Η Ελλάδα έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα στην πρεμιέρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Μήνυμα πάθους, δίψας και συγκέντρωσης. Το Μαυροβούνιο δεν ήταν ο αντίπαλος που θα μπορούσε να κάνει ζημιά σ' αυτή την Εθνική, ωστόσο η πρεμιέρα δείχνει πάντα την... τάση, το κλίμα και τη νοοτροπία. Προφανώς δεν γίναμε σοφότεροι απ' όσα είδαμε, αλλά σίγουρα μείναμε απόλυτα ικανοποιημένοι για το γεγονός ότι αυτά που ξέρει να κάνει το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, τα κάνει καλά.
Από την εποχή του Γιαννάκη έχω να δω την Εθνική να βασίζει τα πάντα στην άμυνά της. Υπέροχος ο Γιάννης, πολύ καλό το τρέξιμο και η ταχύτητα στον αιφνιδιασμό, αλλά τη διοργάνωση θα την κρίνει η άμυνα και σ' αυτό το κομμάτι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα πήρε άριστα. Δεν είναι τόσο οι λίγοι πόντοι που έβαλε το Μαυροβούνιο, όσο το γεγονός ότι η Εθνική έδειξε ικανή να παίξει την οποιαδήποτε άμυνα. Τελείωσε το παιχνίδι και μου δόθηκε η εντύπωση πως ο οποιοσδήποτε παίκτης του Σκουρτόπουλου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να μαρκάρει τον οποιονδήποτε αντίπαλο παίκτη.
Είδαμε τον Θανάση να μαρκάρει από τον άσο έως το πέντε, είδαμε τους πάντες να βάζουν τα χέρια τους στην άμυνα σε κάθε μπάλα που περνούσε από δίπλα σε ακτίνα... τριών μέτρων. Είδαμε τον Γιάννη να βουτά για να σώσει την κατοχή, είδαμε τον Μπουρούση στα 36 του να... ορμάει με φόρα πάνω στην μπάλα για να την προλάβει προτού αυτή αγγίξει την τελική γραμμή. Γενικότερα, είδαμε μια ομάδα που είναι αποφασισμένη να βάζει τα χέρια της σε κάθε φάση, να κυνηγάει τη μπάλα και κατ΄επέκταση τον αιφνιδιασμό, ειδικά όταν αισθάνεται τον... φόβο του αντιπάλου.
Η Εθνική ξεκινά λοιπόν από την άμυνα. Κλέβει, τρέχει κι όταν το κάνει έχει... 10 παίκτες για να τελειώσουν και να καρφώσουν. Ο Καλάθης ανοίγει τον χορό, ο Αντετοκούνμπο είναι πάντα εκεί για να τρελάνει τους Κινέζους, οι Παπανικολάου, Παπαπέτρου, Πρίντεζης ακολουθούν τη μπάλα και είναι έτοιμοι στο «φτερό» και ο Παπαγιάννης έρχεται σαν τα... τρέιλερ της παλιάς εποχής για να καρφώσει τη μπάλα ή να τελειώσει τη φάση με κάρφωμα ύστερα από επιθετικό ριμπάουντ.
Σε ατομικό επίπεδο τα κέρδη είναι επίσης πολλά. Ο Σκουρτόπουλος «κέρδισε» τον πάγκο του στην πρεμιέρα. Είδε έναν εκπληκτικό Παπαγιάννη να καρφώνει το Μαυροβούνιο και να γεμίζει αυτοπεποίθηση, είδε τον Λαρεντζάκη να... ξεψαρώνει και να κάνει αυτό που ακριβώς έχει ανάγκη το αντιπροσωπευτικο συγκρότημα, είχε κορυφαίο όλων τον καταπληκτικό Πρίντεζη, κέρδισε από τη συμμετοχή του Σλούκα που συνεννοείται με κλειστά μάτια με τον Καλάθη και όχι μόνο.
Ο Μπουρούσης ήταν η αιχμή του δόρατος στο ξεκίνημα, αυτός που δημιούργησε τις δύο φάσεις σαν πλέι μέικερ, αλλά κι αυτός που με τις δύο άμυνές του έδειξε ποιος είναι ο σωστός τρόπος αντίδρασης σε μια πρεμιέρα Παγκόσμίου Κυπέλλου. Ο Καλάθης δεν χρειάστηκε να κάνει τίποτα περισσότερο από το να δίνει ρυθμό, ενώ ο Γιάννης έπαιξε μόλις 16 λεπτά κι έκανε τους Κινέζους να ζητωκραυγάζουν κάθε φορά που απλά ακουμπούσε τη μπάλα.
Ο Αντετοκούνμπο έκανε όλες κι όλες δύο μεγάλες φάσεις. Το εκπληκτικό coast to coast που κατέληξε με το κάρφωμα, αν και στη συγκεκριμένη φάση «ολα τα λεφτά» δεν ήταν το κλέψιμο, δεν ήταν το κάρφωμα, ούτε καν ο διασκελισμός του. Ηταν η εκπληκτική ραχιαία ντρίμπλα που σπάνια μπορεί να κάνει ένας παίκτης με ύψος 2.11μ. Οι Μαυροβούνιοι όχι μόνο δεν μπόρεσαν να τον σταματήσουν, δεν πρόλαβαν να του κάνουν φάουλ κι όταν τα κατάφεραν ο Γιάννης είχε ήδη καρφώσει τη μπάλα στο καλάθι, έστω κι αν οι διαιτητές δεν το καταλόγισαν.
Σίγουρα ο Γιάννης θα χρειαστεί να κάνει καλύτερα τα πιο απλά πράγματα όσο περνάνε τα παιχνίδια. Να τελειώσει καλύτερα τα ένας εναντίον ενός, να πασάρει ενδεχομένως πιο γρήγορα στο πέντε εναντίον πέντε, να απειλεί περισσότερο από μακριά, αλλά είναι τόση η λάμψη και η προσμονή που βγάζει όταν παίρνει τη μπάλα στα χέρια του που σε καθηλώνει περιμένοντας να δεις το τι σκέφτεται να κάνει.
Συμπερασματικά, η Εθνική έκανε μια ολοκληρωτική εμφάνιση απέναντι σε έναν αντίπαλο που θεωρητικά δεν θα απειλούσε. Ηταν άψογη στην άμυνα, εκπληκτική στον αιφνιδιασμό, θετική στο πέντε εναντίον πέντε, ειδικά όσο περνούσε η ώρα και η διαφορά άνοιγε. Αν υπάρχει κάτι που θα πρέπει να βελτιώσει είναι η... προσμονή της, η βιασύνη της για να επιβάλει αυτό που ξέρει καλά. Στα πρώτα 6-7 λεπτά ήταν σαφέστατη η αγωνία των διεθνών να τρέξουν πιο γρήγορα απ' ό,τι έτρεχε η μπάλα.
Ηταν ξεκάθαρο πως η Εθνική είχε αποφασίσει να τρέξει με κάθε τρόπο, με αποτέλεσμα να οδηγείται σε λάθη βιασύνης. Ετρεχε χωρίς να σκέφτεται και με μοναδικό γνώμονα «να τους βάλουμε στα καλάθια». Ηταν ο Μπουρούσης αυτός που με τις δύο άμυνες, τις δύο πάσες έδωσε το στίγμα, ήταν αυτός που με τον απλό τρόπο εξήγησε πως δεν χρειάζεται να τρέχουμε για να τρέχουμε, όταν δεν είμαστε σε θέση να το κάνουμε.
