Η Εθνική μας ολοκλήρωσε το Ευρωμπάσκετ, άκρως πετυχημένα, παίρνοντας την Τρίτη θέση και μετά από 16 χρόνια το κοντέρ μηδένισε. Έπρεπε να γίνει ακόμα και αν πήγαμε για αυτοκτονία στα τελευταία λεπτά, όμως τέλος καλό όλα καλά. Παρακάτω θα βρείτε μερικές σκόρπιες σκέψεις για το Ευρωμπάσκετ που είδαμε τις τελευταίες 20 μέρες, για πράγματα που μας έκαναν εντύπωση, αλλά και σκέψεις για το μέλλον.
1.Κατά γενική ομολογία ήταν ένα χαμηλού ποιοτικού επιπέδου Ευρωμπάσκετ, με μόλις δύο ομάδες (Τουρκία, Γερμανία) να ξεχωρίζουν ως πραγματικά καλές ομάδες και οι υπόλοιπες ήταν πάνω κάτω στην ίδια δυναμικότητα. Η Εθνική κατάφερε να πάρει την πρώτη θέση στον όμιλο της και ουσιαστικά έφτιαξε τον δρόμο της προς το μετάλλιο. Κέρδισε κατά σειρά, Ιταλία, Κύπρο, Γεωργία, Ισπανία, Ισραήλ, Λιθουανία και Φινλανδία. Όλες τις ομάδες δηλαδή, που ήταν στα κυβικά της χωρίς να κάνει λάθος σε κανένα παιχνίδι. Υπέρβαση θα συνιστούσε μια νίκη επί της Τουρκίας, όμως κάναμε το χειρότερο μας παιχνίδι απέναντι σε μια εξαιρετική ομάδα.
2.Ο Βασίλης Σπανούλης, παρόλο που ακόμα είναι νέος στην προπονητική, είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να είναι στον πάγκο της Εθνικής ομάδας. Έχει την αποδοχή όλου του κόσμου, αλλά κυρίως των παικτών του. Είναι τέτοια η προσωπικότητα και η αύρα του, που μόνο καλό κάνει σε ένα γκρουπ παικτών που παίζουν και για εκείνον. Πιστώνεται στο 100%, ότι στις μέρες του, βλέπουμε την καλύτερη χρησιμοποίηση του Γιάννη από κάθε άλλον προπονητή και για αυτό είδαμε και τον Έλληνα σταρ, να μιλάει με τέτοια λόγια στην συνέντευξη τύπου. Πολλές φορές αυτά τα τουρνουά που έχουν λίγες μέρες προετοιμασίας και οι ομάδες δεν προλαβαίνουν να δουλέψουν πολλά πράγματα, μετράει η διαχείριση και η εμπιστοσύνη στους παίκτες. Σε αυτά πήρε άριστα ο Σπανούλης.
3.Η επιτυχία από την αποτυχία, πολλές φορές κρίνεται στις λεπτομέρειες. Στο συγκεκριμένο παιχνίδι, η απόσταση από τον παράδεισο στην κόλαση, ήταν όσο το follow του Γιάντουνεν από την άστοχη βολή. Εκεί που ο χρόνος πάγωσε και όλοι περιμέναμε να δούμε με κομμένη ανάσα αν θα μπει ή όχι. Ευτυχώς χτύπησε στο μπροστά μέρος του στεφανιού και έτσι αποφύγαμε τα εμφράγματα. Φανταστείτε τι θα λέγαμε σήμερα, αν χάναμε παιχνίδι από την Φινλανδία, προηγούμενοι με 14 πόντους, τρία λεπτά πριν το τέλος. Θέλει να έχεις και λίγη τύχη για να φύγει η κατάρα.
4.Ο Γιάννης ήταν ο πιο κυριαρχικός παίκτης του τουρνουά. Παικτάρα ο MVP Σρέντερ, τρομερός ο Σενγκούν, απίστευτο ταλέντο ο Βάγκνερ, αλλά αυτά που κάνει ο Γιάννης στο παρκέ, δεν συγκρίνονται. Ανάγκαζε τους αντιπάλους της εθνικής να φέρνουν δύο και τρεις παίκτες να τον σταματήσουν και πάλι δεν τα κατάφερναν. Πραγματική μπουλντόζα. Η διαφορά φάνηκε σε ένα παιχνίδι που δεν έπαιξε και χάσαμε εύκολα από την Βοσνία.
5.Επειδή όμως δεν είναι σωστό να μιλάμε μόνο για τον Γιάννη, υπήρξαν και άλλα παιδιά που ήταν καθοριστικοί. Ο αρχηγός Παπανικολάου, ήταν συγκινητικός στην άμυνα σε όλο το τουρνουά. Έβαλε στην τσέπη του, πρώτα τον Φοντέκιο, μετά τον Αλντάμα, μετά τον Αβντίγια και τελείωσε με τον Μαρκάνεν. Ο Σλούκας ήταν το γνωστό κομπιούτερ και ο τρίτος σκόρερ της Εθνικής. Ο Ντόρσεϊ έκανε μεγάλα ματς και έδωσε λύσεις από την περιφέρεια. Τέλος, ο Βασίλης Τολιόπουλος, τρύπησε για μια ακόμα φορά το ταβάνι του και έδωσε ένα απίστευτο instant scoring ερχόμενος από τον πάγκο, όποτε το χρειαζόταν η Εθνική.
