Ήταν ένα από τα δεκάδες, χιλιάδες, εκατοντάδες παιδιά στην Βραζιλία που ονειρεύονταν να γίνουν ποδοσφαιριστές. Ανάγκαζε με το ζόρι την μητέρα του Μαρία Τερέζα να τον πηγαίνει στην παραλία της Ιμπιτούμπα για να μάθει μόνος του τα μυστικά της μπάλας στην άμμο. Όπως γίνεται στις ταινίες ένας κυνηγός ταλέντων των είδε να κάνει τα δικά του μαγικά στην παραλία και τον έπεισε πως αν τον ακολουθήσει μπορεί να τον κάνει μεγάλο αστέρι στην Ευρώπη. Είχε όντως άκρες. Τον έστειλε για δοκιμαστικά στην Βερόνα. Ο Ζορζίνιο ήταν μόλις 15 ετών, όταν τα άφησε όλα πίσω του και έφυγε με μία βαλίτσα στην άλλη άκρη του κόσμου. Μόνος του: «Για ενάμισι χρόνο δεν είχα συμβόλαιο. Έμενα σε ένα κοντέινερ και το μόνο που έκανα ήταν να τρώω, να κοιμάμαι και να παίζω μπάλα. Έπαιρνα ως χαρτζιλίκι 20 ευρώ την εβδομάδα από τον ατζέντη μου και έτσι ζούσα». Πριν βρεθεί σε αυτόν τον τελικό του Champions League, o Ζορζίνιο ξεκίνησε από τα χωράφια της Γ’ Εθνικής στην Ιταλία και την Σαμπονιφατσέζε, πριν γίνει ο ορισμός αυτού που αποκαλούν οι Ιταλοί regista.
Τον Μάρτιο του 2014 ο πόλεμος του Ντόνμπας απειλούσε να ισοπεδώσει το Ντόνετσκ και να φέρει μία άνευ προηγουμένη ανάφλεξη ανάμεσα στις ρωσικές και τις ουκρανικές δυνάμεις. Η οικογένεια Ζιντσένκο αποφάσισε να μεταναστεύσει άρον άρον στην Μόσχα, η καριέρα του Ολεξάντρ μπορούσε να περιμένει. Η Σαχτάρ Ντόνετσκ τον ήθελε πίσω, όμως δεν μπορούσε να του εγγυηθεί χρόνο συμμετοχής. Ήταν καλός, αλλά δεν φαινόταν ως κάτι το πολύ ιδιαίτερο. Εκείνος αρνήθηκε να γυρίσει.
Για τους επόμενους 5-6 μήνες προπονούνταν μόνος στους δρόμους της Μόσχας, το μόνο μέρος που μπορούσε να κλοτσήσει μπάλα ήταν σε πάρκα μαζί με ξέμπαρκους πιτσιρικάδες, αφού το δελτίο του ήταν σε ουκρανικά χέρια. Ταξίδεψε στο Ταταρστάν για μερικές προπονήσεις με την Ρούμπιν, αλλά η ομάδα του Καζάν φοβήθηκε ποινή από την ΟΥΕΦΑ, αφού ο μικρός είχε ακόμα συμβόλαιο με την Σαχτάρ.
Έμεινε σχεδόν για 18 μήνες μακριά από τα γήπεδα, όταν η άσημη UFA αποφάσισε να του δώσει την ευκαιρία. Μέσα σε ένα χρόνο, έκανε τόσο θόρυβο στο ρωσικό πρωτάθλημα, που πήρε μεταγραφή για την Μάντσεστερ Σίτι. Όλοι πίστευαν ότι θα ήταν ένας ακόμα επαγγελματίας περιπλανώμενος δανεικός, όμως Ουκρανός μπακ, χαφ, εξτρέμ έγινε ένα από τα αγαπημένα εργαλεία του Πεπ Γκουαρντιόλα. Πολύ πριν βρεθεί σε αυτόν τον τελικό του Champions League, o 24χρονος Ουκρανός βίωσε μία περίοδο που κανείς εκτός του εαυτού του δεν πίστευε ότι θα καταφέρει τελικά να παίξει ποδόσφαιρο.
Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου (2014) έβρισκε τον Εντουάρ Μεντί σε απόγνωση. Μετά από τρία χρόνια στην Ligue National με την Σερμπούρ είδε την ομάδα του να υποβιβάζεται κι εκείνον να βρίσκεται χωρίς συμβόλαιο. Ο ατζέντης του είπε πως θα του κανονίσει δοκιμαστικό σε ομάδα της 3ης κατηγορίας της Αγγλίας. Το καλοκαίρι όμως πέρασε και ο μάνατζερ έγινε άφαντος. Ο Σενεγαλέζος τερματοφύλακας έμεινε χωρίς ομάδα, ξεκρέμαστος, την ίδια εποχή που έμαθε πως η κοπέλα του είναι έγκυος. Γύρισε στο πατρικό του στη Χάβρη. Το πρωί έκανε προπονήσεις με τους νέους του συλλόγου, το μεσημέρι γυμναστήριο και το απόγευμα ατομικές με τον αδερφό του. Στα 22 του είχε ξύσει τον πάτο, αλλά δεν σκέφτηκε ποτέ να τα παρατήσει. Σήμερα είναι ο μοναδικός Αφρικανός τερματοφύλακας στην Premier League, έγινε μεταγραφή 25 εκατομμυρίων λιρών και παρομοιάζεται ήδη με τον Πετρ Τσεχ. Πολύ πριν βρεθεί σε αυτόν τον τελικό του Champions League, o θεόρατος Σενεγαλέζος τερματοφύλακας είχε βρεθεί στα αζήτητα για έναν ολόκληρο χρόνο, στην χειρότερη θέση που μπορεί να βρεθεί ένας ποδοσφαιριστής.
