Αν έλεγε κανείς πως μετά το τέλος του δεύτερου σετ ο Παναθηναϊκός θα έχανε το παιχνίδι στις λεπτομέρειες και θα ένοιωθε απογοητευμένος από αυτό το αποτέλεσμα μάλλον θα έμοιαζε τρελός. Εξάλλου, όπως ακούστηκε και στο κανάλι που μετέδιδε τον αγώνα, ο ημιτελικός θα ήταν παιχνίδι της μιας ώρας μαζί με το ντουζ μετά από αυτό. Μπορεί να μοιάζει κοινότυπο και επαναλαμβανόμενο αλλά κάθε σετ είναι μια διαφορετική ιστορία και ακόμα και μετά από σετ που κρίνονται με διψήφια διαφορά και περίσσια άνεση δεν είναι καθόλου δεδομένο πως έτσι θα κυλήσει και το επόμενο πόσω μάλλον όταν μιλάμε για πλέι οφ ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό.
Καλό είναι να αφήσουμε στην άκρη το κλισέ περί γυναικείου βόλεϊ και ευμετάβλητης ψυχολογίας καθώς είναι μέρος του παιχνιδιού η μεταβολές αυτές είτε μιλάμε για αντρικό είτε για γυναικείο. Και για να μην πάμε μακριά ας θυμηθούμε τα παιχνίδια μεταξύ Παναθηναϊκού και ΠΑΟΚ σε πρωτάθλημα και Κύπελλο πριν λίγες μέρες. Το να αλλάζει η εικόνα του αγώνα από το ένα σετ στο άλλο είναι η ίδια η φύση του βόλεϊ και αυτό συνέβη και στο Μελίνα Μερκούρη. Η εξήγηση είναι εξαιρετικά απλή.
Όλη τη σεζόν είναι φανερό πως ο Ολυμπιακός έχει ένα πολύ ισχυρό στοιχείο που μπορεί να μετατρέψει ένα παιχνίδι του σε πολύ πιο εύκολο. Αυτό είναι το σερβίς του. Ο Ολυμπιακός σέρβιρε εξαιρετικά για δύο σετ, πίεσε την υποδοχή του Παναθηναϊκού, έκανε ελάχιστα λάθη και χάλασε πλήρως τη δημιουργία των πρασίνων. Το ότι οι πράσινες έμειναν εκτός ρυθμού στην επίθεσή τους δεν έχει να κάνει με κακή μέρα της Παπαφωτίου αλλά με το ότι η υποδοχή κατέρευσε, η πασαδόρος του Παναθηναϊκού είχε δύσκολες συνθήκες στο μοίρασμα και κατά συνέπεια ο Ολυμπιακός δεν ένοιωσε πίεση. Όταν μάλιστα η Φαριόλ μπήκε με διάθεση και συνέπεια στο παιχνίδι κατάφερε να καθαρίσει με σχετική άνεση όλες τις φάσεις πάνω στο φιλέ.
Ο Χαριτωνίδης άλλαξε παίκτριες, άλλαξε σχήματα και τελικά βρήκε την ιδανική φόρμουλα. Στο τέλος της μέρας και παρότι ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να νικήσει ο προπονητής των πρασίνων πιστώνεται σε μεγάλο βαθμό το γεγονός ότι η ομάδα του έφτασε να διεκδικεί ένα παιχνίδι που έμοιαζε χαμένο. Αυτό γιατί η Κωνσταντίνου έμεινε για λίγο στον πάγκο, καθάρισε το μυαλό της και όταν ξαναπέρασε στον αγωνιστικό χώρο ήταν μεταμορφωμένη στο κομμάτι της υποδοχής ενώ παράλληλα η Γκρότους πέρασε στον αγωνιστικό χώρο και έδωσε σιγουριά σε επίθεση και πίσω ζώνη. Η Κωνσταντίνου είναι μια φύση επιθετικογενής ακραία και εφόσον κατάφερε να βρει ρυθμό και στην υποδοχή έγινε ένας X factor του αγώνα. Η Γκρότους, από την άλλη, αποδεικνύει πως παρότι για πολλούς λογίζεται ως «τελειωμένη» παραμένει ένα βαρόμετρο σε παιχνίδια με τέτοια βαρύτητα και είναι ικανή να προσφέρει κομβικές λύσεις σε δύσκολα σημεία του παιχνιδιού.
Αν υπάρχει και ένας αφανής ήρωας ακόμα για τον Παναθηναϊκό αυτή είναι η Αντωνακάκη. Η λίμπερο των πρασίνων έκανε ένα από τα καλύτερά της παιχνίδια και είναι κρίμα για την ίδια ότι έγινε σε ματς που δε συνοδεύτηκε από νίκη και ήταν απλά ένα πρώτο παιχνίδι πλέι οφ και όχι παιχνίδι τίτλου καθώς δε θα μπει στο… πάνθεον της ιστορίας. Το 71% στην υποδοχή δεν είναι τίποτα σε σχέση με τις εντυπωσιακές της άμυνες. Η Αντωνακάκη ήταν σε κάθε άμυνα παρούσα και με καλή τοποθέτηση χαρίζοντας συνεχόμενες δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες στις πράσινες ακόμα και όταν επιθέσεις της Κούμπουρα ή της Νίζετιχ έμοιαζαν σίγουροι πόντοι. Αυτή η μαχητικότητα ήταν το δυνατό όπλο του Ολυμπιακού στα δύο πρώτα σετ, κάτι που έδινε σιγουριά στις ερυθρόλευκες ότι δε θα χάσουν ούτε έναν πόντο αμαχητί. Αυτό το έκανε κατά κόρον η Αντωνακάκη στον Παναθηναϊκό και το μετέφερε και στις υπόλοιπες από το τρίτο σετ και έπειτα.
Το ότι στον Ολυμπιακό υπάρχει η Κούμπουρα είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα και αυτό φάνηκε στο τάι μπρέικ. Η διαγώνια των ερυθρολεύκων αξιοποίησε τρεις συνεχόμενες περιπτώσεις στο πέμπτο σετ και στο πιο κρίσιμο σημείο του όπου ο Παναθηναϊκός της πρόσφερε εύκολες μπάλες. Η Κούμπουρα είναι παίκτρια που δε φοβάται τις κρίσιμες στιγμές και δεν είναι τυχαίο ότι σέρβιρε πιεστικά σε όλη τη διάρκεια του ματς ακόμα και όταν ο Παναθηναϊκός είχε στριμώξει την ομάδα της.
Αν υπάρχει ένα αρνητικό για τον Παναθηναϊκό, πέραν την ήττας, είναι πως έκανε μια υπερπροσπάθεια, έφτασε πολύ κοντά αλλά δεν τα κατάφερε και κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι αν η σειρά θα γυρίσει στο Ρέντη θα έχει την ίδια μεγάλη ευκαιρία. Ο Ολυμπιακός απέδειξε για μία ακόμα φορά ότι είναι ομάδα με πολύ ποιότητα και δυναμική αλλά ταυτόχρονα και επιρρεπής. Και όλα αυτά υπόσχονται ότι και το δεύτερο παιχνίδι των ημιτελικών θα είναι γεμάτο ενδιαφέρον.
