Κάποιες βραδιές περνάνε. Κάποιες βραδιές είναι ρουτίνα. Κάποιες τις προγραμματίσεις για να μείνουν αξέχαστες και καταλήγουν παρωδία. Κι άλλες απλά τις θυμάσαι για πάντα. Η Εθνική έχει δύο δρόμους μπροστά της. Της αιωνιότητας και της λήθης. Μπορεί απόψε να ζήσει ένα βράδυ που θα μείνει στην ιστορία ή μπορεί από τη Δευτέρα (σ.σ. γιατί μέχρι να αρχίσουμε να ασχολούμαστε με το ντέρμπι, θα πρέπει λίγο να ξεκατινιαστούμε) κανείς να μην ασχοληθεί με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα για μερικούς μήνες. Απέναντι στην Ισπανία, διεκδικεί το όνειρο. Διεκδικεί το αποτέλεσμα που θα την κρατήσει ζωντανή στη μάχη της πρόκρισης για το μουντιάλ του Κατάρ. Πρώτη φορά δε βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Τελευταία φορά δε βρίσκεται. Όλα, όμως, ξεκίνησαν τότε…
Πιθανότατα θα ήταν η δημοφιλέστερη απάντηση, έστω κι αν εν μέρει δεν είναι σωστή. Το γκολ του Νίκου Μαχλά στις 17 Νοεμβρίου του 1993 δεν έδωσε στην Εθνική ομάδα την πρόκριση, αλλά την πρώτη θέση. Η πρόκριση είχε σφραγιστεί με το νίκη 1-0 στην Ουγγαρία, ωστόσο εκείνο το βράδυ είναι εκείνο που όλοι θυμούνται από τα προκριματικά προς το Μουντιάλ του 1994. Η Ελλάδα γινόταν η πρώτη ομάδα που έπαιρνε την πρόκριση και, μάλιστα, αήττητοι και η κεφαλιά του επιθετικού στο 68’, είχε προκαλέσει παροξυσμό στο ΟΑΚΑ. 65.000 οπαδοί πανηγύριζαν με την ψυχή τους, κάτι που ονειρεύονταν να κάνουν και τέσσερα χρόνια μετά. Αλλά…
Η κεφαλιά του Νίκου Νταμπίζα σταμάτησε στο δοκάρι, το πλασέ του Αλέκου Αλεξανδρή στο πόδι του ανίκητου Σμάιχελ, οι φωτοβολίδες και τα βεγγαλικά έφεραν διακοπή στον αγώνα και η εθνική έμεινε εκτός του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998. Για να φτάσουμε στον αγώνα με τη Δανία, είχε προηγηθεί η ήττα στο Καυταντζόγλειο από την Κροατία στις 30 Απριλίου του ίδιου έτους, η νίκη επί της Σλοβενίας και το ματς-τελικός. Σάββατο, 11 Οκτωβρίου του 1997 και ο Πίτερ Σμάιχελ, όπως και τα περισσότερα μέλη της δανέζικης αποστολής, ευγνωμονούσαν την τύχη τους. «Μου προκάλεσε εντύπωση η πίεση που άσκησε η Ελλάδα στα πρώτα 25', αλλά και ότι είχε δύναμη να παλέψει το παιχνίδι μέχρι το τελευταίο λεπτό. Στη φάση των τελευταίων λεπτών, το μόνο που είχα να κάνω ήταν να πέσω και η τύχη με βοήθησε, αφού η μπάλα ήρθε πάνω μου».
Η Ελλάδα έμεινε τρίτη στον όμιλο, πίσω από τη Δανία και την Κροατία και ορκιζόταν ότι δε θα αφήσει άλλο τέτοιο τελικό να χαθεί… Όσα χρόνια κι αν περνούσαν. Έξι, για παράδειγμα.
Από το 1997, στο 2003. Ίδια ημερομηνία, άλλο γήπεδο, άλλος αντίπαλος, άλλη διοργάνωση. Σάββατο 11 Οκτωβρίου και η Εθνική ομάδα γεύεται το νερό από την πηγή. Ο φόβος και η πίεση για το αποτέλεσμα είναι σπουδαιότερα από τον αντίπαλο. Το νερό μπορεί να γίνει δηλητήριο και όλη η προσπάθεια για την πρόκριση στα τελικό του Euro 2004 να πάει στα σκουπίδια. Το διπλό στην Ισπανία, οι «επαγγελματικές» νίκες μιας ομάδας που ακόμα τότε μάθαινε να παίρνει αποτελέσματα ακόμα κι αν δεν έπαιζε καλά. Ισοπαλία ή ήττα απέναντι στην Β. Ιρλανδία θα έστελνε την Ελλάδα στα μπαράζ και ποιος θέλει να μπλέκει σε τέτοιες περιπέτειες; Σίγουρα όχι ο Ότο Ρεχάγκελ, όχι ο Ζήσης Βρύζας, όχι ο Βασίλης Τσιάρτας. Ο Γερμανός έστησε την ομάδα, ο Βρύζας κέρδισε το πέναλτι, ο Τσιάρτας το εκτέλεσε εύστοχα και τα «όλε» στο «Απόστολος Νικολαΐδης» ακούγονταν σε όλη την Αθήνα!
