Το πρώτο συμπέρασμά μου από τη νίκη του Παναθηναϊκού απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης στο ΟΑΚΑ είναι ότι τέτοιου είδους νίκες χτίζουν χαρακτήρα και δίνουν αυτοπεποίθηση.
Η κατάκτηση των τριών βαθμών ήταν το σημαντικότερο για τον Παναθηναϊκό κι όχι η αγωνιστική του εικόνα, γιατί είναι ξεκάθαρο ότι η ομάδα μπορεί να παίξει πολύ καλύτερο ποδόσφαιρο.
Δεν είμαστε ακόμα στο σημείο να πούμε ότι ξεπεράστηκε η αγωνιστική κρίση, όμως έχει πολύ μεγάλη σημασία να κερδίζεις παιχνίδια χωρίς να είσαι σε πολύ καλή κατάσταση.
Αυτό είναι κάτι που μπορούν να το κάνουν οι μεγάλες ομάδες και θεωρώ ότι έχει μεγάλη αξία για τον Παναθηναϊκό αυτήν την περίοδο και σίγουρα θα βοηθήσει πολύ τα παιδιά να καταλάβουν ότι ακόμα κι αν δεν είσαι καλά μπορείς να πάρεις το αποτέλεσμα εάν είσαι συγκεντρωμένος.
Επίσης, πρέπει να αναφέρω ότι ο Αστέρας Τρίπολης, παρότι είναι χαμηλά στη βαθμολογία, είναι μία αρκετά καλή ομάδα, παίζει καλό ποδόσφαιρο και διαθέτει αρκετούς καλούς παίκτες.
Επιστρέφοντας στο ματς, ο Παναθηναϊκός μπήκε αρκετά καλά στο ξεκίνημα και ειδικότερα στα πρώτα 25 λεπτά, έκανε το γκολ με τον Αλτμαν, είχε και μία κεφαλιά του Κουρμπέλη νωρίτερα που πέρασε άουτ από πολύ καλή θέση, γενικά φαινόταν καλά η ομάδα.
Από το 25’ και μετά, υπήρχαν προβλήματα. Ο Αστέρας έβαλε περισσότερο ρίσκο στο παιχνίδι του για να γυρίσει το ματς και πρέπει να παραδεχτούμε ότι είχε 2-3 πολύ καλές ευκαιρίες για να ισοφαρίσει και να διεκδικήσει τη νίκη.
Από τακτικής πλευράς, ο Παναθηναϊκός παρατάχθηκε με ένα κλασικό 1-4-2-3-1, ενώ η ομάδα της Τρίπολης με 1-5-4-1 όταν βρίσκονταν σε φάση άμυνας και δεν είχε τη μπάλα.
Η εντολή που φάνηκε να έχει δώσει ο Γιώργος Δώνης στους παίκτες του Παναθηναϊκού ήταν να ψάχνουν τις μεγάλες μπαλιές πίσω από την πλάτη της αντίπαλης άμυνας.
Ετσι άλλωστε μπήκε και το γκολ, με μία πολύ καλή μεγάλη μπαλιά του Κουρμπέλη στην πλάτη της άμυνας κι ένα πολύ ωραίο κοντρόλ με το στήθος και τελείωμα από τον Αλτμαν.
Στο δεύτερο ημίχρονο, ο Αστέρας άλλαξε το σχηματισμό του και προς το τέλος έπαιξε με σχηματισμό 1-4-4-2, ενώ στα τελευταία δέκα λεπτά ο Δώνης αποφάσισε σωστά να γυρίσει σε πεντάδα στην άμυνα, επιλέγοντας με το 1-5-4-1 για να μην υπάρξει άλλη απειλή, όπως και έγινε.
Μία ακόμα διαπίστωση είναι ότι ο Παναθηναϊκός βρήκε αρκετούς χώρους στο δεύτερο ημίχρονο όταν ο Αστέρας πήρε παραπάνω ρίσκα στο παιχνίδι του.
