Οι συνθήκες λοιπόν είναι εντελώς διαφορετικές. Ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να ζήσει με τα έσοδά του, θα πρέπει να επιβιώσει με πολύ λιγότερα απ’ όσα ξόδευε και η επιλογή του Γιώργου Βόβορα για την τεχνική ηγεσία ήταν απόλυτα προσαρμοσμένη στις νέες εποχές. Ενας πολύτιμος συνεργάτης των πρώτων προπονητών, ένας άνθρωπος που διαχειρίστηκε πολύ καλά την ενδιάμεση εποχή Πεδουλάκη – Πιτίνο, ένας προπονητής που φιλοδοξεί να μπει στο κλαμπ των καλών Ελλήνων προπονητών που εδώ και μια 8ετία ανήκουν στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Ο Βόβορας με το καλημέρα αναλαμβάνει ένα πολύ μεγάλο καράβι. Δεν έκανε το αγροτικό του ως πρώτος προπονητής σε μικρότερο επίπεδο για να καταλήξει στο μεγάλο καράβι που λέγεται Παναθηναϊκός. Παίρνει το βάπτισμα του πυρός στους «πράσινους», φιλοδοξώντας να συνδυάσει τη νέα εποχή μ’ ένα αποτέλεσμα που θα κριθεί αξιοπρεπές και ελκυστικό.
Θεωρώ ότι το μέλλον του Βόβορα στον Παναθηναϊκό θα κριθεί από την ωριμότητα του κόσμου, αλλά και από το πέπλο προστασίας που θα «απλώσει» η διοίκηση του Παναθηναϊκού πάνω από τον πάγκο του ΟΑΚΑ. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού έμαθε να είναι απαιτητικός. Εμαθε να θέλει πράγματα που τα τελευταία χρόνια δεν μπορούσε να κατακτήσει. Εμαθε στις ευρωπαϊκές επιτυχίες και δυσκολευόταν να συμβιβαστεί μ’ ένα ακόμη ελληνικό πρωτάθλημα. Εμαθε να βλέπει παικταράδες στο παρκέ και δεν μπορούσε να χωνέψει πως οι τελευταίες φουρνιές δεν μπορούσαν να κάνουν όσα οι προηγούμενοι. Η πλειοψηφία του κόσμου το αντιλαμβανόταν, αλλά η ίδια πλειοψηφία δεν μπορούσε να το αποδεχτεί.
Ο Βόβορας λοιπόν δεν μπορεί και δεν πρέπει να κριθεί υπό αυτές τις συνθήκες. Δεν μπορεί η κριτική στον Βόβορα να είναι επιπέδου «Ο Εξάστερος είμαστε…», γιατί πολύ απλά αυτός ο Παναθηναϊκός που θα παρουσιαστεί από του χρόνου στο παρκέ δεν θα έχει καμία σχέση με τον Εξάστερο. Ο Βόβορας δεν μπορεί να κριθεί όπως κρινόταν ο Πιτίνο, ο Πεδουλάκης, ο Πασκουάλ, πόσο μάλλον ο Ομπράντοβιτς. Ο Βόβορας δεν μπορεί να κριθεί εκ του αποτελέσματος, πρέπει να κριθεί εκ της βελτίωσης.
Η διοίκηση του Παναθηναϊκού έχει μια «ιερή» υποχρέωση απέναντι στον Βόβορα. Να τον προστατεύσει, υψώνοντας ασπίδα γύρω του. Να ξεκαθαρίσει στον κόσμο με έμμεσο και άμεσο τρόπο πως ο πήχης για την επόμενη χρονιά είναι μερικά επίπεδα πιο κάτω, να τοποθετήσει δίπλα του ανθρώπους που μπορούν να γίνουν ασπίδα για τον προπονητή και να κλείσει τα αυτιά της σε πιθανές μουρμούρες, απ’ αυτές που ξεκινούν τα τελευταία χρόνια στον Παναθηναϊκό μετά τα πρώτα αρνητικά αποτελέσματα. Και τα τρία «πρέπει» είναι απαραίτητα για να αναδειχτεί ο Βόβορας και να πιάσει τόπο η επένδυση και η εμπιστοσύνη του Παναθηναϊκού.
Σ’ έναν τέτοιο δρόμο δεν υπάρχουν «πίσω-μπρος», δεν υπάρχουν αντιφάσεις ανάλογα με τα επιτυχή ή ανεπιτυχή αποτελέσματα και τη ψυχολογία ικανοποίησης ή δυσαρέσκειας που μπορεί να προκαλέσουν αυτά. Ο Παναθηναϊκός επέλεξε έναν δύσκολο δρόμο, αναγκάζεται να διαχειριστεί μια πρωτοφανή κατάσταση και οφείλει να έχει σταθερή φιλοσοφία, αν θέλει να βγάλει κάτι θετικό από τη φετινή χρονιά. Και το θετικό δεν είναι μια Κούπα στο ελληνικό πρωτάθλημα ή μια πρόκριση στην 8άδα της Ευρωλίγκας, αλλά η ανάδειξη ενός προπονητή που επιτέλους θα μείνει. Κι αυτό λείπει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στον Παναθηναϊκό από το 2012 και μετά…
