Τεράστια, σπουδαία, κομβική, όπως κι αν την πει κανείς τη νίκη επί του Άρη, δίκιο θα έχει. Ο Παναθηναϊκός ειδικά με τον τρόπο που επικράτησε στη συγκεκριμένη έδρα, παίρνει πίσω τη χαμένη του αυτοπεποίθηση. Την ψυχολογία του. Ταυτόχρονα μεταφέρει το άγχος στους υπόλοιπους που πρέπει να νικήσουν. Έχοντας παράλληλα και την επόμενη εβδομάδα ένα θεωρητικά βατό ματς εντός έδρας με τον Βόλο.
Διθυραμβικά μπορούν να γραφτούν πολλά. Τα αξίζει αυτή η προσπάθεια και η νίκη της στην έδρα του Άρη. Έδρα που ποτέ δεν ήταν εύκολη υπόθεση για τους Πράσινους. Έτσι και τώρα. Απλά ο βαθμός δυσκολίας με τις αλλαγές στους Θεσσαλονικείς, είχε εκτοξευτεί. Γι’ αυτό και πρόκειται για πολλά περισσότερα απ’ τους τρεις βαθμούς που πήρες στην έδρα του Άρη.
Έπρεπε να σταλεί εκ νέου το μήνυμα προς όλους. Εκείνους που ήδη έχουν ξεγράψει τον Παναθηναϊκό. Δε συζητάμε για τον τίτλο, από εκεί ξεγραμμένο τον είχαν όταν βρισκόταν στο +8. Σιγουριά για την 4η θέση διαβάζαμε. Κάτι μας λέει πως… μαζεύτηκε η σιγουριά και μπήκε η αμφιβολία στο μυαλό όλων. Αυτή η αμφιβολία είναι και η πίεση που μεταφέρεται στους υπόλοιπους. Λέγαμε καιρό τώρα για τον Παναθηναϊκό που δεν αντέχει την πίεση στα τελευταία ματς. Ας δούμε τώρα και τους υπόλοιπους.
Το ποδοσφαιρικό κομμάτι δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση, επειδή για να επιστρέψεις σε έδρες όπως αυτή του Άρη ενώ είσαι πίσω στο σκορ, πρωτίστως δε μετράς το πως αποδίδεις αγωνιστικά. Κοιτάς κυρίως το σθένος που βρήκες, τη νοοτροπία σου να μην παραδοθείς στα φοβικά σου σύνδρομα που είχαν επανέλθει τις προηγούμενες αγωνιστικές. Δε σας κρύβουμε πως μόλις δέχτηκε γκολ το Τριφύλλι, αυτά σκεφτήκαμε. Δύσκολη φάνταζε η αντίδραση, λόγω ψυχισμού. Διαψευστήκαμε με τον πλέον ευχάριστο τρόπο για τον Παναθηναϊκό.
Η αντίδραση που έβγαλε η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι αντίδραση πρωταθλητή. Επανέφερε τον εαυτό της στις… εργοστασιακές ρυθμίσεις που βλέπαμε τόσους μήνες πριν τη διακοπή. Εκείνες που έλειψαν και στοίχισαν στην απώλεια της διαφοράς. Είπαμε όμως, άλλο να πληγώνεσαι, άλλο να σκοτώνεσαι. Ο Παναθηναϊκός δεν σκοτώθηκε. Στο «Κλεάνθης Βικελίδης» σήκωσε το κεφάλι για τα καλά.
Όποιος μιλήσει για τύχη στο γκολ του Άρη, προφανώς δε θα διαπίστωσε πως από κόντρα μπήκε το γκολ των γηπεδούχων. Εκείνο που ξαφνικά σε έστειλε στο να τρέχεις για κάτι που αν δεν κατάφερνες, θα μιλούσαμε τελείως διαφορετικά τώρα.
