Η κατάρα (που μεταξύ μας δεν ήταν κατάρα) έσπασε και πλέον η εθνική ομάδα οδεύει προς το μεγαλύτερο αγώνα της τελευταίας 16τίας, μέχρι τον επόμενο. H ομάδα του Βασίλη Σπανούλη, ας πούμε ότι μέχρι τώρα έκανε τα προβλεπόμενα, που η ιστορία βέβαια μας έχει δείξει ότι δεν είναι και καθόλου αναμενόμενα. Η Ελλάδα την έχει πατήσει άπειρες φορές σε αυτά τα νοκ άουτ παιχνίδια, οπότε η νίκη επί της Λιθουανίας, έδιωξε ένα μεγάλο βάρος από τις πλάτες των διεθνών. Πλέον μπροστά μας έχουμε ίσως την καλύτερη ομάδα του τουρνουά ή για να το πούμε πιο σωστά, την πιο σταθερή σε υψηλά επίπεδα απόδοσης. Αυτή είναι η Τουρκία του Εργκίν Αταμάν και του υπερπαίκτη Αλπερέν Σενγκούν.
Μια γεμάτη ομάδα
Η Τουρκία μπήκε σε αυτό το τουρνουά ως το μαύρο άλογο, αλλά πολύ γρήγορα εξελίχθηκε σε ένα από τα φαβορί της διοργάνωσης. Μία ομάδα που έχει την δεύτερη καλύτερη επίθεση και την έκτη καλύτερα άμυνα, μαζί με τον πιθανό MVP του τουρνουά. Όλο το οικοδόμημα της Τουρκίας είναι χτισμένο πάνω στον χαρισματικό ψηλό των Ρόκετς, που κάνει ένα σπουδαίο τουρνουά. Ο Σενγκούν, σκοράρει 21.6 πόντους ανά αγώνα, όμως είναι και ο βασικός δημιουργός των Τούρκων, παράγοντας 17 assisted points στους συμπαίκτες του, όντας συνολικά υπεύθυνος για 38.6 πόντους ανά αγώνα.
Ο κόουτς Αταμάν, του ακουμπάει την μπάλα στο ποστ και από εκεί και πέρα, όλη η Τουρκική ομάδα κινείται με βάση το πως τον αντιμετωπίζει η άμυνα. Με μονή κάλυψη είναι δύσκολο να τον σταματήσεις, οπότε αναγκαστικά πάει βοήθεια που δημιουργεί περιστροφές. Γίνονται πολλά κοψίματα στην πλάτη της άμυνας, όπου ο Σενγκούν πολύ εύκολα βρίσκει πάσες. Το κακό για εμάς βέβαια είναι ότι δεν υπάρχει μόνο ο Σενγκούν. Η Τουρκία είναι μια ομάδα πολύ καλά στελεχωμένη και σχεδόν πλήρης σε όλες τις θέσεις. Αυτό που φαινόταν ως μειονέκτημα της, ήταν οι γκαρντ και τελικά μέχρι τώρα έχει βγει σε πλεονέκτημα.
Πέρα από τον Λάρκιν, η Τουρκία έχει δυο παιδιά που παίζουν σε χαμηλότερο επίπεδο, το Χαζέρ και τον Σιπάχι. Και οι δύο κάνουν καταπληκτικό τουρνουά, όχι μόνο αμυντικά αλλά και εκτελεστικά. Η μεγάλη δύναμη της Τουρκίας στην άμυνα, είναι η πίεση που βάζουν αυτοί οι δύο στην μπάλα, καθώς και μεγάλα κορμιά έχουν και είναι ιδιαίτερα ενοχλητικοί στο κατέβασμα της μπάλας. Θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος ότι η βασική τους αδυναμία είναι στο σουτ και μέχρι τώρα όλες οι ομάδες, αν δίνουν κάτι στην Τουρκία είναι το τρίποντο σε αυτούς τους δύο. Αποτέλεσμα; Ο Χαζέρ σουτάρει με 6/10 τρίποντα και ο Σιπάχι με 11/21 (52.4%) τιμωρώντας κάθε άμυνα.
Γενικά η Τουρκική ομάδα, είναι από αυτές που τα στατιστικά της στην φάση των ομίλων, παραμένουν σταθερά και στα νοκ άουτ χωρίς μεγάλες διαφορές και αυτό δείχνει μια σταθερότητα. Η Τουρκία είναι η πιο εύστοχη ομάδα τριών πόντων στην διοργάνωση (44.6%), χτυπώντας κάθε φορά που κλείνουν οι άμυνες μέσα στην ρακέτα και στον Σενγκούν. Ο Όσμαν κάνει και αυτός ένα εξαιρετικό τουρνουά χωρίς το βάρος του παρελθόντος, που έπρεπε να παίζει με την μπάλα στα χέρια και έτσι λειτουργεί μόνο ως εκτελεστής.
