οργανισμός του «τριφυλλιού», μεγάλωσε έτσι. «Έφτιαξε» τους ανθρώπους του, γενιές υποστηρικτών. Απέκτησε μια ξεχωριστή διαφορετικότητα, την οποία δεν μπορούν να εξηγήσουν οι υπόλοιποι.
Οι δηλώσεις του Χουάντσο Ερνανγκόμεθ, άθελά τους περιέγραψαν ακριβώς αυτό. Κι έχει αξία γιατί προέρχονται από έναν χαρακτήρα στον οποίο όλοι βγάζουν το καπέλο. Οπότε δεν θα έπρεπε να τον εντυπωσιάζουν τα… φυσιολογικά, για τον δικό του ανθρώπινο κώδικα.
«Είχα ακόμη έναν χρόνο συμβόλαιο, ναι, είχα προτάσεις από άλλες ομάδες και πιστεύω ότι ο Παναθηναϊκός θα με άφηνε να φύγω. Όμως πιστεύω ότι το καλύτερο ήταν να συνεχίσω εκεί μακροπρόθεσμα, νιώθοντας ότι με αγαπούν τόσο πολύ οι φίλαθλοι, ο ιδιοκτήτης και ο προπονητής».
Ούτε πίεση. Ούτε εξαναγκασμός επειδή έχει υπογράψει ένα συμβόλαιο. Ούτε ψυχρότητα επαγγελματική. Απλά επίδειξη αγάπης και σεβασμού. Από τους πάντες. Αυτό συνάντησε και γι’ αυτό έμεινε. Γνωρίζοντας πως δεν μπορεί να το βρει κάπου αλλού.
Είναι η περίφημη «οικογένεια» που περιγράφεται διαρκώς. Ο Παναθηναϊκός «έχτισε» νοοτροπία τέτοιου είδους. Σε όλα τα μέλη του. Δεν είναι τυχαίο πως στηρίζει πολλά στο παρελθόν του, στους ανθρώπους του. Πιθανές διαφωνίες κατά καιρούς, πάντα μένουν στην άκρη και υπερισχύει η οικογένεια. Η αγάπη. Άπαξ και υπήρξε μέλος της, δεν βγαίνεις από τον κύκλο.
Αντιλαμβάνεται ο καθένας πόσο ισχυρά θα είναι όλα αυτά, τώρα που ο ίδιος ο Ομπράντοβιτς θέλει να τα κάνει… αιχμή του δόρατος της νέας προσπάθειας στη δεύτερη θητεία του. Δεν συγκέντρωσε γύρω του αυτούς που είχε μαζί του ως αρχηγούς και σημαντικούς παίκτες, απλά για να έχει γνώριμα πρόσωπα. Μάζεψε ξανά όση περισσότερη οικογένεια μπορούσε. Για να μεταλαμπαδεύσει το σύνολο του οργανισμού, από την ιδιοκτησία μέχρι τον τελευταίο φίλαθλο, αυτό το ξεχωριστό στοιχείο. Το οποίο κανείς δεν θα βρει σε κανένα πλουσιοπάροχο συμβόλαιο που ίσως του προσφερθεί μελλοντικά από άλλο σύλλογο.
Το «όποιον θέλει ο Παναθηναϊκός, τον κρατάει», οφείλεται εκεί ακριβώς. Δεν αποτελεί στοιχείο έπαρσης ή αλαζονείας. Ούτε επίδειξης χρημάτων που υπάρχουν προς διάθεση. Είναι απλά η σιγουριά του τι δίνει ο Παναθηναϊκός, το οποίο δεν μπορεί να… ματσάρει κανείς.
