Μέσα στο βούρκο της επικοινωνιακής εκμετάλλευσης του συμφέροντος για κάθε κλαμπ, η ανάδειξη των θετικών του ποδοσφαίρου είναι δύσκολη. Όταν αυτή έρχεται με πράξεις κι όχι με δηλώσεις, το επίτευγμα είναι ακόμη μεγαλύτερο. Σε πολλά επίπεδα μάλιστα κι όχι απλά έναν τομέα. Το Κύπελλο Ελλάδας στο ποδόσφαιρο, είναι η πιο τρανή απόδειξη του τι… ψάρι μπορείς να πιάσεις, αν βραχείς και δεν βολευτείς με τα συνηθισμένα.
Πριν κάποιους μήνες, η διοργάνωση με League Phase αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό. Γιατί το Κύπελλο από μόνο του είχε γίνει μια ρουτίνα, ένα αποκούμπι για εκείνους που χάνουν το πρωτάθλημα. Δίχως ουσιαστικό κίνητρο για τις περισσότερες ομάδες. Οι «μεγάλοι» ήθελαν το πρωτάθλημα κι αν δεν τους «καθόταν», έψαχναν απ’ το κύπελλο όχι τον τίτλο αλλά το καλύτερο ευρωπαϊκό εισιτήριο. Οι «μικροί» έκαναν rotation στο θεσμό, γνωρίζοντας πως οι πιθανότητές τους είναι ελάχιστες για διάκριση και κατά συνέπεια έπρεπε να είναι ξεκούραστοι για τα ματς που κρίνουν παραμονή ή καλύτερο πλασάρισμα.
Χρειαζόταν να γίνει πραγματικό θαύμα για να αλλάξουν τα δεδομένα. Η αρνητικότητα απέναντι στην απόφαση της ΕΠΟ, εμπεριείχε στοιχεία αντιπολιτευτικής λογικής, αλλά και δυσκολίας να αντιληφθούν τα ίδια τα κλαμπ το πόσο καλύτερος θα γίνει ο θεσμός. Μπροστά σε αυτή τη διαδικασία, η Ομοσπονδία δεν φοβήθηκε μια τεράστια αλλαγή. Και πιστώνεται απόλυτα την επιτυχία αυτή.
Οι εκπλήξεις ήταν πολλές από την League Phase ακόμη. Το πού τερμάτισε ο Λεβαδειακός, τα αποτελέσματά του, ήταν μία έκπληξη. Το ένα γκολ περισσότερο ή λιγότερο, άλλαξε τη σειρά των αγώνων. Μετατρέποντας τα θεωρητικά εύκολα σε δύσκολα, χαρακτηρισμοί που αποδείχθηκαν το μεγαλύτερο φιάσκο καθώς η «εύκολη» διαδρομή της ΑΕΚ τελείωσε αμέσως, ενώ η «δύσκολη» του ΠΑΟΚ έφερε θρίαμβο.
Η επαρχία θριαμβεύει, αναβιώνοντας το ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο. Αποθεωτικές υποδοχές στην Κρήτη, παίκτες του Λεβαδειακού να πανηγυρίζουν κάνοντας «χέρια» με τον κόσμο τους. Αυτά αν τα συζητούσαμε πριν ένα χρόνο, θα μας περνούσαν για τρελούς.
Επαρχιακές ομάδες πήγαν κι άλλες φορές σε τελικό Κυπέλλου. Όμως για να συμβεί αυτό, έπρεπε να βολέψει η κλήρωση. Δεν ήλπιζαν σε κάτι περισσότερο. Η τωρινή συνθήκη του θεσμού, αλλάζει την ιστορία. Ο ΟΦΗ σε διπλούς προημιτελικούς με την ΑΕΚ, ίσως να ήταν και «καταδικασμένος». Σε μονό αγώνα, με καλό… φεγγάρι δικό του, με το άγχος του ισχυρού λόγω της μη ύπαρξης παράτασης, αντιμετώπισε εντελώς διαφορετικά την κατάσταση. Έτσι πέτυχε μία απ’ τις μεγαλύτερες επιτυχίες του στη σύγχρονη ιστορία του. Ίσως μέχρι την επόμενη…
Ο ΠΑΟΚ που όλοι τον συζητάμε για τον θρίαμβο στο Φάληρο, κανείς δεν ξεχνά πως λίγες μέρες πριν χρειάστηκε τα πέναλτι για να αποκλείσει τον Ατρόμητο στην Τούμπα! Τα πάντα κρίνονται στη λεπτομέρεια. Ανεξάρτητα απ’ τα ονόματα των ομάδων.