Διαπιστώσαμε δηλαδή για ακόμα μία φορά, ότι όταν βρίσκει απέναντί του ομάδες που παίζουν ανοιχτά, τότε έχει τον τρόπο να βρίσκει περισσότερους χώρους και να δημιουργεί υποσχόμενες ευκαιρίες.
Σε αυτό το διάστημα θα μπορούσε ο Παναθηναϊκός να πετύχει ένα δεύτερο γκολ για να «κλειδώσει» τη νίκη και να μην έχει καθόλου άγχος.
Οταν ο αντίπαλος παίζει με πέντε παίκτες στην άμυνά του, είναι δύσκολο να δημιουργήσεις πολλές ευκαιρίες και χρειάζεται να είσαι αποτελεσματικός, όπως έγινε στη φάση του Αλτμαν.
Η ενδεκάδα χρειαζόταν ένα φρεσκάρισμα και είδαμε ότι η είσοδος του Αλτμαν έδωσε κάτι καινούργιο στην ομάδα και μαζί με τον Κουρμπέλη, τον Κάτσε και τον Μακέντα, υπήρχαν ξεκάθαρα σημεία αναφοράς στον τρόπο παιχνιδιού του Παναθηναϊκού.
Ο Αλτμαν μπήκε πάρα πολύ καλά στο ματς, αλλά και τις προηγούμενες φορές που είχε αγωνιστεί ως αλλαγή τα είχε πάει αρκετά καλά, στα Γιάννενα για παράδειγμα ανέβασε την ομάδα όταν μπήκε και ήταν «μέσα» σε δύο ευκαιρίες.
Ηταν θετική η επιλογή του Γιώργου Δώνη και η απόφασή του αυτή του βγήκε απόλυτα στο ματς.
Οπως ανέφερα στην αρχή το πιο σημαντικό για τον Παναθηναϊκό ήταν ότι η ομάδα πήρε τους τρεις βαθμούς και βρίσκεται κοντά στην 5η θέση.
Υπάρχουν αρκετά ματς ακόμα στο πρωτάθλημα και ο Παναθηναϊκός μαζί με τον Αρη, που κι αυτός έχει παρόμοιο πρόγραμμα με δύσκολα ματς και ντέρμπι, θα παλέψει μέχρι το τέλος για την πρώτη πεντάδα.
Από πλευράς προσώπων, εκτός από τους τέσσερις παίκτες που ανέφερα (Κουρμπέλη, Κάτσε, Αλτμαν και Μακέντα) θέλω να σταθώ και στον Μαυρομμάτη.
Ηταν πολύ απλός και σοβαρός, έδειξε συγκεντρωμένος και φαίνεται να μαθαίνει από τα λάθη του, που είναι και το ζητούμενο.
Το δεύτερο ημίχρονο ήταν καλύτερο από πλευράς θεάματος για τον κόσμο, γιατί ανέβασε τις γραμμές του ο Αστέρας και απέκτησε καλό ρυθμό, με δύο μεγάλες ευκαιρίες από τις δύο ομάδες, του Μανιά στο 57’ για την Τρίπολη και του Μακέντα στο 77’ για τον Παναθηναϊκό.
Ακουσα τις δηλώσεις του Γιώργου Δώνη μετά το ματς και κατάλαβα ότι εννοούσε πως υπάρχει ένα πλάνο στην ομάδα από την αρχή της σεζόν που προχωράει.
Εμείς που είμαστε απ’ έξω δώσαμε περισσότερο βάρος στο αποτέλεσμα, αλλά ίσως αυτό να έγινε επειδή ξεκίνησε εντυπωσιακά η ομάδα και συνήθως τρώγοντας μεγαλώνει η όρεξη.
Ισως να ζητάμε κάτι που είναι δύσκολο από τα παιδιά να κάνουν, αν και μέσα στο γήπεδο η ομάδα έχει 37 βαθμούς, δύο λιγότερους από τον Ατρόμητο.
Είναι φυσιολογικό να βγει κάποια κούραση στα παιδιά και να υπάρξει αγωνιστική κοιλιά, κάθε ομάδα στον κόσμο άλλωστε έχει στη διάρκεια της σεζόν μία μικρή αγωνιστική κρίση για 4-5 παιχνίδια.
