Το μπέρδεμα του Ολυμπιακού και η πραγματικότητα του Παναθηναϊκού! 

Ο α’ γύρος της Ευρωλίγκας ολοκληρώνεται αυτή την εβδομάδα, με μία εκκρεμμότητα για κάθε μία από τις ελληνικές ομάδες, οι οποίες λίγο-πολύ επιβεβαιώνουν τις εκτιμήσεις πριν από την έναρξη της διοργάνωσης. Σαφέστατα μεγάλος πρωταγωνιστής είναι ο κορονοϊός, που προκαλεί αναβολές αγώνες και απώλεια ρυθμού, ωστόσο κοιτάζοντας πιο απομακρυσμένα τη μεγάλη εικόνα μοιάζει να μην έχει αλλοιώσει σε σημαντικό βαθμό την κατάταξη.

Μια αγωνιστική πριν από του δρόμου τα μισά και με την αισιοδοξία ότι η σεζόν θα ολοκληρωθεί κανονικά να έχει πολλαπλασιαστεί, ο Παναθηναϊκός φαίνεται πως τη… συνάντηση του με την 8αδα ούτε ο Κοκλώνης δεν είναι ικανός να την πετύχει, αλλά τουλάχιστον με τη νίκη επί της Άλμπα μπορεί να… ξεγελιέται μεσοβδόμαδα διατηρώντας ζωντανό το κίνητρο του για τη συνέχεια κι από την άλλην οι Ερυθρόλευκοι παραμένουν σε τροχιά playoffs αλλά δεν πείθουν. 

Παρακολουθώντας τον Ολυμπιακό είναι να τρελαίνεσαι. Απορείς ποιος είναι ο πραγματικός. Είναι ο Ολυμπιακός της εβδομάδας που νίκησε εκτός έδρας τη Μπαρτσελόνα και τον Ερυθρό Αστέρα; Ή είναι ο Ολυμπιακός που ήταν νωθρός, άνευρος και δίχως προσανατολισμό όπως στο ματς με τη Βαλένθια στο ΣΕΦ και στην Κωνσταντινούπολη με τη Φενέρμπαχτσε; 

Η απάντηση θα δοθεί προϊόντος του χρόνου, αλλά είναι βέβαιο πως η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα δεν μπορεί να έχει ελπίδες για να διεκδικήσει μια θέση στα πλέι-οφς αν συνεχίσει να έχει την αγωνιστική εικόνα που έχει στα τελευταία ματς. 

Εκείνο που έχω σημειώσει από τα πρώτα μέτρα του εφετινού μαραθωνίου είναι ότι με τα δεδομένα που έχουν οι δύο ομάδες μας είναι υπέρβαση να αγωνιστούν στα προημιτελικά και ότι ο Ολυμπιακός διαθέτει περισσότερη ποιότητα, αλλά αναζητεί χημεία, ρόλους, καλό rotation και από ότι φαίνεται… ισορροπίες στο εσωτερικό του. 

Στην Κωνσταντινούπολη με τη Φενέρμπαχτσε οι Ερυθρόλευκοι απέναντι σε μια ομάδα που έχει σαφώς μεγαλύτερα προβλήματα στα θέματα που και η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα «ψάχνεται», ήταν απογοητευτικοί. Για το αποτέλεσμα, την αγωνιστικότητα τους, τη διαφορά, το… μπέρδεμα, που μου δίνουν την εντύπωση πως έχουν. 

Κι όταν λέω μπέρδεμα, εννοώ τα σχήματα και κυρίως τη διαχείριση των πρωτοκλασάτων γκαρντ που έχουν ποιότητα, εμπειρία, ταλέντο, προσωπικότητα. Στην Κωνσταντινούπολη ήταν ο Κώστας Σλούκας που είδε όλο το τελευταίο 10λεπττο από τον πάγκο, καθώς ο Μπαρτζώκας δεν τον χρησιμοποίησε ξανά μετά το 28ο λεπτό που τον τράβηξε εκτός αγώνα. Είχε προηγηθεί το ματς με τη Ρεάλ στο ΣΕΦ κατά το οποίο ο Βασίλης Σπανούλης είχε μείνει εκτός τελευταίας περιόδου και παράτασης. 

Με τη Φενέρ ήταν η 4η φορά, σε 15 ματς, που Σλούκας δεν πάτησε παρκέ στην τελευταία περίοδο ενώ 5 φορές δεν έχει χάσει ούτε δευτερόλεπτο μετά το 30. Ο Σπανούλης έχει επίσης μείνει 4 φόρες στον πάγκο για όλη την τελευταία περίοδο και 7 φορές ήταν στον αγώνα σε όλο το 10λεπτο. 

Θα πει κάποιος πως δεν είναι εφικτό να παίζουν όλοι, ή πως υπάρχουν σε κάθε ματς ειδικές συνθήκες στις οποίες οφείλει η (κάθε) ομάδα να προσαρμοστεί. Προφανώς κι έτσι είναι, ωστόσο είτε εξαιτίας των μεγάλων διαφορών στο χρόνο συμμετοχής (από το πολύ, στο καθόλου), είτε με επιρροή από το περιβόητο «ζντο» που δεν συμμετείχε ο Σπανούλης στο τέλος του ματς με τη Ρεάλ, φαίνεται πως υπάρχει ένα μπέρδεμα στη διαχείριση. 