Αλλά εκεί ακριβώς ήρθε το… ανέκδοτο. Όπως λέγαμε για τον Αμερικάνο, τον Γερμανό και τον Πόντιο, τώρα έχουμε τους Σλοβένους, τον Ούγγρο, τον Πολωνό και τον Παλάσιος. Δηλαδή τους παίκτες που μπήκαν αλλαγή στον Παναθηναϊκό. Μέχρι 1-2 αγωνιστικές πριν, ο Γιοβάνοβιτς κοιτούσε τον πάγκο κι έβλεπε δύο στόπερ, δύο μπακ, έναν τερματοφύλακα, άντε κι έναν επιθετικογενή για να σπάει η μονοτονία. Εκεί ήταν το τεράστιο πρόβλημα για τους Πράσινους. Η έλλειψη λύσεων. Την πλήρωσαν ακριβά. Τώρα που οι λύσεις υπάρχουν, είναι καιρός να τους το ξεπληρώσει.
Ο Παναθηναϊκός για όσους δεν το κατάλαβαν, έφερε στο ματς απ’ τον πάγκο δύο διεθνείς Σλοβένους που είναι ενδεκαδάτοι στην Εθνική τους. Έναν διεθνή Ούγγρο. Έναν διεθνή Πολωνό. Συν τον Παλάσιος που ήταν ο κορυφαίος εξτρέμ του πρωταθλήματος την περασμένη σεζόν, με τους αριθμούς του και την συνολική του παρουσία να το αποδεικνύουν.
Η ενίσχυση της ομάδας δίνει αυτή τη δυνατότητα. Το μοναδικό σημείο που ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να υστερεί απ’ τους υπόλοιπους που είναι στην ίδια κατηγορία στόχου. Δε θα μπούμε στα υποθετικά τι θα συνέβαινε με τον ΟΦΗ ή στην Τρίπολη αν υπήρχαν όλες αυτές οι λύσεις. Δεν έχει νόημα. Μένουμε σε αυτό που είδαμε. Σε αυτό που φωνάζαμε όλοι. Σε αυτό που ζητούσε τόσο καιρό ο κόσμος.
Το ρόστερ του Παναθηναϊκού έχει πλέον λύσεις ικανές να δώσουν πολλά. Το έκαναν και μάλιστα σε ματς όχι απλά απαίτησης, αλλά υποχρέωσης. Ενώ βρέθηκαν με το μαχαίρι στο λαιμό απ’ το 10ο λεπτό.
Και καλύτερος παίκτης σου; Ο Μαντσίνι. Η κορυφαία σου μεταγραφή τον Γενάρη, φαινομενικά τουλάχιστον επειδή η συνέχεια και η συνέπεια θα αποδείξουν αν αυτό ισχύει. Όχι για το γκολ, άλλωστε εκεί το μισό τουλάχιστον ανήκει στον Ιωαννίδη. Κυρίως επειδή έδειξε να μην τα έχει χαμένα μόλις ο Παναθηναϊκός βρέθηκε να χάνει. Η προσπάθειά του που έσωσε ο Κουέστα, ίσως και να ήταν το… χαστούκι για να συνέλθει το Τριφύλλι. Να θυμηθεί πως απ’ το 10’ δεν έχασε κανείς.
Υπάρχει υπερβολικά μεγάλος δρόμος ακόμη. Είχε ανάγκη όλος ο οργανισμός του Παναθηναϊκού, μια υπενθύμιση πως τίποτα δε χάθηκε επειδή έτσι επιμένουν οι πάντες. Επειδή βλέπουν το καλό ομολογουμένως ποδόσφαιρο που αποδίδει η ΑΕΚ και «δένουν» πως ο τίτλος κρίθηκε. Ας θυμηθούμε όλοι σε αυτό το σημείο, το τελευταίο πρωτάθλημα της ΑΕΚ. Κρίθηκε στο ποιος έπαιζε το καλύτερο ποδόσφαιρο; Όχι. Κρίθηκε στη συνέπεια, στην σταθερότητα, στα στοιχεία που δίνουν τίτλους σε μια μακρά σεζόν πρωταθλήματος.
