Η έννοια της ποινής θα πρέπει να έχει σωφρονιστικό και όχι εκδικητικό χαρακτήρα. Θα πρέπει να διδάσκει, να συμμορφώνει, να βελτιώνει μία κατάσταση, όχι να προκαλεί επιπλέον προβλήματα σε ακόμα περισσότερους ανθρώπους.
Με το γράμμα του νόμου, οι ποινές κεκλεισμένων των θυρών που μοιράζει φέτος η ΔΕΑΒ σαν τα στραγάλια είναι δικαιολογημένες. Τι γίνεται όμως με το πνεύμα του νόμου; Είναι αυτού του είδους οι ποινές, η ενδεδειγμένη ποινή για τέτοιου είδους αδικήματα στο 2025;
Ας πάμε για μία ακόμα φορά στην προηγμένη ποδοσφαιρικά Ευρώπη και τα κορυφαία πρωταθλήματα της γηραιάς ηπείρου. Πόσα παιχνίδια έχουν διεξαχθεί φέτος χωρίς θεατές στα Top-5 πρωταθλήματα; Κανένα.
Και ο λόγος είναι απλός. Η συγκεκριμένη ποινή είναι εκτός της ποδοσφαιρικής λογικής τους. Στο εξωτερικό έχουν μία πολύ συγκεκριμένη ορολογία για παιχνίδια χωρίς θεατές, τα αποκαλούν «παιχνίδια - φάντασμα».
Τα θεωρούν περίπου ως μη γενόμενα, είναι αναμετρήσεις που διεξάγονται με… παρά φύση όρους. Διότι το ποδόσφαιρο, ένα μαζικό θέαμα λαϊκής διασκέδασης, είναι κάτι που απευθύνεται για τον κόσμο. Και με την ποινή «κεκλεισμένων θυρών», ουσιαστικά δεν τιμωρείς ανώνυμες εταιρίες, τιμωρείς τον κόσμο που δεν έχει την δυνατότητα να παρακολουθήσει, κάτι που στις περισσότερες περιπτώσεις έχει προπληρώσει με εισιτήριο διαρκείας.
Ο μόνος αποδεκτός λόγος για να κλείσουν τα γήπεδα, είναι λόγοι ύψιστης ασφάλειας. Όπως έγινε παγκοσμίως με την πανδημία του Covid-19 ή όπως έγινε την άνοιξη του 2007 στην Ιταλία, έπειτα από πολιτική απόφαση, μετά από τον θάνατο ενός αστυνομικού κατά την διάρκεια επεισοδίων στην αναμέτρηση Παλέρμο-Κατάνια στο μεγάλο τοπικό ντέρμπι της Σικελίας.
Στην προηγμένη Ευρώπη, εκτιμούν ότι τέτοιες τιμωρίες βλάπτουν πρώτιστα τους θεατές, μετά τις ανώνυμες εταιρίες και κατ’ επέκταση όλο το προϊόν. Υποβαθμίζουν την αξία, την αξιοπιστία, και την δυνατότητα αυτοπροστασίας του.
Είναι εκτός ποδοσφαιρικής λογικής και γι’ αυτό τον λόγο προβλέπονται μόνο σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις.
Διότι, ακόμα και μακροπρόθεσμα αν το δει κανείς, από μία ποινή κεκλεισμένων των θυρών ζημιώνεται και το ίδιο το κράτος. Πως θα βγουν το καλοκαίρι οι ομάδες για να πουλήσουν διαρκείας στον κόσμο τους, όταν αυτός βλέπει ότι μπορούν για ψύλλου πήδημα να χάσουν, δύο, τρία, τέσσερα παιχνίδια που έχουν προπληρώσει;
Από τα εισιτήρια διαρκείας, οι ομάδες παίρνουν μία γερή ένεση ρευστότητας το καλοκαίρι και το κράτος επιπλέον έσοδα μέσω της φορολόγησης.
Άδειες κερκίδες, σημαίνει λιγότερος τζίρος και κατά συνέπεια λιγότερα έσοδα και για το κράτος. Με άλλα λόγια, από όπου κι αν το πιάσει κανείς, αυτό το «κεκλεισμένων των θυρών» (ειδικά την εποχή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, των ηλεκτρονικών μέσων στα γήπεδα που επιτρέπουν σχεδόν άμεση ταυτοποίηση) μοιάζει η πιο αναχρονιστική τιμωρία, που εντέλει τιμωρεί το ίδιο το ποδόσφαιρο…