Θα έλεγα πως το ζήτημα έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον με μια διαφορετική προσέγγιση. Με το σύνολο των λεπτών και το μέσο όρο συμμετοχής των παικτών του Ολυμπιακού στην τελευταία περίοδο.

Ολυμπιακός τελευταίας περιόδου

Ο Χασάν Μάρτιν είναι πρώτος (με 97,38 λεπτά και 6,50 ανά αγώνα), ακολουθεί ο Σακίλ ΜακΚίσικ (με 97,25 λεπτά και 6,48 μέσο όρο), τρίτος ο Βασίλης Σπανούλης (88,52 με 5,91μ.ο) τέταρτος στη λίστα ο Σάσα Βεζένκοφ (87,22 με 5,82μ.ο) και 5ος ο Κώστας Σλούκας (87,12 με 5,81 ανά αγώνα) και πάει λέγοντας, με κάποιους εκ των παικτών που ακολουθούν να μην έχουν συμμετοχή και στους 15 αγώνες. 

Ένα κομβικό σημείο για τη διαχείριση των παικτών είναι η αμυντική λειτουργία της ομάδας του Ολυμπιακού, που με τους Παπανικολάου, ΜακΚίσικ, Ζαν Σαρλ στο παρκέ έχει μεγαλύτερη ενέργεια και πάθος. Ωστόσο, ο Αμερικανός είναι «ανεξέλεγκτο άτι» ακόμη και στην άμυνα, ενώ στην επίθεση είναι μονοδιάστατος και ώρες-ώρες απερίσκεπτος, ενώ ο Γάλλος όταν αγωνίζεται στη θέση «4» έκλεινε τον χώρο για την εφαρμογή pick’ n’ roll  με το δίδυμο πόιντ-γκαρντ/σέντερ.

Εσχάτως σουτάρει καλύτερα (είχε 0/10 μέχρι την 13η αγωνιστική και ακολούθως έχει 5/8 από τα 6μ75) και βοηθά να «ανοίξει» το γήπεδο, ενώ για να προσφέρει την ενέργεια του στην άμυνα ως 5αρι, ο Ολυμπιακός χάνει την εκπληκτική αποτελεσματικότητα του Χασάν Μάρτιν στην επίθεση. Την ίδια ώρα ο Βεζένκοφ έχει αναδειχθεί στην πιο αξιόπιστη λύση έξω από το τόξο και ο Πρίντεζης είναι εκτός δράσης.  Σαφές ότι τα δεδομένα έχουν την ιδιαιτερότητα τους, αλλά ούτως ή άλλως η συνθήκη που έχει δημιουργηθεί δεν συνάδει με τον ρόλο που θεωρητικά ήρθε από την Πόλη να αναλάβει ο Σλούκας, ούτε με τα όσα μπορεί ο Σπανούλης να κάνει.

Όλα αυτά προσπαθεί να συγκεράσει ο Γιώργος Μπαρτζώκας αλλά φαίνεται πως δεν είναι εύκολη εξίσωση. Στα ματς με την Μπαρτσελόνα και τον Ερυθρό Αστέρα ο Ολυμπιακός έδωσε την εντύπωση πως γύρισε τον διακόπτη, όμως μετά βρέθηκε από το Έβερεστ στην τάφρο των Μαριανών! Αν δεν βρει τη λύση έχω την εντύπωση πως τότε θα κάνει αυτή τη σκληρή διαδρομή αρκετές φορές μέχρι το τέλος της σεζόν. 

Παναθηναϊκός 

Από την άλλη μεριά ο Παναθηναϊκός, που έχει κάνει ξεκάθαρο στους οπαδούς του ότι η εφετινή σεζόν οριοθετείται στην αξιοπρεπή παρουσία σε κάθε ματς (και ότι ήθελε προκύψει) και προϊόντος του χρόνου επιβεβαιώνεται πως στερείται ποιότητας, κινείται στα όρια του φυσιολογικού και του αναμενόμενου. 

Έχει ρεκόρ 5-10 με μερικές σημαντικές νίκες (Αρμάνι εκτός, Φενέρ, Μπάγερν εντός), με ήττες σε παρατάσεις από Ρεάλ και Μπαρτσελόνα και άλλες απογοητευτικές εμφανίσεις. 

Θαρρώ πως το τελευταίο ματς του Παναθηναϊκού αποτυπώνει σε μεγάλο βαθμό την πραγματικότητα για τους Πράσινους εφέτος. Ο αγώνας στο Τελ Αβίβ, με το ρεσιτάλ του Νέντοβιτς δείχνει τη διαφορά ποιότητας του Σέρβου από τους υπόλοιπους παίκτες του Γιώργου Βόβορα, η οποία είναι ανάλογη με τη διαφορά που έχει συνολικά ο ΠΑΟ με τις ομάδες που είναι στο πρώτο γκρουπ δυναμικότητας. Σε δεύτερο βαθμό και με τις υποψήφιες για την τελική 8αδα. 

Το θετικό για τον εφετινό Παναθηναϊκό είναι η αγωνιστική βελτίωση του Γιώργου Παπαγιάννη, για τον οποίο θα αφιερώσω ένα από τα επόμενα κείμενα. Ο 23χρονος κερδίζει τη μάχη για μια καριέρα σύμφωνα με τις δυνατότητες του και αυτό δεν μπορεί παρά να χαροποιεί κάθε μπασκετικό.