Γι’ αυτό λοιπόν το… κυπελλάκι, έγινε ξανά Κυπελλάρα. Μετά από πάρα πολλά χρόνια, ο θεσμός αποκτά τεράστιο ενδιαφέρον, γίνεται βασικό θέμα συζήτησης στα οπαδικά στέκια. Χωρίς να υπολείπεται σε ενδιαφέρον, σασπένς, αγωνία, σημασία, από το ίδιο το πρωτάθλημα. Εκεί όπου έτσι κι αλλιώς από ένα σημείο και μετά υπάρχουν ομάδες χωρίς ουσιαστικό στόχο.
Το Κύπελλο Ελλάδας Betsson έγινε αυτό που ορίζει τα πάντα. Ακόμη και η αλλαγή στο πότε θα διεξάγεται ο τελικός, διαφοροποιεί κατά πολύ τις συνθήκες του ίδιου του πρωταθλήματος. Ειδικά όπως ήρθαν τα πράγματα, πιθανή παρουσία του ΟΦΗ στον τελικό, καθιστά επίφοβη ακόμη και την 5η θέση για ευρωπαϊκό εισιτήριο. Άρα τα ματς που απομένουν στην Super League για αυτές τις ομάδες που έμοιαζαν εκτός στόχου, γίνονται ξαφνικά σπουδαία.
Πέρα απ’ όλα αυτά, υπάρχει φυσικά και το θέμα της διαιτησίας. Οι ξένοι είναι σαφώς μια ασφάλεια για το πρωτάθλημα και για την εμπιστοσύνη των φιλάθλων. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να απαξιωθούν τελείως οι Έλληνες διαιτητές. Γιατί το ζήτημα δεν είναι ο ρόλος, αλλά αυτοί που τον εξασκούν.
Με απλά λόγια, η ΕΠΟ και η ΚΕΔ δίνουν στους Έλληνες ρέφερι τη δυνατότητα να αποδείξουν πως το παρελθόν δεν τους αγγίζει. Σφυρίζοντας με ίδια κριτήρια, προσπαθώντας να αποφύγουν τα λάθη όσο περισσότερο γίνεται. Αυτό δηλαδή που κάνουν οι ξένοι, δίνοντας την εντύπωση πως δεν έχουν συγκεκριμένο σκοπό να ευνοήσουν ή να αδικήσουν κάποιον. Κι ας μη λείπουν τα λάθη.
Όλα αυτά έγιναν με μια γενναία απόφαση: Την αλλαγή στο format του Κυπέλλου Ελλάδος, την στήριξη στους Έλληνες διαιτητές που πήραν μια ευκαιρία που έψαχναν εδώ και καιρό. Ακόμη δεν απέδειξαν στον απόλυτο βαθμό τα πάντα, υπάρχουν ματς μπροστά, όμως ο Τσακαλίδης, ο Ευαγγέλου και ο Παπαπέτρου που σφύριξαν τις ομάδες που κάνουν… θόρυβο, πήραν άριστα, όπως και ο Φωτιάς στη Λιβαδειά. Και αυτό οφείλει το ποδόσφαιρο να τους το αναγνωρίσει.
Το παν λοιπόν, είναι να μη φοβάται κάποιος να διοικήσει. Ο Μάκης Γκαγκάτσης και η νυν διοίκηση της ΕΠΟ, η ΚΕΔ, πήραν ρίσκα με όλα αυτά που αναφέραμε. Κάλλιστα μπορεί να μην τους «έβγαιναν». Αλλά τα λάθη τα κάνουν όσοι δουλεύουν. Καλύτερα λοιπόν να προσπαθεί η διοίκηση του ποδοσφαίρου να αναδιαμορφώσει την… αραχνιασμένη κατάσταση που έχει βαλτώσει το άθλημα. Για να γεννιέται νέο ενδιαφέρον. Όπως ακριβώς έγινε με το Κύπελλο.
