MENU
Pedro Martins

Η ευχέρεια των καλών, διεισδυτικών ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού να μπουκάρουν και να προσφέρουν στην ομάδα την πολυτέλεια του πέναλτι, πηγαίνει χέρι-χέρι με την επιπολαιότητα των αμυνόμενων ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού, κυρίως των σέντερ-μπακ αλλ’ όχι μόνο, εύκολα να προσφέρουν στον αντίπαλο την πολυτέλεια του πέναλτι.

Όλον αυτόν τον καιρό σε Ευρώπη και Ελλάδα, ελπίζω να έχω μετρήσει σωστά, ο Ολυμπιακός πήγε στο πέναλτι πέντε φορές και το ‘βαλε και τις πέντε. Αξιοπρόσεκτο. Στο ίδιο αυτό διάστημα, ο Ζοζέ Σα έπιασε το πέναλτι του Ιρφάν στην Πόλη αλλά μετά καταλάβαμε πως το ανεύθυνο χέρι του Μπρούνο εκεί και τότε, με τη Μπασάκσεχιρ, δεν ήταν ένα ακριβώς μεμονωμένο περιστατικό.

Με παρόμοια ανευθυνότητα, έκανε ο Ελ Αραμπί το πέναλτι που δεν καταλογίστηκε (στο ματς με τον Αστέρα). Αλλά φυσικά δεν γίνεται να περιμένεις, όλα να μη καταλογίζονται ή, όσα καταλογίζονται, να τα πιάνει ο Ζοζέ Σα. Με τον Παναθηναϊκό, έκαναν μαζεμένα δύο μέσα σε μισή ώρα. Στο ένα, του Ρούμπεν Σεμέντο, ας πούμε ότι μπορεί κανείς ν’ ανιχνεύσει στοιχεία ατυχήματος της στιγμής.

Το άλλο ωστόσο, ήταν ολόιδιο. Παντελώς ολόιδιο, όμως! Ο,τι έκανε ο Μεριάχ με τον Κέιν στο Καραϊσκάκη, το έκανε και με τον Μακέντα στο Στάδιο. Ο κανόνας είναι απλός. Μες στην περιοχή, επιτίθεσαι σαν ταύρος και αμύνεσαι σαν κυρία. Αν σε ακουμπήσουν, την πάτησαν. Αν ακουμπήσεις, την πάτησες. Παίκτες που έχουν γράψει συμμετοχές σε Εθνικές, σε Μουντιάλ, σε Τσάμπιονς Λιγκ, δεν χρειάζονται τον προπονητή να τους το πει.

Προπονητή χρειάζονται, αλλού. Να τους ροτάρει, παράδειγμα. Δεν είναι κάποιο επτασφράγιστο μυστικό, ότι το Τσάμπιονς Λιγκ απομυζεί. Σώμα και νου. Τούτου δοθέντος, απαράλλακτη ενδεκάδα από Τότεναμ σε Παναθηναϊκό το ελάχιστο που φέρνει, είναι απορία. Ηθελε έτσι, ενδεχομένως, ο προπονητής να διαχύσει και να υπερτονίσει το μήνυμα, να μη τους υποτιμήσουν; Ο,τι και να ήθελε, μάλλον δεν ευστόχησε.

Ο Ολυμπιακός την Κυριακή, το ίδιο όσο και ο Αρης στην Τούμπα, έφτασαν κοντά στο να κερδίσουν αυτό που, συνολικά κοιτάζοντας, δεν άξιζαν. Το ποδόσφαιρο επενέβη στο τέλος, και το διόρθωσε. Με σοφία, θα ‘λεγε κανείς. Η σοφία έγκειται στο ότι επενέβη μεν, ωστόσο δεν έδωσε στους παρ’ ολίγον ηττημένους, στον Παναθηναϊκό και στον ΠΑΟΚ, επίσης κάτι περισσότερο απ’ ό,τι εκείνοι άξιζαν.

Ο Αρης έμεινε πολύ πίσω, στο γήπεδο. Να πάρει την ισοπαλία. Αν του δινόταν η ευκαιρία, να κλέψει τη νίκη. Η πραγματικότητα είναι ότι ο ΠΑΟΚ αφήνει τέτοιες δυνατότητες. Να του κλέψουν αποτέλεσμα. Λίγο έλειψε να του το κλέψουν, ο Αραμπούλι με τον Τσιλούλη. Ακόμη πιο λίγο (…έλειψε να κλέψουν), ο Μανούσος με τον Βέλλιο και τον Φάρλι Ρόζα. Δεν θα έφταναν ως το αμήν, ο Φετφατζίδης με τον Ιντέγε;   

Ο ΠΑΟΚ θα στρώνει, όσο ο προπονητής θα μαθαίνει καλύτερα την ομάδα. Αυτός είναι που πρέπει να μάθει την ομάδα. Όχι η ομάδα, αυτόν. Για πολύ προφανείς λόγους, ένας που ξέρει την ομάδα σαν την τσέπη του, δύσκολα θα κατέβαζε την ιδέα, στον τραυματισμό του Πέλκα, να παίξει έκτοτε με δεκάρι/εννιαμισάρι τον Λέο Ζαμπά. Επίσης ένας που ξέρει την ομάδα σαν την τσέπη του, δεν είναι πιθανό ότι θα κρατούσε συστηματικά πίσω, στη φάση επίθεσης, τον πληθωρικό Λέο Μάτος…τρίτο στόπερ.

Όταν ο κόουτς μαθαίνει την ομάδα, έχει ευτυχισμένους ποδοσφαιριστές. Εάν οι παίκτες είναι να μάθουν τον κόουτς, πολλές φορές θα συμβεί καθ’ οδόν να ξύσουν το κεφάλι με ανασφάλεια. Είναι η ιστορία της ΑΕΚ, πριν/επί Κωστένογλου. Από εκεί που έπρεπε η ομάδα να πάει στον Μιγκέλ Καρντόζο, ήλθε ο Κωστένογλου και πήγε αυτός στην ομάδα. Η ασφάλεια έφερε, αμέσως-αμέσως, ισορροπία.  

Η Τρίπολη, ήταν ένα πρώτο ματς-δείγμα αντίδρασης. Σαν Παναθηναϊκός, με τον Ολυμπιακό. Το Αγρίνιο όμως, ήταν ένα πρώτο ματς-δείγμα δράσης. Δράση, με κουσούρια μεν, πρωταγωνίστριας ομάδας δε. Η ΑΕΚ δεν είναι αδιαπέραστη πίσω, είναι υπερεξαρτημένη από Λιβάια/Μάνταλο μπροστά, αλλά συμπεριφέρθηκε με τον Παναιτωλικό σαν ομάδα αιχμής.

Μια τέτοια ομάδα, εάν υπάρχει στη Θεσσαλονίκη αμφιβολία, περιμένει την Κυριακή τον ΠΑΟΚ. Την Κυριακή ο Πέλκας και ο Λέο Μάτος δεν θα είναι πουθενά, ούτε στη φάση επίθεσης ούτε στη φάση άμυνας. Μία πρόσφορη ημέρα για τον προπονητή, να δείξει τι, στο μεταξύ, έμαθε… 

Ο προπονητής πάει στην ομάδα, όχι η ομάδα στον προπονητή…
EVENTS