Η ήττα της Ελλάδας από τη Ρουμανία, θυμίζει αρκετά τα αποτελέσματα της ποδοσφαιρικής Εθνικής στη μετά Φερνάντο Σάντος εποχή. Τότε που Σαρρής και Γκιρτζίκης την μετέτρεψαν σε σύνολο που έχασε μέσα-έξω από τη Βόρεια Ιρλανδία και ντροπιαζόταν από τα Νησιά Φερόε.
Ο Βαγγέλης Λιόλιος αυτή τη φορά δεν εμφανίστηκε μπροστά στις κάμερες, τα μικρόφωνα, δεν έκανε δηλώσεις, ούτε φωτογραφήθηκε στα αποδυτήρια δίπλα στους διεθνείς και τον Βασίλη Σπανούλη.
Το αποτέλεσμα της «επίσημης αγαπημένης» ήταν κακό. Το μπάσκετ μας είναι σε άνοδο, οι σύλλογοι βρίσκονται σε επίπεδα δεκαετίας του ’90 σιγά-σιγά και η κατάσταση στην Εθνική είναι αντίστροφη. Μοιάζει… κατηφορική, με το μέλλον εντελώς αβέβαιο.
Το «πλάνο ανάπτυξης» του ελληνικού μπάσκετ, περιορίστηκε στο να «σφάζονται» ακόμη και ομάδες σχολικού πρωταθλήματος. Ταλέντα δεν αναπτύσσονται, παραγωγή δεν υπάρχει, οι νεαροί φεύγουν για τις ΗΠΑ προκειμένου να παίξουν στα κολέγια. Αυτό σημαίνει ακόμη λιγότερες επιλογές για την Εθνική. Την ώρα που οι… παλιοσειρές (Καλάθης, Σλούκας, Παπανικολάου), ολοκλήρωσαν ή ολοκληρώνουν την πορεία τους στην γαλανόλευκη.
Παράλληλα, ο βασικός νατουραλιζέ του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος, σε κάποια παραλία να απολαμβάνει τις βουτιές του. Ο Τόμας Γουόκαπ είναι αυτός για τον οποίο υπήρξε η απόλυτη εύνοια ενός σωματείου. Η Εθνική έγινε… Δούρειος Ίππος προκειμένου να εξασφαλίσει ελληνικό διαβατήριο, με μια επιστολή βουτηγμένη στα ψέματα. Όπως απέδειξε το μέλλον.
Ο παίκτης που έκανε Έλληνα ο Λιόλιος, μεσολαβώντας στο κράτος, ποτέ δεν απαντήθηκε γιατί λείπει από τις κλήσεις της Εθνικής ομάδας. Μάλλον για να ξεκουραστεί και να απολαύσει τα μπάνια του. Λες και όσοι πήγαν στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, δεν έχουν ανάγκη ξεκούραση.
Αυτός που πήρε διαβατήριο με όρο να βοηθά την Εθνική ομάδα, δεν ήταν στο ματς με τη Ρουμανία. Ένας παίκτης με δυνατό του σημείο αγωνιστικά, τη σκληράδα στην άμυνα. Την ικανότητα να μαρκάρει τους αντίπαλους γκαρντ.
Τι έγινε με τους Ρουμάνους; Ο Ράσελ, νατουραλιζέ των αντιπάλων μας, έβαλε 20 πόντους. Όντας ο κορυφαίος της Ρουμανίας. Το ματς θα είχε νικηφόρο αποτέλεσμα, αν ήταν εκεί ο Γουόκαπ να παίξει τις γνωστές του άμυνες πάνω του. Κι ας φορτωνόταν με φάουλ, επειδή με τη φανέλα της Εθνική λογικά θα σφυρίζονταν οι φάσεις που δεν σφυρίζονται με αυτή του Ολυμπιακού.
Ο Βασίλης Σπανούλης δήλωσε μετά το παιχνίδι πως αισθάνεται ντροπή… Δεν χρειάζεται. Μπορεί να κάνει την αυτοκριτική του ως προπονητής, μπορεί να κριτικάρει τους παίκτες του. Εκείνους που ήταν παρόντες. Αυτούς που σταμάτησαν τις διακοπές τους για να είναι εκεί και τώρα τα ακούν.
Αυτός ο ένας που έχει υποχρέωση – σύμφωνα με την δέσμευσή του στο ίδιο το κράτος – να είναι εκεί για την Εθνική, ήταν σε κάποια παραλία. Για αυτόν θα αισθανθεί ποτέ κανείς ντροπή; Ή απλά δεν τον «αγγίζει» τίποτα και κανέναν, γιατί είναι στην «χαϊδεμένη» πλευρά του συστήματος και του Λιόλιου;
Η Εθνική κάνει βήματα προς τα πίσω και το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ πριν ένα χρόνο περίπου, έγινε το «άλλοθι» αυτών που καταστρέφουν το ελληνικό μπάσκετ. Οι οποίοι φυσικά και δεν είναι ο Σπανούλης και οι παίκτες. Είναι εκείνοι που επιβάλλουν τον… Έλληνα Γουόκαπ, για να μην αγωνίζεται επειδή απλά έτσι θέλει.
