Κάθε αγωνιστική που περνά, η Euroleague έχει μια ακόμη «χαρακιά» στο κορμί της. Λόγω της διαιτησίας, η οποία είναι από τους πλέον αναξιόπιστους τομείς του αθλητισμού συνολικά. Αποφάσεις που επηρεάζουν αγώνες, δίνουν ή παίρνουν νίκες, καθορίζουν τη ροή αναμετρήσεων και τις τύχες πολλών εκατομμυρίων ευρώ που επενδύουν οι ιδιοκτήτες.
Ακόμη πιο σημαντικό πρόβλημα από την ίδια τη διαιτησία, είναι η νοοτροπία του αθλήματος. Γιατί έχει μάθει τους πάντες να αντιμετωπίζουν το ζήτημα λες και είναι... ταμπού. Δίνοντας πεδίο δράσης στους τύπους με τα πορτοκαλί, οι οποίοι αλλάζουν κάθε αγωνιστική τους κανονισμούς, ανάλογα με τις ορέξεις τους.
Ειδικά όταν το θέμα έχει και... φουστανέλα μέσα, ακόμη χειρότερα. Αν ειπωθεί πως ο Πίτερς έκανε αντιαθλητικό στον Μίσιτς και δεν δόθηκε, δεν γίνεται κανείς ανθέλληνας. Απλά διαπιστώνει μια αλήθεια, επισημαίνοντας κάτι που έγινε.
Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα αθλήματα όμως, στο μπάσκετ αυτά... απαγορεύονται. Εδώ και πολλά χρόνια ουσιαστικά. Ελάχιστοι μιλούν για διαιτησία και συνήθως χαρακτηρίζονται από «οπαδοί» μέχρι κατευθυνόμενοι. Για να μην θεωρείται κάποιος κάτι από αυτά, πρέπει να βλέπει την «πιστολιά» και να μιλά για τη σωστή ή τη λάθος άμυνα, για τις αλλαγές στην άμυνα, την ευστοχία κι άλλα τέτοια.
Η Euroleague έχει μετατρέψει το «κάνω τον βλάκα» σε μονιμότητα. Όποιος δεν τον κάνει και αναφερθεί στη διαιτησία οποιουδήποτε αγώνα, τιμωρείται παραδειγματικά. Είτε από το πειθαρχικό όργανο αν είναι επαγγελματίας, είτε από το σύστημα που χειροκροτεί τη «δολοφονία» στην όποια αξιοπιστία έχει απομείνει.
Το μπάσκετ ζει σε ένα σύννεφο ψέματος. Μια φτιαχτή τελειότητα, η οποία έχει διαβρωθεί τόσο έντονα, σε σημείο που ακόμη κι όσοι θέλουν να αλλάξουν κάτι, δεν μπορούν. Βασιλεύει η σαπίλα, γιγαντώνεται επειδή δεν αφήνουν ούτε να σχολιαστεί αυτή.
Κάπως έτσι οι ευνοημένοι γίνονται μάγκες. Οι διαιτητές από θύτες, με χαρακτηριστική άνεση θυματοποιούνται μόλις τολμήσει κάποιος να πει το αυτονόητο: Πως διακρίνεται ένα μοτίβο για ομάδες που είναι «χαϊδεμένες» και για άλλες που είναι «κακά παιδιά».
Εμείς εδώ ζούμε στο μικρόκοσμό μας και στις αντιπαλότητές μας. Ξεχνάμε όμως πως μιλάμε για κάτι ευρωπαϊκό. Δεν παίζουμε μόνοι μας. Δεν ορίζουμε στο... χωριό μας το ποιος θα σιωπήσει για να μην επισημανθεί αυτό που γίνεται μπροστά σε όλους. Ξεδιάντροπα και χωρίς κανένα τακτ.
Η πόρτα δεν έχει ανοίξει ακόμη, όμως είναι ξεκλείδωτη. Το ποιος θα πιάσει πρώτος το πόμολο και θα κάνει την αρχή είναι το θέμα. Μετά θα μιλάμε για την απόλυτη κατάρρευση ενός οικοδομήματος που προχωρά την τρίτη δεκαετία του.
Όταν είσαι άρρωστος και μάλιστα βαριά, με το να το κρύβεις δεν θα γίνεις καλά. Χρειάζεται δραστικά μέτρα. Χρειάζεται βοήθεια για να λυθούν τα ζητήματα. Τα «νεκρά κύτταρα» πρέπει να αποβάλλονται, όχι να τους επιτρέπεις να «σκοτώσουν» το σύνολο του οργανισμού.
Μιλάμε βέβαια για μια πυραμίδα από βολεμένους στην προκειμένη περίπτωση. Ομάδες, διαιτητές, Media, πολλοί ευνοούνται, άρα με μανία θα πολεμήσουν για να μην αλλάξει η κατάσταση. Το ζήτημα είναι τι θα κάνουν εκείνοι που θέλουν την υγεία. Οι οποίοι είναι σαφώς σημαντικά περισσότεροι.
Η σιωπή δεν βοηθά σε τίποτα. Η τιμωρία της γνώμης, καταστρέφει την πραγματικότητα και δίνει θάρρος για συνέχεια στο μακελειό του μπάσκετ. Το οποίο έχει μετατραπεί σε ένα από τα αθλήματα με το μικρότερο ποσοστό αξιοπιστίας πανευρωπαϊκά. Αν υπάρχει ακόμη κι αυτό...
