Τα μάτια του πετούσαν σπίθες. Οι παλμοί του ήταν ακόμα… στον Θεό. Έβραζε: «Τι περιμένετε να σας πω; Να ευχαριστήσω τον κόσμο; Ποιον κόσμο; Αυτόν που μας προσβάλει; Τι περιμένετε από την ομάδα; Να ευχαριστήσουμε τους οπαδούς που βρίζουν τις οικογένειές μας»;
Ο Μέμφις Ντεπάι είναι από την φύση του ένα ιδιόρρυθμο παιδί με πολλές ιδιαιτερότητες. Έκρυθμος, φασαριόζος, καμιά φορά ανισόρροπος, μια ωρολογιακή βόμβα για τα αποδυτήρια κάθε ομάδας. Εδώ όμως είχε όλα τα δίκια του κόσμου με το μέρος του.
Η κόντρα ανάμεσα στον Μαρσέλο και μερίδα φανατικών οπαδών της Λιόν δεν ξεκίνησε το βράδυ της Τρίτης, αλλά από το βράδυ της 23ης Οκτωβρίου, όταν ο Βραζιλιάνος στόπερ θεωρήθηκε υπεύθυνος για την ήττα με 2-1 από την Μπενφίκα. Ένα «πέσιμο» στο αεροδρόμιο της Λισσαβόνας έμεινε ως επτασφράγιστο μυστικό εντός των τειχών, αλλά η πληγή που άνοιξε εκείνο το βράδυ δεν έκλεισε ποτέ.
Ο Ρούντι Γκαρσία οσμίστηκε το πρόβλημα, έκτοτε οι εμφανίσεις του Βραζιλιάνου είναι αραιές, σποραδικές, ολιγόλεπτες. Μόνο που αυτή τη φορά έπρεπε να μπει. Η Λιόν είχε ισοφαρίσει σε 2-2 την Λειψία και κρατούσε την πρόκριση στους 16 του Champions League στα χέρια της. Χρειαζόταν στο τέλος άλλος ένας αμυντικός για να σφίξει ακόμα περισσότερο την άμυνα και να σιγουρέψει το αποτέλεσμα
Από το ζέσταμα κιόλας, από την αναγγελία των συνθέσεων το Βόρειο πέταλο, το Virage Nord αποδοκίμασε έντονα τον Βραζιλιάνο. Μόλις μπήκε μέσα στο 87ο λεπτό, η γιούχα έγινε πολύ έντονη. Το υπόλοιπο γήπεδο προτίμησε να μείνει αμέτοχο, σαστισμένο από αυτή την ιδιαίτερη κατάσταση χαρμολύπης.
Λίγο μετά το τελευταίο λυτρωτικό σφύριγμα, η κατάσταση έγινε ακόμα πιο σουρεαλιστική. Οι περισσότεροι σηκώθηκαν για να χειροκροτήσουν την σπουδαία επιτυχία της Ολιμπίκ, όχι όμως όλοι. Ένας οπαδός από το Virage Nord, μπούκαρε μέσα και άπλωσε ένα πανό που είχε ζωγραφισμένο ένα γάιδαρο και τυπωμένο το μήνυμα: «Μαρσέλο εξαφανίσου». Αυτό ήταν!
Ο Μέμφις Ντεπάι το πήρε χαμπάρι αμέσως κι από το κέντρο του γηπέδου με ένα σπριντ όρμηξε για να το αρπάξει από τα χέρια του οπαδού της Λιόν. Πιθανώς και να χειροδικούσε εναντίον του, αν δεν παρέμβαινε σε πυροσβεστικό ρόλο ο συμπαίκτες του Τζέισον Ντεναγέρ.
Πίσω του ακολούθησαν σχεδόν όλοι συμπαίκτες του. Ο καβγάς πήγαινε να ανάψει. Το πέταλο θεώρησε αυτή την ενέργεια προσβλητική μέλη του συνδέσμου Bad Gones μπούκαραν στο γήπεδο για να τις παίξουν. Οι stewards που βρέθηκαν ενδιάμεσα ήταν αυτοί που την πλήρωσαν. Ένας κανονικός εμφύλιος, την ώρα που η Λιόν επέστρεφε στις 16 κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης.
