Στη γλώσσα των Γιορούμπα, της πολυπληθούς αφρικανικής φυλής που ζει κυρίως στη νοτιοανατολική Νιγηρία (κι από την οποία έχει καταγωγή εκτός των άλλων η οικογένεια Αντετοκούμπο) τα ονόματα και τα επώνυμα κρύβουν έναν βαθύ συμβολισμό, όχι τοποθεσίες και επαγγέλματα. Ο Σόλα Σορετίρε με το όνομα που κουβαλάει θα μπορούσε να γίνει ένας εξαίρετος πλέι μέικερ στο μπάσκετ με ειδίκευση στις ασίστ, ένας ταλαντούχος πασαδόρος στο βόλεϊ, ένα δεκάρι στο ποδόσφαιρο. Κάποιος, τέλος πάντων, που κάνει χαρούμενους όσους έχει γύρω του.
Γιατί ακριβώς αυτό σημαίνει το Σόλα Σορετίρε. Από τις λέξεις των Γιορούμπα που σημαίνουν πλούτο, φιλία και καλή τύχη. Με λίγα λόγια, αν πιάσεις φιλίες με τον 22χρονο Άγγλο εξτρέμ του ΠΑΟΚ, έκανες την τύχη σου!
Τα λιγότερο καλά νέα για τον Σορετίρε είναι ότι ενώ και λόγω του ονόματός του μοιράζει απλόχερα την καλή τύχη στους άλλους, δεν κρατάει λίγη και για τον εαυτό του. Ένα παιδί που θεωρήθηκε «θαύμα» ήδη από τα εννέα του χρόνια, που έπαιξε στην K23 της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στα 16 του (!), που έσπασε το ρεκόρ συμμετοχής του νεότερου παίκτη στους «μπέμπηδες», το οποίο κρατούσε 38 χρόνια, δεν το λες και φυσιολογική εξέλιξη να ψάχνει να βρει θέση στην βασική ενδεκάδα ενός ελληνικού κλαμπ. Ακόμα και χθες, όταν πέτυχε το πρώτο του γκολ για τον ΠΑΟΚ μετά από 553 ημέρες, αποχώρησε τραυματίας μετά από λίγα λεπτά.
Τον Σορετίρε δεν τον βάζεις στην κατηγορία των παιδιών που «βιάστηκαν να μεγαλώσουν». Όλα τα’ κανε όταν έπρεπε. Απλά τα’ κανε τόσο καλά, που εντυπωσίαζε όσους τον έβλεπαν και αποφάσιζαν να τον δοκιμάσουν σε πιο δύσκολες πίστες. Το ότι δεν έχει καταφέρει να λάμψει ακόμη είναι μάλλον αποτέλεσμα δυσάρεστων συγκυριών παρά δικής του στασιμότητας.
Γεννημένος το 2004 στο Νιούκαστλ της βόρειας Αγγλίας από Νιγηριανό πατέρα και Αγγλίδα μητέρα, ο Σόλα Σορετίρε ερωτεύτηκε νωρίς το ποδόσφαιρο. Μάλλον ερωτεύτηκε τον… Άλαν Σίρερ, όπως ο ίδιος έχει διευκρινίσει! Όταν πήγαινε με τον πατέρα του στο Σεντ Τζέιμς Παρκ να δει τις «καρακάξες», τα μάτια του ήταν αποκλειστικά στραμμένα στις κινήσεις, στις αντιδράσεις και τα γκολ του εμβληματικού φορ.
Από τα έξι του χρόνια άρχισε να γίνεται δεκτός σε ακαδημίες ποδοσφαίρου. Από τις οποίες αποχωρούσε, όπως θυμούνται αυτοί που τον διαχειρίστηκαν στα πρώτα του βήματα, επειδή δεν ήθελε να μπει σε… καλούπια. Για παράδειγμα, αν μια άσκηση «απαιτούσε» να ντριμπλάρει ένα παιδί κάποιους κώνους με συγκεκριμένη κίνηση, αυτός δοκίμαζε την ανάποδη! «Πρόλαβε» να παίξει σε τέσσερις διαφορετικές ακαδημίες, ανάμεσά τους κι αυτή της Νιούκαστλ, πριν μετακομίσει στο Μάντσεστερ στα εννέα του χρόνια! Στην αρχή ενδιαφέρθηκε η Σίτι, αλλά στο τέλος τον «καπάρωσε» η Γιουνάιτεντ.
Από εκείνη τη στιγμή η ζωή του όλη συνδέθηκε με τη μπάλα. Εξαρχής θεωρήθηκε μεγάλο ταλέντο, όχι τόσο για την ταχύτητα ή τα σωματικά του προσόντα, αλλά για τον τρόπο που έκανε τα πάντα διαφορετικά από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του! Στα αγωνιστικά τμήματα άρχισαν ήδη να αναφέρουν το όνομά του και το αποκορύφωμα ήταν τον Δεκέμβριο του 2018, σε ηλικία μόλις 14 ετών και 314 ημερών, μπήκε ως αλλαγή στο παιχνίδι της Γιουνάιτεντ με τη Βαλένθια για το UEFA Youth League. Μέχρι σήμερα παραμένει ο νεότερος παίκτης που έχει αγωνιστεί στη διοργάνωση.
