Το ελληνικό μπάσκετ διοικείται με τρόπο που ακόμη και οι ευνοημένοι αντιλαμβάνονται πως δε θα κρατήσει για καιρό. «Τριγωνική» επιτυχία είχαν μόνο οι επιθέσεις του Φιλ Τζάκσον. Ο Βαγγέλης Λιόλιος και οι «φίλοι» του, δεν θα μπορέσουν να «σαπίζουν» το άθλημα για καιρό.
Το ξέρουν, πλέον υπάρχουν και αποδείξεις. Που δεν θα τους στείλουν απλά εκτός ΕΟΚ.
Η λογική του συστήματος που «σκοτώνει» όποιον είναι απέναντί του, αποτελεί μια δράση που θα ισχυροποιεί όλο και περισσότερο την αντίδραση. Αυξάνοντας και εκείνους που θα σταθούν απέναντι στην αδικία, την αλητεία και την απόλυτη καταστροφή ενός χώρου που επενδύονται δεκάδες εκατομμύρια πλέον.
Ως τώρα έμοιαζε να φωνάζουν λίγοι και κυρίως η φωνή του Παναθηναϊκού ήταν αυτή που ακουγόταν. Με αποτέλεσμα να προσπαθούν οι ευνοημένοι και συμμετέχοντες στο σύστημα, να βγάλουν «τρελή» την απέναντι πλευρά. Όπως συμβαίνει πάντα στα «καθεστώτα», το τεράστιο λάθος τους είναι πως αισθάνονται ισχυρότερα απ’ όσο πραγματικά είναι. Γίνονται αχόρταγα και δεν υπολογίζουν τίποτα.
Σε ένα μπάσκετ που έχει γίνει επενδυτικό πεδίο πλέον, ο κάθε Λιόλιος, ο κάθε Μαυραγάνης, ο κάθε Μαγκλογιάννης, έχουν σύντομη ημερομηνία λήξης στα διοικητικά δρώμενα του αθλήματος. Γιατί κανείς δεν μπορεί να κοροϊδεύει πολλούς για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ειδικά όταν αυτοί είναι ισχυρότατοι σε κάθε επίπεδο. Κυρίως επειδή δεν θα επιτρέψουν να ρισκάρει την επένδυσή τους, κανείς «περίεργος».
Το ντόμινο έχει ξεκινήσει ήδη. Μεγάλη κατασκευή, αλλά το πρώτο κομμάτι ήδη… τρέμει. Τα υπόλοιπα θα πέσουν γρήγορα και εύκολα. Για να μείνει «καθαρό» το μπάσκετ να συνεχίσει την πορεία του. Με τις επενδύσεις του Γιαννακόπουλου σε ομάδα και γήπεδο, με το εντυπωσιακό μπάσιμο Μυστακίδη και το πλάνο του για επένδυση σε ομάδα και γήπεδο, με τον Σιάο στον Άρη, τον Αγγελόπουλο στην ΑΕΚ, αλλά και τα πολλά χρήματα σε ομάδες όπως το Μαρούσι, ο Πανιώνιος και όχι μόνο, τα δεδομένα αλλάζουν. Ακόμη κι όσους η ΕΟΚ θεωρεί «δίπλα» της, δε θα ανεχτούν καταστάσεις που προκαλούν τριγμούς στο οικοδόμημα του μπάσκετ.
Η ίδια η ιστορία το έχει δείξει, αρχίζοντας απ’ το ποδόσφαιρο. Ο Γκιρτζίκης, ο Σαρρής και το σύστημα που «σάπισε» το άθλημα, οι περιβόητες «παράγκες», κατέστρεφαν τα πάντα όσο ο Σαββίδης ήταν λίγο καιρό στον ΠΑΟΚ και οργάνωνε την ΠΑΕ μαθαίνοντας συγχρόνως την «βρωμιά» που υπάρχει στο χώρο, η ΑΕΚ φυτοζωούσε, ο Παναθηναϊκός έδινε μάχη οικονομική, οπότε το σύστημα δούλευε σχεδόν ανενόχλητο. Μόλις ξεπεράστηκαν όλα τα υπόλοιπα και επικεντρώθηκαν οι επιχειρηματίες στο πώς θα καταστρέψουν από τη ρίζα το… κακό, τότε ήρθε η εξυγίανση.
Ακόμη και στην Euroleague, έμοιαζε με «τρελό του χωριού» ο Γιαννακόπουλος όταν φώναζε για τον Μπερτομέου, τις διαιτησίες του, την οικονομική διαχείριση. Μέχρι που ξύπνησαν και οι υπόλοιπες ομάδες και έστειλαν τον Καταλανό σπίτι του με συνοπτικές διαδικασίες.
Η ΕΟΚ όσο ισχυρή κι αν αισθάνεται τώρα, όσο πόλεμο κι αν κάνει κόντρα στη λογική και στην αλήθεια, όσους «προσκυνημένους» κι αν έχει να τη χειροκροτούν, έχει πορεία που είναι προδιαγεγραμμένη. Γιατί οι θεσμοί και αγγίζονται και κρίνονται και «γκρεμίζονται» όταν καταστρέφουν κάτι που αγαπά τόσος κόσμος και επενδύονται τόσα χρήματα σε αυτό.
