«Ποτέ, ποτέ δεν ήθελα να φτάσουμε εδώ. Να γίνει έτσι. Για 14 χρόνια παρακαλούσα όλο αυτό να τελειώσει ήσυχα. Με κάποιον τρόπο. Με έναν τρόπο να τελειώσει. Εκείνη η μέρα ήταν διαφορετική. Με είχε δείρει και εκείνη τη μέρα. Αν η σφαίρα δεν είχε καρφωθεί στο παράθυρο, δεν θα μιλούσαμε τώρα. Θα ήμουν νεκρή εγώ. Με είχε δέσει με χειροπέδες στο μπάνιο εκείνη την ημέρα. Δεν μπορούσα να ακούσω τις φωνές των παιδιών μου. Νόμιζα πια ότι ήταν και εκείνες νεκρές (σ.σ.: η Μελέκ και ο Ραμαζάν είχαν αποκτήσει δύο κόρες, αμφότερες ανήλικες). Όλη εκείνη την ώρα παρακαλούσα τον Θεό. Παρακαλούσα να μη με δοκιμάσει με τον πόνο τού να αντικρίσω τα παιδιά μου νεκρά. Προσευχόμουν με όλη μου τη δύναμη. “Θεέ μου, μη μου δείξεις τα παιδιά μου νεκρά!”.
Όταν άκουσα τις φωνές τους μετά από ώρα πήρα δύναμη. Χάρηκα. Ξέχασα όλα όσα μου είχε κάνει. Τον παρακάλεσα να μη μη σκοτώσει. Του το είπα: ότι για 14 χρόνια προσευχόμουν να βγει από τη ζωή μου ήσυχα. Παλιά, πριν ακόμη γεννηθούν τα παιδιά, είχα προσπαθήσει να αυτοκτονήσω. Ούτε θέλησα ποτέ να τον σκοτώσω, ούτε καν ευχήθηκα για τον θάνατό του. Μέχρι το τέλος έκανα υπομονή. Ήλπιζα ότι θα φύγει, ότι κάπως θα μας άφηνε. Λυπάμαι. Λυπάμαι που πέθανε. Λυπάμαι τόσο βαθιά που τον σκότωσα εγώ. Αλλά αν δεν είχε εκπυρσοκροτήσει το όπλο εκείνη την ημέρα, αν δεν είχε πεθάνει εκείνος, τώρα θα ήμασταν νεκρές εμείς. Σας ζητάω συγνώμη, κύριοι, πολύ! Ποτέ, ποτέ μου δεν ήθελα να γίνει έτσι. Αλλά θα σκότωνε εμένα και τα παιδιά μου. Ναι, αλήθεια είναι, όταν πήρα τηλέφωνο την αστυνομία και όταν ήρθαν να με συλλάβουν το είπα αυτό. Είπα “απόψε, εδώ, δεν θα με δείρει κανείς...”».
Για 12 χρόνια η Μελέκ Ιπέκ ήταν θύμα καθημερινής κακοποίησης από τον σύζυγό της.
Την ξυλοκοπούσε, την έδενε με χειροπέδες, την άφηνε γυμνή δεμένη, την βίαζε… Την σημάδευε με όπλο… Κάθε στιγμή της μπορούσε να είναι η τελευταία της. Και λίγο πριν την αποτελειώσει, κατάφερε να του πάρει το όπλο και τον σκότωσε.
Και έμεινε εκεί. Δίπλα στο πτώμα του βασανιστή της. Κάλεσε την αστυνομία και περίμενε στωικά να την συλλάβουν. Κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία. Μια γυναίκα 31 χρόνων.
Όταν συνελήφθη, η εικόνα της προκάλεσε σοκ σε όλη την Τουρκία. Οι φωτογραφίες αποκάλυψαν το πρόσωπό της, πρησμένο και γεμάτο μώλωπες, απόδειξη της βίας που είχε υποστεί και του εφιάλτη που ζούσε για χρόνια μέσα στο ίδιο της το σπίτι.
Λαμβάνοντας υπόψη τις καταθέσεις των μαρτύρων, και κυρίως των παιδιών της Ιπέκ, που ήταν σχεδόν καθημερινοί μάρτυρες των επεισοδίων βίας, το δικαστήριο της Αττάλειας αποφάσισε ότι η γυναίκα βρισκόταν σε «αυτοάμυνα για να προστατεύσει τη σωματική και σεξουαλική της ακεραιότητα».
Πρόκειται, φυσικά, για απόφαση-ράπισμα στην Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, όπου τα εγκλήματα «τιμής» και η ενδοοικογενειακή βία καθημερινό φαινόμενο.
Και είναι μια ιστορική απόφαση για μια ηρωίδα, για μια γυναίκα σύμβολο. Σε μια χώρα απόλυτης πατριαρχίας, ατιμωρησίας κάθε λογής κακοποιητικων συμπεριφορών σε βάρος των γυναικών. Πέρυσι 300 γυναίκες δολοφονήθηκαν, σύμφωνα με την οργάνωση We Will Stop Femicide.
Πριν από λίγους μήνες η τουρκική κυβέρνηση εκφράστηκε κατά της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας που υπογράφηκε στην Κωνσταντινούπολη το 2011. Ο Ερντογάν τότε έκανε λόγο για μία «λανθασμένη και ελλιπή» Σύμβαση που προσβάλλει βάναυσα την παραδοσιακή εικόνα των δύο φύλων!!!
Η Μελέκ, που το όνομά της σημαίνει «άγγελος» στη γλώσσα της, γύρισε στις κόρες της. Στις τρομαγμένες κόρες της που έβλεπαν τη μητέρα τους να βασανίζεται δεμένη, γυμνή, να βιάζεται επί χρόνια, να μένει ένα ανθρώπινο ράκος, ένα ματωμένο κουρέλι.
Να μην ξεχάσουμε την ιστορία της Μελέκ. Να μην ξεχάσουμε την ιστορία της Μελέκ που αν είχε διαφορετικό τέλος σήμερα θα γράφαμε για «γυναικοκτονία»… Να την θυμόσαστε για τις μανάδες, για τις κόρες, για τις αδερφές της. Για όλες τις γυναίκες… Να θυμόμαστε την κραυγή της όταν βγήκε από τη φυλακή: «Απόψε δεν θα με δείρει κανείς»!