Στους «μπέμπηδες» έσπασε και άλλα δύο ρεκόρ. Το πρώτο ήταν η συμμετοχή του στα 16 του στην ομάδα Κ23 του συλλόγου, σ’ ένα ματς με τη Μπλάκμπερν όπου έχει πει πως θα το θυμάται όσο ζει, αφού συνοδεύτηκε μ’ ένα εκπληκτικό χατ-τρικ και νίκη με το φοβερό σκορ 6-4.
Το δεύτερο ρεκόρ ήταν σαφώς πιο ιστορικό: Δύο εβδομάδες μετά τη συμπλήρωση των 17 χρόνων του (και την υπογραφή επαγγελματικού συμβολαίου), στις 21 Φεβρουαρίου 2021, έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα. Και τέσσερις μέρες αργότερα, στις 25/2, έπαιξε στο Europa League εναντίον της Ρεάλ Σοσιεδάδ, σε ηλικία 17 ετών και 23 ημερών. Έσπασε το ρεκόρ του Βορειοϊρλανδού Νόρμαν Γουάισαϊντ που κρατούσε από το 1982. Ακόμα παραμένει ρέκορντμαν.
Με τέτοιο εντυπωσιακό βιογραφικό πριν ακόμα αποκτήσει άδεια οδήγησης, φυσικό είναι να κινήσει το ενδιαφέρον μεγάλων συλλόγων. Ο ίδιος δήλωσε «πίστη» στη Γιουνάιτεντ που τον πίστεψε και τον στήριξε όταν ήταν ποδοσφαιρικό… βρέφος. Παράλληλα ξεκίνησαν και οι συμμετοχές του στις «μικρές» εθνικές ομάδες της Αγγλίας, αν και ο πατέρας του τον συμβούλεψε να προτιμήσει τη «μαμά» Νιγηρία για την ανδρική του καριέρα. Το πράγμα παραμένει ακόμα ανοιχτό.
Αυτή η… ρουκετοειδής εκτόξευση στα ψηλά στρώματα είχε και το τίμημά της. Τα επόμενα δύο χρόνια, εκείνα της βιολογικής ενηλικίωσης, τον βρήκαν σ’ ένα απαιτητικό περιβάλλον με πολλή πίεση. Δεν είχε τις ευκαιρίες που ήθελε, το ότι δεν έπαιζε τον επηρέασε, με συνέπεια όλα αυτά τα ρεκόρ να μην μεταφραστούν σε συμμετοχές ή ρόλο στο ροτέισιον. Η έλλειψη αγώνων, που τον επηρέαζε συνεχώς, τον οδήγησε σε δανεισμό στη Μπόλτον για το δεύτερο μισό της σεζόν 2022-23. Εκεί πέτυχε το πρώτο του επαγγελματικό γκολ, όμως απείχε πολύ από το να εντυπωσιάσει, όπως έκανε παλαιότερα.
Η Γιουνάιτεντ δεν μπορούσε να τον περιμένει άλλο. Το 2024 ανοίχτηκαν μπροστά του αρκετές επιλογές για να συνεχίσει την καριέρα του: Η αγγλική Τσάμπιονσιπ ήταν προφανής, υπήρχαν προτάσεις από την Ισπανία, υπήρξε και ο ΠΑΟΚ. Ο ίδιος ο Σορετίρε είχε δηλώσει μετά την οριστικοποίηση της συμφωνίας του με τον δικέφαλο ότι προτίμησε αυτή την επιλογή επειδή η ομάδα θα έπαιζε στην Ευρώπη και εντυπωσιάστηκε από την «τρελή» ατμόσφαιρα της Τούμπας.
Ο Ραζβάν Λουτσέσκου του έδωσε 18 ματς στην πρώτη του θητεία, στα οποία σκόραρε δύο φορές, έδειξε κάποιες πτυχές του ταλέντου του, όμως δεν βρήκε ρυθμό για να διεκδικήσει κάτι περισσότερο από μια συμπληρωματική θέση στο ροτέισιον. Φαινόταν ότι του λείπουν παιχνίδια κι αυτοπεποίθηση, την οποία έψαξε να βρει στην ολλανδική Τσβόλε, στην οποία παραχωρήθηκε δανεικός για τη σεζόν 2025-26. Κι εκεί τον χτύπησε η ατυχία: Ενώ φαινόταν να βρίσκει το ρυθμό του, είχε κάνει 24 ματς με 5 γκολ ως βασικό γρανάζι της ομάδας τραυματίστηκε στο γόνατο κι έχασε το υπόλοιπο μιας σεζόν που θα μπορούσε να την χαρακτηρίσει κάποιος «επανεκκίνηση».
Αυτό το «refresh» ψάχνει και τώρα με τον ΠΑΟΚ στη δεύτερη θητεία του. Με στόχο προφανώς όχι μόνο να μπει με πιο ενεργό ρόλο στο ροτέισιον, αλλά να δικαιολογήσει τους χαρακτηρισμούς που τον συνόδευαν παλαιότερα και να μην καταλήξει αναφορά στα αφιερώματα με βασικό τίτλο «what if…» (τι θα γινόταν αν…).
