Είναι πια δικός μας. Καταλαβαίνει ελληνικά. Σκέφτεται ελληνικά. Μιλάει ελληνικά. Παντρεύτηκε Eλληνίδα.
Αγόρασε σπίτι στην Ελλάδα. Δεν αποκλείεται να μείνει για πάντα στην Ελλάδα.
Κι αν το καλοσκεφτεί κάποιος, σχεδόν όλοι όσοι παίζουν μαζί του, τον βρήκαν εδώ. Δεν τους βρήκε.
Έζησε καλά χρόνια. Έζησε και κακά χρόνια.
Έζησε τίτλους, αλλά έζησε και… καταστροφές.
Βίωσε στραπάτσα, αλλά και μεγαλεία.
Δεν είναι κάποιος που η δουλειά του τελειώνει, μόλις σχολάσει, μόλις ολοκληρωθεί το ωράριο.
Είναι από αυτούς που παίρνουν δουλειά και για το σπίτι.
Η σχέση του με τον ΠΑΟΚ δεν είναι διεκπεραιωτική. Δεν τον βλέπει ως ένα απλό εργοδότη. Τον απασχολεί 24/7, είναι μέρος της ζωής του.
Ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς ενημερώνεται, επεξεργάζεται την καθημερινότητα του ΠΑΟΚ.
Επιδιώκει να έχει τις κεραίες του ανοιχτές, να γίνεται δέκτης όλων των πληροφοριών.
Το περιβραχιόνιο που φορά δεν αφορά μόνο το γήπεδο, αλλά και πολλά άλλα πράγματα έξω από αυτό.
Είναι τόσο… δικός μας, που η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ο περίγυρος, το κλίμα, καμιά φορά του βγαίνει στο γήπεδο.
Άλλοτε, με υπέρμετρο πάθος, κι άλλοτε με μία μανία να τα κάνει όλα μόνος του.
Ακόμα και η φτηνή αποβολή του στις Βρυξέλλες (έστω κι αν αυτός που έπρεπε να αποβληθεί ήταν ο Λουσέ και όχι εκείνος) ήταν απόρροια της… ελληνικής κοκορομαχίας του με τον Ζουλιάν Μπιανκόν σε όλο το παιχνίδι.
Το ίδιο και η ενέργεια του να δείξει το έμβλημα στην εξέδρα, οδεύοντας προς τα αποδυτήρια.
Ο “Ζίλε” είναι ένας άνθρωπος της ευθύνης, του καθήκοντος, νιώθει ό,τι έχει υποχρέωση να κάνει τα πράγματα καλά -τουλάχιστον όσα περνάνε από τα… πόδια του.
Γι’ αυτό και δεν συγχωρεί τον εαυτό του, που τσίμπησε στις καθυστερήσεις ενός τελειωμένου αγώνα με την Άντερλεχτ και στέρησε τον εαυτό του από τα παιχνίδια ζωής και θανάτου με την Μπραν.
Εκείνο το βράδυ, μέσα του μπορεί και να πίστευε ότι ο Ντέλιας θα παίξει και για εκείνον με τους Νορβηγούς. Τώρα, όμως, δεν υπάρχει Ντέλιας. Γι’ αυτό και έχει μετανιώσει διπλά για αυτήν την… μουτζούρα στην εδώ καριέρα του.
Όσοι τον ξέρουν, ήταν σίγουροι ότι θα σκιστεί στην πρεμιέρα. Η απόδοση του με δυο ασίστ κι ένα γκολ ήταν σαν μια έμπρακτη συγγνώμη, έστω κι αν το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.
Μέχρι πριν από μία εβδομάδα, ο ΠΑΟΚ ήταν η ομάδα του Ντέλια.
Όλοι το ήξεραν, το αποδέχονταν, το παραδέχονταν ακόμα και εσωτερικά.
Από την ημέρα, που μετανάστευσε στην Γερμανία και άφησε πίσω ένα αγιάτρευτο σύνδρομο αδειανής φωλιάς, ο ΠΑΟΚ είναι η ομάδα του Ζίλε.
Μερικές φορές, αυτές οι τελετές παράδοσης - παραλαβής γίνονται άτυπα, εσωτερικά, αυτόματα.
Ο τρόπος που τον έψαχναν όλοι στην πρεμιέρα, σε ένα μουδιασμένο γήπεδο, ακόμα και μαρκαρισμένο, ακόμα κι όταν είχαν πολύ πιο εύκολες πάσες ήταν ένας έμμεσος τρόπος αποδοχής της νέας ιεραρχίας.
Ο Ντέλιας έφυγε, είναι αναντικατάστατος, μα όσοι έμειναν πίσω, πρέπει να προχωρήσουν.
Με ό,τι έχουν. Με όποιους έχουν. Είναι μία ηθική υποχρέωση προς τον κόσμο και τους εαυτούς τους.
Το πέναλτι που ανέλαβε να εκτελέσει στο τέλος, πιθανώς να ήταν και ένα ακόμα mea culpa για την ευθύνη που δεν πήρε απέναντι στην Άντερλεχτ.
Και μία υπόσχεση πως από εδώ και στο εξής θα είναι μπροστάρης στα πάντα. Και στα καλά. Και στα κακά. Εκεί.
Ο ΠΑΟΚ δεν έχει αυτή τη στιγμή πολλές τέτοιες προσωπικότητες σε ενεργό ρόλο.
Έχει πολλούς αξιοπρεπείς, τίμιους, χρήσιμους παίκτες, έχει άλλους που είναι εξελίξιμοι, αλλά όχι πολλούς που να είναι τόσο επιδραστικοί, ακόμα και στον τρόπο που θα γίνει το τελετουργικό στο πέταλο, μετά το τέλος των εντός έδρας παιχνιδιών.
Η απουσία του από τον επαναληπτικό στην Νορβηγία είναι αφόρητη.
Η αρχηγική παρουσία του στην επόμενη ημέρα είναι καθοριστική.
Ο επόμενος ΠΑΟΚ θα χτιστεί γύρω από τον Ζίβκοβιτς, μα χρειάζεται κι άλλους σαν κι αυτόν…