Ο πρόεδρος Ζαν-Μισέλ Ολάς θα μπορούσε να το παίξει Ελβετία. Ουδετερότητα. Να νίψει τα χείρας του. Να πει την μυθική ατάκα του Σωκράτη Κόκκαλη εν μέσω του Final-4 της Σαραγόσα: «Αυτούς τους οπαδούς έχουμε, ούτε θέλουμε, ούτε μπορούμε να τους αλλάξουμε».
Όχι. Αμέσως μετά το τέλος του ματς πήρε ξεκάθαρη θέση. Αυτός που σήκωσε το πανό δεν έχει θέση ξανά στο γήπεδο, δεν είναι πια ευπρόσδεκτος: «Ένα κλαμπ το αποτελούν οι παίκτες, οι φίλαθλοι, η διοίκηση. Δεν γίνεται να υπάρχει διχόνοια. Εγώ αποφασίζω και όχι οι οπαδοί. Ο Μέμφις (σ.σ. Ντεπάι) ήταν τεράστιος. Ως αρχηγός ανέλαβε την ευθύνη. Αυτός που σήκωσε αυτό το πανό θα τιμωρηθεί. Δεν θέλω ο κόσμος να προσβάλει τους παίκτες. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία επ’ αυτού. Είναι ηλίθιο να έχουμε ένα τέτοιο ζήτημα μετά από ένα υπέροχο παιχνίδι. Πρέπει να βρούμε άμεσα λύσεις», ήταν οι δηλώσεις του.
Η διαφορά με τα εν οίκω είναι πως στο εξωτερικό η παραβατικότητα έχει ονοματεπώνυμο. Δεν κρύβεται πίσω από γενικότητες όπως «ταραξίες», «χούλιγκαν», «προσαχθέντες». Ο Άντονι Μπερκ μέχρι το μεσημέρι του Σαββάτου ήταν απλώς ένας 41χρονος βετεράνος του Αγγλικού Στρατού. Σήμερα όλοι γνωρίζουν πως πρόκειται για τον οπαδό της Μάντσεστερ Σίτι, ο οποίος έκανε ρατσιστικές χειρονομίες στον Φρεντ, όταν εκείνος πήγε να εκτελέσει ένα κόρνερ στο Etihad.
Το πρωί της Δευτέρας συνελήφθη έξω από το σπίτι του, ενώ λίγο αργότερα έμεινε και χωρίς δουλειά, όταν η εταιρία στην οποία εργαζόταν ως πολιτικός μηχανικός (Kier) ξεκαθάρισε έμπρακτα ότι δεν ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές. Εννοείται πως η Μάντσεστερ Σίτι δεσμεύτηκε δημόσια πως δεν πρόκειται να πατήσει ξανά το πόδι του στο γήπεδο της.
Δεν είναι εύκολο να έρθεις σε απευθείας ρήξη με τους οπαδούς της ομάδας σου, έστω κι αν η πρόθεση είναι να παταχθούν φαινόμενα παραβατικότητας. Αν μιλάμε για Ελλάδα, η ιστορία δείχνει πως πρόκειται για χαμένη μάχη εκ των προτέρων. Χωρίς καμία διάθεση να τσουβαλιαστούν όλες οι περιπτώσεις μέσα σε μία πρόταση όσοι εκ των Παντελάκη, Βουλινού, Μπατατούδη, Κόκκαλη, Σαλιαρέλη, Ντέμη Νικολαΐδη, Πέτρου Θεοδωρίδη, Μιχάλη Τροχανά, Λάμπρου Γράντα, Γιώργου Βαρδινογιάννη επιχείρησαν να έρθουν σε ρήξη με τον σκληρό πυρήνα των οπαδών της ομάδας τους ναρκοθέτησαν το μέλλον τους.
