Ο Παναθηναϊκός έχει σε λίγες μέρες έναν αγώνα στην Τσεχία, τον οποίο σωστά ο κόσμος του περιμένει να νικήσει και να συνεχίσει στην Ευρώπη. Τι έγινε χθες, προχθές, πέρσι, πρόπερσι, δεν είναι θέμα συζήτησης αυτή τη στιγμή.
Απαραίτητη υπενθύμιση προς όλους: Ο Παναθηναϊκός δεν αποκλείστηκε από την Ευρώπη. Δεν έχασε το στόχο της συμμετοχής στη League Phase. Του μένει ένας αγώνας να διορθώσει τα λάθη του απ’ το πρώτο ματς. Χρειάζεται ίδιο αποτέλεσμα με τον αντίπαλό του. Παίζει εκτός, αλλά επιτρέψτε μας να θεωρούμε πως ποιοτικά είναι ξεκάθαρα ανώτερος.
Ξεκινώντας με αυτό το δεδομένο, ας περάσουμε σιγά-σιγά σε μια φάση προσωρινής αμνησίας. Ξεχνώντας για λίγες μέρες τι έχει γίνει στο πρώτο παιχνίδι. Αφήνοντας την διαρκή ενασχόληση με τα λάθη στις αλλαγές του προπονητή, τα λάθη των χαφ – κυρίως του Καμαρά – και όσα άλλα διαπίστωσε ο καθένας. Σεβαστές απόλυτα οι γνώμες. Η «αμνησία» όμως, θα εξυπηρετήσει στην αποφυγή του ξεχειλώματος.
Ο Παναθηναϊκός δεν είναι ένας οργανισμός που έχει… ψυχική υγεία. Τα δύσκολα χρόνια που πέρασε, προφανώς έχουν αφήσει πολλά σημάδια. Κάθε φορά που κάτι «στραβώνει» - ακόμη κι αν αυτό είναι ένα αποτέλεσμα που δεν στερεί αυτή τη στιγμή κάτι παραπάνω από ένα πλεονέκτημα ενόψει της ρεβάνς – θυμόμαστε το σύνολο των πολλών προβληματικών ετών.
Αυτό μεταφράζεται αυτόματα σε ευθύνη του Καμαρά για το χαμένο πέναλτι του Σπόραρ με τον Βόλο, ευθύνη του Νίστρουπ επειδή η ομάδα ήταν με περιορισμούς στις μεταγραφές γιατί δεν εξασφάλισε άδεια πριν μια δεκαετία περίπου.
Έχει διαφορά η απαίτηση από τις πληγές που πάντα τις σκαλίζουμε μόλις κάτι δεν μας αρέσει. Δικαίως δεν μας αρέσει, προφανώς και δεν θα πανηγυρίσει κανείς για το γεγονός πως το 2-0 έγινε 2-2 στο πρώτο ματς με τη Χράντετς Κράλοβε. Παρά τα θέματα με τη διαιτησία, δεν εστιάζουμε εκεί τώρα. Μένουμε μόνο στα του Παναθηναϊκού.
Όσο φορτώνουμε στο σήμερα την καμπούρα του χθες, δυσκολεύουμε το αύριο. Η ομάδα αυτή, άρχισε μια αγωνιστική προσπάθεια. Μπορούμε να συζητάμε τα αγωνιστικά για μέρες. Όχι, όμως, με γαρνιτούρα από την εποχή Φιλιππίδη, μέχρι τις μέρες Παπαδημητρίου.
Βρισκόμαστε στο τελευταίο δεκαήμερο του Αυγούστου. Την Πέμπτη ο Παναθηναϊκός παίζει στην Τσεχία αγώνα πρόκρισης. Τώρα είναι μια καλή στιγμή για προσωρινή αμνησία. Με ταυτόχρονη απαίτηση για να δείξει η ομάδα το καλό της πρόσωπο, να φανερώσουν οι παίκτες την ποιότητά τους και να εξασφαλίσουν τη συμμετοχή στη League Phase. Για να πάει η προσπάθεια ήρεμα παρακάτω.
Έτσι κι αλλιώς θα προχωρήσει το πράγμα, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα. Λόγω των ιδιαιτεροτήτων του κλαμπ όμως, χρειάζεται αυτή η ηρεμία.
Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και στα μεταγραφικά. Κι εκεί υπάρχουν πολλά για να περιμένουμε. Κυρίως τον βασικό χαφ που θα αλλάξει τα δεδομένα, τις ισορροπίες. Ο Παναθηναϊκός πρέπει σε κάθε γραμμή να λέει πως έχει τους καλύτερους. Στα χαφ δεν μπορεί να το πει. Πρέπει να το διορθώσει αυτό.
Αλλά κι εκεί ακόμη, επειδή ακόμη δεν ήρθε ο παίκτης ή οι παίκτες που θέλουμε, δεν σημαίνει πως δεν θα έρθουν. Ούτε βάζει κανείς το χέρι του στη… φωτιά πως θα έρθουν. Ας δούμε όμως πρώτα.
Υ.Γ. Τίποτα δεν σβήνεται, τίποτα δεν διαγράφεται, τίποτα δεν ξεχνιέται. Το παν είναι να ξέρεις πότε πρέπει να τα θυμάσαι.
Υ.Γ.1: Τσάπρας 20 μέρες. Ίνγκασον εκτός όλη τη σεζόν, Παντελίδης σχεδόν όλη τη σεζόν, Καλάμπρια ήταν εκτός 6 εβδομάδες (1,5 μήνα). Ένα δάνειο δύο μήνες ευτυχία που έλεγε κι ο Νότης…