Το βαρόμετρο όμως για την Τουρκία είναι ο Λάρκιν. Ο νατουραλιζέ της ομάδας είναι αυτός που κάνει την διαφορά όταν χρειάζεται. Το είδαμε με την Σερβία, το είδαμε και με την Πολωνία. Αν ο Λάρκιν είναι σε καλή μέρα, τότε είναι πολλά που θα πρέπει να διαχειριστεί ο αντίπαλος, αφού πραγματικά το οπλοστάσιο του Αταμάν είναι γεμάτο.
Η βελτίωση της Ελλάδας και το στοιχείο που προβληματίζει
Ο Βασίλης Σπανούλης, έλεγε στην προετοιμασία ότι θέλουμε να βελτιωνόμαστε μέσα στο τουρνουά. Πλέον έχουμε φτάσει στα νοκ άουτ και αν δούμε την εικόνα της Εθνικής στο πρώτο παιχνίδι με την Ιταλία και στο τελευταίο με την Λιθουανία, θα δούμε μια σχεδόν διαφορετική ομάδα. Ειδικά στην άμυνα, η Ελλάδα έχει καλύτερες περιστροφές, καλύτερη επικοινωνία μεταξύ των παικτών και βγάζει ένα στιβαρό προφίλ. Παρακάτω μπορούμε να δούμε και τις διαφορές από την φάση των ομίλων σε σχέση με τα νοκ άουτ.
Η επίθεση της Ελλάδας (ORTG) μπορεί να έπεσε σημαντικά, αλλά ο όμιλος ήταν παραπλανητικός καθώς ήταν κάποιες εξαιρετικά αδύναμες ομάδες. Η άμυνα βρίσκεται σε λίγο καλύτερα επίπεδα αν συνυπολογίσουμε ότι οι ομάδες των νοκ άουτ είναι καλύτερες, ενώ και το διακύβευμα πολύ σημαντικότερο. Η βασική βελτίωση της εθνικής ομάδας όμως είναι στο ριμπάουντ. Είδαμε στον όμιλο, πόσο μεγάλη πληγή ήταν για την Εθνική η απώλεια των ριμπάουντ, όπου η Ελλάδα ήταν προτελευταία στην διοργάνωση στα ριμπάουντ που έπαιρνε σε σχέση με αυτά που διεκδικούσε.
Ειδικά στο αμυντικό ριμπάουντ (DREB%), το να παίρνει τα 6,3 ριμπάουντ από τα 10 που διεκδικούσε, ήταν ξεκάθαρη συνταγή αποτυχίας. Πλέον όχι μόνο το βελτίωσε και το έφτασε στο 80%, αλλά μαζί με την Τουρκία είναι οι δύο καλύτερες ομάδες στα νοκ άουτ. Τουρκία είπαμε; Οι Τούρκοι είναι η κορυφαία ομάδα του τουρνουά στα επιθετικά ριμπάουντ , αφού παίρνουν κάτι παραπάνω από τέσσερα σε κάθε 10 άστοχα σουτ, ένα τεράστιο νούμερο. Για αυτό η βελτίωση της Εθνικής μας σε αυτό το κομμάτι θα παίξει σημαντικό ρόλο σε αυτόν τον αγώνα.
Το ανησυχητικό για την Ελλάδα, είναι το ποσοστό των τριών πόντων. Η Ελλάδα στους ομίλους ηταν δεύτερη σε ευστοχία, πίσω από την Τουρκία με παραπάνω από 45%, όμως στα δύο νοκ άουτ, αυτό κατρακύλησε στο 24.1%. Ο Σπανούλης μπορεί να λέει ότι δεν τον νοιάζει αν θα μπουν τα σουτ και καλά κάνει, αυτό πρέπει να πει για να μην αγχώσει τους παίκτες του, όμως απέναντι σε μια ομάδα όπως η Τουρκία αυτό μπορεί να κοστίσει. Οι Τούρκοι δεν θα αντιμετωπίσουν τον Γιάννη με μονή κάλυψη, οπότε όλοι θα πρέπει να είναι έτοιμοι για να εκτελέσουν.
Οι Έλληνες διεθνείς, καθοδηγούμενοι από τον πιο κυριαρχικό παίκτη του τουρνουά, παίζουμε με μεγάλη αυτοπεποίθηση και αυτό πρέπει να συνεχιστεί. Σε κάθε παιχνίδι βγαίνουν και διαφορετικοί συμπαραστάτες στον Γιάννη, όμως αυτό είναι παιχνίδι που χρειάζονται όλοι. Σίγουρα η Ελλάδα δεν είναι φαβορί, όμως μπορεί να κάνει την μεγάλη υπέρβαση και να περάσει στον τελικό. Άλλωστε, για να κάνει μια μεγάλη επιτυχία, πρέπει να κερδίσεις σημαντικούς αντιπάλους και η Τουρκία είναι τέτοια.