Η απόφαση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου να κόψει τον ομφάλιο λώρο με τους οργανωμένους, κόβοντας τα πακέτα εισιτηρίων μετά το άνοιγμα πειθαρχικής έρευνας από την Euroleague για όσα έγιναν στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό έχει μεγάλο σημειολογικό ενδιαφέρον, είναι μία πρακτική που είχε να εμφανιστεί χρόνια σε τέτοιο επίπεδο εντός συνόρων.
Ειδικά, μετά την ποινή μιας αγωνιστικής κεκλεισμένων των θυρών, που εκτός από υλικό (πάνω από 200.000 ευρώ) έχει και ηθικό κόστος, η ρήξη μοιάζει να είναι οριστική, οι δύο πλευρές είναι πια στα χαρακώματα.
Η παραβατικότητα ρίζωσε τόσο πολύ στον ελληνικό αθλητισμό που θεωρείται πια θέσφατο. Αυτονόητο. Τα δεκάδες καπνογόνα σε κλειστό γήπεδο (!) παρουσιάζονται ως «φαντασμαγορική ατμόσφαιρα». Το στριμωξίδι μέχρι ασφυξίας από τσαμπατζήδες που φρακάρουν όλες τις εξόδους βαφτίζεται ως «υπέροχος και πιστός λαός». Τα γαλλικά, οι βωμολοχίες, τα εμετικά πανό, οι ευχές για μάνες, πατεράδες και παιδιά ως «πύρινος κόσμος».
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος κάνει κάτι που έχει να εμφανιστεί χρόνια στον ελληνικό αθλητισμό. Επιχειρεί να τα βάλει με την εντός των τειχών παραβατικότητα, να έρθει σε απευθείας ρήξη με έκνομα φαινόμενα, σε μία μάχη που ενδεχομένως να έχει προσωπικό, αλλά και συλλογικό κόστος.
Με την γενίκευση του περί «οργανωμένων» πιθανώς να τσουβαλιάζει πολύ κόσμο, που αδικείται. Μαζί με ξερά να καίγονται και χλωρά. Η Θύρα 13 εδώ και αρκετό καιρό μοιάζει κατακερματισμένη, ίσως μία τέτοια ανατάραξη, μία τέτοια σύγκρουση να φέρει ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών, μία αυτοκάθαρση. Μπορεί και όχι. Σε κάθε περίπτωση είναι μία ρηξικέλευθη εξέλιξη, που ακολούθησε αρκετές συζητήσεις, αρκετά μέτρα αυτοπροστασίας που δεν έφεραν κάποια λύση, κάποιο αποτέλεσμα.
Όπως γίνεται σε όλες αυτές τις περιπτώσεις την μάχη θα την δώσει μόνος του, οι υπόλοιποι απλώς θα παρακολουθούν με ενδιαφέρον -δεν μπαίνεις στην μέση σε κάτι τέτοια. Αν αποφύγει τις γενικεύσεις και βρει την ρίζα του κακού, θα έχει ανοίξει ένα μεγάλο μονοπάτι, που μπορεί να περάσει (σε πρώτη φάση) την ΚΑΕ Παναθηναϊκός, πιθανώς και τον ίδιο ως διοικητικό ηγέτη της και ως προσωπικότητα, σε άλλο επίπεδο. Ωστόσο, κάθε πρόβλεψη για το που θα καθίσει η μπίλια είναι απαγορευτική, κανείς δεν μπορεί να ξέρει που θα οδηγήσει όλο αυτό.
Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος σαφώς και δεν είναι αναμάρτητος, αν υπάρχει κάποιος τέτοιος ας ρίξει πρώτος τη λίθο. Είναι φύσει συγκρουσιακός, η ένταση είναι το οξυγόνο του. Αυτή τη φορά, απλώς κάνει κάτι εξαιρετικά παράτολμο. Αυτό που για την Μάντσεστερ Σίτι, την Λιόν, όλα τα μεγάλα ευρωπαϊκά κλαμπ είναι απλώς το αυτονόητο...