6.Ας ελπίσουμε ότι η συζήτηση για το τι είδους νατουραλιζέ παίκτη χρειάζεται η εθνική μας, μετά από αυτό το τουρνουά, δεν θα ξαναγίνει σοβαρά. Δεν είναι θέμα αν είναι καλός ή κακός παίκτης ο Γουόκαπ, αλλά ότι το προφίλ του Ντόρσεϊ, είναι αυτό που ταιριάζει σε μια ομάδα που υπάρχει ο Γιάννης. Ο γκαρντ του Ολυμπιακού, ολοκλήρωσε την διοργάνωση, όντας ο δεύτερος παίκτης στην λίστα με τα περισσότερα εύστοχα τρίποντα, πετυχαίνοντας 27/57, με το εκπληκτικό 47.4%. Αν λοιπόν είναι και οι δύο διαθέσιμοι, η επιλογή είναι ξεκάθαρη.
7.Στο τελικό, πήγαν οι δύο μακράν καλύτερες επιθέσεις της διοργάνωσης. Η Γερμανία με το εντυπωσιακό 132.6 πόντους ανά 100 κατοχές και η Τουρκία με 126.5. Κάτι δείχνει αυτό για το που πάει το μπάσκετ, με τις δύο ομάδες να μοιάζουν υπερηχητικές μπροστά στις άλλες, για αυτό μας χάρισαν και έναν σπουδαίο ποιοτικά τελικό.
8.Αυτό που έκανε ο Εργκίν Αταμάν σε αυτό το Ευρωμπάσκετ είναι ένα μάθημα για όλους μας, ώστε να μην είμαστε κολλημένοι σε ένα πράγμα και πιστεύουμε ότι μόνο αυτό υπάρχει για έναν προπονητή. Φυσικά δεν μιλάω για τους καφενόβιους που λένε ότι ο Αταμάν δεν έχει συστήματα, γιατί πρόκειται περί ανεκδότου. Μιλάω για την προσαρμογή στα δεδομένα. Όλοι λέμε ότι του Αταμάν του αρέσει να έχει πολλούς γκαρντ και να παίζει ακόμα και με τρεις χειριστές σε μια πεντάδα, ενώ όλες οι ομάδες του είναι βαριές πικ εν ρολ ομάδες. Τι είδαμε στην Τουρκία; Το ακριβώς αντίθετο. Μια ομάδα που βασιζόταν στους ψηλούς της και στους φόργουορντ, με βασικό δημιουργό τον σέντερ της. Δηλαδή ο Αταμάν προσαρμόστηκε στα δεδομένα που είχε και τα πήγε πολύ καλά.
9.Είναι τρομερή η σκηνή στο τέλος του αγώνα, που ο Σπανούλης πνίγεται στις αγκαλιές του Παπαλουκά, του Διαμαντίδη και του Τσαρτσαρή. Όπως τότε που ήταν παίκτες, έτσι και τώρα, που οι μεν βλέπουν απ’ έξω και ο Σπανούλης προπονεί.
10.Τέλος, παρόλο που δεν είχα σκοπό να το γράψω, αλλά ο κόουτς το επανέλαβε δύο φορές. Πρώτα το Σάββατο, που ανέφερε μην μιζεριάζουμε, με αφορμή την ήττα από την Τουρκία και άλλη μία χθες, που είπε ότι είναι κουταμάρες ότι μας σταμάτησε η Τουρκία λόγω του πλάνου που είχε, ο Γιάννης έχασε 3 λέι απ και αστοχήσαμε σε ελεύθερα σουτ. Να με συγχωρήσει ο κόουτς, αλλά η τακτική επικράτηση της Τουρκίας ήταν πέρα για πέρα πραγματική. Ο Γιάννης έχασε τρια λέι απ γιατί είχε τρία άτομα επάνω του. Ο Οσμανί, έκανε το ματς της καριέρας του, γιατί σούταρε ελεύθερος από επιλογή της Ελλάδας, χθες δεν εκτέλεσε ούτε ένα τρίποντο. Άρα κουταμάρες δεν είναι, εκτός αν οι 30 πόντοι δικαιολογούνται από τρία χαμένα λέι-απ και 3 χαμένα τρίποντα. Ούτε μιζεριάζουμε, ούτε είπαμε κάτι κακό, για μια εθνική που είχε αμέριστη στήριξη από όλους για αυτό και πέτυχε το στόχο της. Όλοι έχουν κακές μέρες, δεν έγινε και τίποτα.