Σε όλη είπαμε; Εντάξει, ίσως να μην έφταναν Γλυφάδα, αλλά ως το Μαρούσι σίγουρα ακούστηκαν. Το ΟΑΚΑ, άλλωστε, ξέρει από τέτοιες βραδιές και θα ζούσε με τη σειρά του ξανά τέτοιες. Τον Οκτώβριο του 2009, ας πούμε.
Ο κόσμος δεν ήταν όπως στις άλλες φορές. Ούτε τόσος πολύς, ούτε τόσο ενθουσιώδης… Άδικο για μια ομάδα που διεκδικούσε την πρόκρισή της στο Μουντιάλ του 2010. Το πρώτο που θα ήταν κοντά να λάβει μέρος μετά το 1994 και το πρώτο στο οποίο εντέλει έλαβε μέρος. Απέναντι στην Λετονία έπρεπε μόνο να κερδίσει! Οι ήττες από την Ελβετία την είχαν θέσει εκτός διεκδίκησης για την πρώτη θέση και μια ισοπαλία απέναντι στη Μολδαβία στις 9 Σεπτεμβρίου καθιστούσαν την πρόκριση αβέβαιη. Η Λετονία ήταν, πλέον, ισόβαθμη της Εθνικής και δεν ήθελε πολύ να γίνει η ζημιά. Ειδικά, όταν στο ημίχρονο ήταν μπροστά στο σκορ με 2-1… Μετά, όμως, ήρθε ο Φάνης Γκέκας και με ένα ιστορικό χατ-τρικ ανέτρεψε την κατάσταση, το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα επικράτησε 5-2 και κατόπιν των αγώνων μπαράζ με την Ουκρανία, πανηγύρισε την πρόκριση…
Σα να μας γίνεται συνήθεια, έτσι δεν είναι; Ας ρωτήσουμε και τους Κροάτες…
Πλέον, έχει γίνει αντιληπτό ότι εκεί γύρω στις 10 Οκτώβρη δεν χάνουμε. Κρίμα που δεν μπορούμε να πάμε τα ρολόγια ένα μήνα πίσω – σκεφτείτε από πόσα θα γλιτώναμε, γενικά στη ζωή. Η Ελλάδα υποδέχεται την Κροατία στην 9η αγωνιστική του ομίλου. Κροατία 19, Ελλάδα 18 και στην τελευταία στροφή αμφότερες αναμενόταν να πάρουν εύκολα ή δύσκολα τη νίκη. Η πρώτη θέση οδηγούσε στην πρόκριση στο Euro 2012, η δεύτερη στο μπαράζ. Ο Γιώργος Σαμαράς και ο Φάνης Γκέκας προτίμησαν την πρώτη λύση. Γκολ στο 71’ και στο 79’, και το Στάδιο Καραϊσκάκη αυτή τη φορά να γιορτάζει στα γαλανόλευκα. Στην τελευταία αγωνιστική του έκτου ομίλου η Ελλάδα κέρδισε το Λουξεμβούργο με 2-1.
Μικρές στιγμές…
- Στα προκριματικά του μουντιάλ του 2018, το ματς «τελικός» που σφράγισε το εισιτήριο για το μπαράζ ήταν η νίκη επί του Γιβραλτάρ (4-0), ωστόσο θα ήταν αμαρτία να μπει στη λίστα. Αποκλειστήκαμε από τα τελικά της διοργάνωσης στα πλέι οφ από την Κροατία.
- Στα προκριματικά για το Euro 2008, η Ελλάδα προκρίθηκε ως πρώτη από τον τρίτο όμιλο με 31 βαθμούς έναντι 24ων της Τουρκίας και 23 της Νορβηγίας. Το εντός έδρας παιχνίδι που μπορεί να προσδιοριστεί ως «τελικός» ήταν στις 13 Οκτωβρίου του 2007 με αντίπαλο τη Βοσνία. Η Ελλάδα κέρδισε 3-2, όμως ο δρόμος στη συνέχεια είχε σημαντικές επιτυχίες που σφράγισαν την πρόκριση. Διπλό στην Τουρκία, νίκη επί της Μάλτας και διπλό στην Ουγγαρία με να ολοκληρωθούν τα ματς του ομίλου.
