Μετά την φανταστική πορεία του στο Παρίσι και την πρώτη εμφάνιση σε τελικό Grand Slam, o Στέφανος... αγνοείται. Τι μας έχει μείνει στο μυαλό από τότε; Δυο παρουσίες σε ημιτελικά Masters (που δεν είναι και μικρό πράγμα, βέβαια), που όμως κατέληξαν σε ισάριθμες βαριές ήττες, από την άποψη ότι είχε το πάνω χέρι και άφησε τις νίκες να του γλιστρήσουν.
Εννοείται ότι είναι φυσιολογικό να περάσει μια περίοδο ντεφορμαρίσματος, ειδικά μετά από το εκπληκτικό πρώτο μισό της σεζόν και την τόσο απογοητευτική ήττα στον τελικό του Roland Garros, όπου και πάλι φαινόταν ότι έχει το πάνω χέρι.
Ολόκληρος Τζόκοβιτς έχει παραδεχτεί ότι έχουν υπάρξει στιγμές που αμφισβήτησε τον εαυτό του και σκεφτόταν ακόμα και να εγκαταλείψει τα courts! Και ο Στέφανος είναι μόνο 23 ετών, ακόμα ψάχνει να βρει τις ισορροπίες στο τόσο απαιτητικό tour, όπου επιτυχία και αποτυχία απέχουν... μια ανάσα.
Δεν φαίνεται, όμως, όλο αυτό που συμβαίνει να είναι θέμα φόρμας. Τα επτά τελευταία ματς του τα έχει χάσει στα τρία (ή πέντε σετ). Όταν το ματς «στραβώνει», δείχνει να χάνει τη διάθεσή του να παλέψει, να χάνει την ενέργειά του και αποτέλεσμα είναι να μην κερδίζει αγώνες, σαν αυτόν κόντρα στον Τιάφοου στη Βιέννη, που... κανονικά θα έπρεπε να είχε καθαρίσει σε μία ώρα.
Άλλες φορές πάλι δεν μπαίνει καθόλου συγκεντρωμένος στον αγώνα και παρότι κάποιες φορές κατάφερε να βγει αλώβητος, δεν έγινε το ίδιο σε Αμβούργο, Τόκιο και Τορόντο, όπου έχασε το πρώτο σετ και δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την ανατροπή. Όλες οι ήττες, πάντως, είναι στα τρία σετ!
Σίγουρα υπάρχει κούραση σωματική και ψυχική, καθώς είναι από τους παίκτες που δεν έχουν σταματήσει να παίζουν όλη τη σεζόν. Για παράδειγμα, μετά το Wimbledon, προφανώς νιώθοντας ανασφάλεια για το παιχνίδι και το ρυθμό του, έκανε το ταξίδι στο Αμβούργο για να παίξει στο χώμα πριν γίνει η μετάβαση στις σκληρές επιφάνειες...
Και η ψυχική κούραση δεν ήρθε μόνο από τα απανωτά τουρνουά, ήρθε και λόγω των συνθηκών που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της «εκστρατείας» του στις ΗΠΑ το καλοκαίρι. Τα toilet breaks, οι αβάσιμες κατηγορίες του Ζβέρεφ και η γκρίνια του Μάρεϊ έστρεψαν τον κόσμο εναντίον του και έχοντας συνηθίσει να είναι το «αγαπημένο παιδί» της εξέδρας, είδε ξαφνικά την άλλη όψη του νομίσματος. Ακόμα και χθες στη Βιέννη, ο κόσμος ήταν φανερά υπέρ του Τιάφοου.
Η αλήθεια είναι ότι δεν παραβίασε κανέναν κανονισμό με τα toilet breaks, ούτε φυσικά «έκλεψε» ποτέ όπως ισχυρίστηκε ο Ζβέρεφ. Ίσως, όμως, θα έπρεπε να είναι λίγο πιο «συνειδητοποιημένος», ειδικά όταν ξέσπασε τόσο μεγάλος θόρυβος στη Νέα Υόρκη. Αν δεν συνέχιζε την ίδια τακτική μετά τον ματς με τον Μάρεϊ (κόντρα στον Μαναρινό), λογικά ο κόσμος δεν θα ήταν τόσο φανερά στο πλευρό του Αλκαράθ στον τρίτο γύρο... Δεν θα έσπρωχνε τον Ισπανό στη νίκη.
Και όσο και αν λέει ότι δεν επηρεάζεται από την εξέδρα, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι χάνει την αυτοκυριαρχία του όταν νιώθει πως ο κόσμος δεν τον στηρίζει. Φάνηκε και στο ματς με τον Τιάφοου.
Δύο τουρνουά έμειναν για τη λήξη της σεζόν και, όπως είπε και στο SDNA, ο Στεφ ψάχνει το καλό φινάλε. Μια επιτυχία στο Παρίσι ή το Λονδίνο θα είναι το επιστέγασμα μιας πολύ καλής χρονιάς, που τον έχει φέρει στο Νο.3 του κόσμου. Νο.3, μην το ξεχνάμε αυτό! Μια πορεία, όμως, ανάλογη των τελευταίων μηνών, σίγουρα θα αφήσει πικρή γεύση και θα ξεχαστεί ακόμα και η τρομερή εμφάνιση στο Παρίσι...
Όπως και να έχει, ο 23χρονος τενίστας θα πάρει τις ανάσες του στο τέλος Νοεμβρίου, θα κάνει ανασύνταξη δυνάμεων και σίγουρα θα δουλέψει πάνω στις αδυναμίες του. «Δουλειά» είναι η πρώτη λέξη που βγαίνει από το στόμα του όταν αποχαιρετάει... άδοξα κάποιο τουρνουά.
Θα έχει και την ευκαιρία να σκεφτεί τι λάθη έκανε και εκτός court («χτύπησαν» άσχημα και οι αρχικές δηλώσεις του για το εμβόλιο), για να καταλάβει τι έστρεψε τον κόσμο εναντίον του. Όσο γρήγορα έχασε την εξέδρα το περασμένο καλοκαίρι, όμως, τόσο γρήγορα μπορεί την κερδίσει, τόσο με το παιχνίδι του, όσο και με τον χαρακτήρα του, που τόσο αγάπησε ο τενιστικός κόσμος από τότε που ο «Έλληνας θεός» έκανε την πρώτη εμφάνισή του. Όλοι κάνουμε λάθη, έτσι δεν είναι;