Μέχρι τα 19 του ο Χακίμ Ζίγες δεν είχε παίξει ούτε ένα επαγγελματικό παιχνίδι στην ζωή του, δεν είχε παίξει ποτέ του κανονικό οργανωμένο ποδόσφαιρο. Δύο από τα αδέρφια του ήταν ήδη φυλακή, ήταν ορφανός από πατέρα, ένα χαμίνι του δρόμου, χαμένος στην παραβατικότητα, της ουσίες, την παρανομία. Ένα αγρίμι. Ένα «βαποράκι». Εις βάρος του εκκρεμούσαν ήδη 5 υποθέσεις: εξύβριση σε αστυνομικό, εμπρησμός, επίθεση, απειλή με μαχαίρι, παράνομη κατοχή ναρκωτικών. Σε όποια ομάδα κι αν πήγαινε πλακωνόταν, έβριζε προπονητές, αντιπάλους, συμπαίκτες, διαιτητές. Ο δρόμος του ήταν στρωμένος με μαθηματική ακρίβεια είτε σε ένα κελί είτε σε ένα νεκροταφείο. Πολύ πριν βρεθεί σε αυτόν τον τελικό του Champions League με την Τσέλσι, o βιρτουόζος Μαροκάνος είχε βρεθεί στην σκοτεινή όψη του φεγγαριού, σε έναν δρόμο που συνήθως δεν έχει γυρισμό.
Στα 15 του έχασε τον πατέρα του Αχμέντ από καρδιακή προσβολή. Στα νιάτα του υπήρξε ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής στην Αλγερία και ήθελε να δει τον γιο του, Ριάντ να κάνει ότι δεν πέτυχε εκείνος. Μόνο που υπήρχε ένα πρόβλημα. Ήταν τόσο λεπτός, τόσο αδύναμος, που καμία ομάδα δεν τον έπαιρνε στα σοβαρά. Βρήκε καταφύγιο σε μία ομάδα που έχει ταυτιστεί με τα γκέτο των κακόφημων γαλλικών συνοικιών την Σαρσέλ, στην οποία έμεινε μέχρι την ενηλικίωση του. Σηκώθηκε κι έφυγε από ένα δοκιμαστικό στην σκωτσέζικη Σεντ Μίρεν εξαιτίας… του κακού καιρού και επέλεξε την Χάβρη της Ligue 2 από τους νέους της Παρί και της Μαρσέιγ επειδή είχε ακούσει καλά πράγματα για τα φυτώρια της. Μέχρι τα 25 του δεν είχε παίξει ποτέ στην πρώτη κατηγορία και όταν ήρθε η πρώτη πρόταση της Λέστερ (ομάδα της Championship τότε), την οποία δεν είχε ακούσει ποτέ ξανά, πίστευε ότι είχε γίνει κάποιο λάθος και επρόκειτο για ομάδα ράγκμπι. Πολύ πριν βρεθεί σε αυτόν τον τελικό του Champions League με την Μάντσεστερ Σίτι, o τσαχπίνης Αλγερινός εξτρέμ είχε βρεθεί στην θέση που κανείς δεν πίστευε ότι ένας κοκαλιάρης πιτσιρικάς είχε θέση στον κόσμο του αντρικού ποδοσφαίρου.
Μέχρι τα 21 του, η ζωή του Ν’ Γκολό Καντέ ήταν μόνο απορρίψεις. Απορρίψεις από ομάδες, από ακαδημίες, από προπονητές, από όλους. Κανείς δεν πίστευε ότι αυτός ο μικροσκοπικός ανθρωπάκος θα μπορούσε να παίξει ποδόσφαιρο κι ας είχε… τρία πνευμόνια. Στα 11 του έχασε κι αυτός τον πατέρα του, δεν έμαθε ποτέ μπάλα σε ακαδημία κάποιας ομάδας, μέχρι τα 19 του ήταν εγκλωβισμένος σε μία ομάδα που δεν υπάρχει στον ποδοσφαιρικό χάρτη (Suresnes) και την σεζόν 2011-12 έπαιξε μόλις ένα παιχνίδι σε μία ολόκληρη σεζόν με την Μπουλόν στην Ligue 2! Πολύ πριν βρεθεί σε αυτόν τον τελικό του Champions League με την Τσέλσι ως ένας από τους μέσους που χαρακτήρισαν μία ολόκληρη εποχή, o αεικίνητος Γάλλος αμυντικός μέσος ήταν κολλημένος στον βούρκο της ανωνυμίας, της αφάνειας, της ανυπαρξίας.
Ο τελικός αυτός είναι ο τελικός των κατατρεγμένων. Είναι γεμάτος από ιστορίες ανθρώπων που ξεκίνησαν από τον πάτο, κάποιοι εξ’ αυτών βρέθηκαν πιο κάτω κι από αυτόν! Ανεξαρτήτως ποιος θα το σηκώσει το βράδυ, όλοι τους είναι νικητές. Για να βρεθούν εδώ κέρδισαν δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες μικρές ή μεγάλες μάχες. Είναι αποδεδειγμένοι winners δεν χρειάζονται 90 ή 120 λεπτά για να αυτοχαρακτηριστούν ή να ετεροπροσδιοριστούν. Ένα μετάλλιο νικητή θα μαρτυρά πολλά, θα είναι επιστέγασμα των προσπαθειών τους, μα το μετάλλιο της ζωής τους έχει ήδη απονεμηθεί.
