Έντονο άρωμα 90s είχε το χθεσινό Κυριακάτικο απόγευμα. Το Nick Galis Hall έμοιαζε έτοιμο από καιρό για να μας θυμίσει κάποια πράγματα. Άλλωστε οι παλιοί γνωρίζουν πως πρόκειται για μια από τις ελάχιστες έδρες που μπορεί να μετατρέψει μια καλή ομάδα, σε “πολεμική μηχανή”.
Kαι ο Βασίλης Σπανούλης ήξερε πολύ καλά πως θα φτάσει σε αυτό το σημείο, επενδύοντας σε μια ταχυδυναμική αγωνιστική πλατφόρμα η οποία ρίχνει γέφυρες επικοινωνίας ανάμεσα στο παρκέ και στην κερκίδα.
Γερές βάσεις
Είχαμε σημειώσει επανειλημμένως το φετινό καλοκαίρι, αναφορικά με τον σχεδιασμό του Άρη, ότι για να μπορέσεις να ανταγωνιστείς ομάδες της Ευρωλίγκας και να σταθείς δίπλα τους στο παρκέ με ρεαλιστικές πιθανότητες επιτυχίας, πρέπει να είσαι σε θέση να τρέξεις και να “χτυπηθείς” μαζί τους.
Nα μπορείς να τις ματσάρεις στο πεδίο των κατοχών. Η στελέχωση των κιτρινόμαυρων με παίχτες όπως ο Ρόμπινσον-Ερλ, ο Λιντέλ ή ο Μοκόκα έγινε ξεκάθαρα προς αυτήν την κατεύθυνση.
Από την αρχή της προπονητικής καριέρας του, ο Βασίλης Σπανούλης έδειχνε ότι προσανατολίζεται κατασκευαστικά σε μια συγκεκριμένη νόρμα, περπατώντας το μονοπάτι του “μοντερνισμού”. Απέρριπτε το μέγεθος και τα “βαριά πόδια” (θυσιάζοντας παραδοσιακές δεξιότητες) προς τέρψιν της ταχύτητας και της αθλητικότητας. Και εάν αυτή η τάση σε βαθμίδες ανταγωνισμού όπως το BCL/EuroCup μοιάζει με κανόνα, στην Ευρωλίγκα θα αποτελούσε εξαίρεση. Δεν δίστασε όμως να την εφαρμόσει και εκεί, αφήνοντας για παράδειγμα ελεύθερο έναν ποιοτικό Γάλλο ψηλό όπως ο Τζαϊτέ για να υπογράψει έναν mobile center όπως ο Κεβάριους Χέις, δίπλα στον Τάις. Στο Αλεξάνδρειο σήμερα, περπατάει την ίδια “διαδρομή”. Οι Ρόμπινσον-Ερλ, Λιντέλ, Μοκόκα αποτελούν την “πανοπλία” αυτής της ομάδας, όπως το έκαναν στο Πριγκιπάτο οι Ντιαλό-Μπλοσομγκέιμ. Compact ρόστερ, δομημένο για να υποστηρίξει καταστάσεις “αντισυμβατικού πολέμου” και έτοιμο για να επιβληθεί σε όρους physicality και προσωπικών μονομαχιών στον αντίπαλο.
Ο Άρης ήταν πολύ διαβασμένος εχθές. Και αρκετά πειθαρχημένος τακτικά. Στόχευσε συγκεκριμένος αδυναμίες των πρασίνων με επιμονή, έχοντας δουλέψει στη λεπτομέρεια. Ο τρόπος που στοχεύει π.χ. την άμυνα του Ναν, εμπλέκοντας τον σε Off-Screen (Μόργκαν) δράσεις ή τραβώντας τον στην αδύνατη πλευρά ώστε να παίξει επάνω στο close-out του Αμερικανού σταρ και η άμεση υλοποίηση του στόχου από τους παίχτες των γηπεδούχων, δείχνει “προετοιμασία”.
Είναι σαφές ότι οι κιτρινόμαυροι θέλουν δουλειά ακόμα. Η άμυνα τους είναι σε αρκετά υψηλό επίπεδο όμως στο επιθετικό κομμάτι έχουν αρκετό χώρο για βελτίωση. Σημειώστε ότι ο Άρης τρέχει δίχως αύριο στο ανοιχτό γήπεδο (Νο3 σε transition κατοχές και συχνότητα εμφάνισης τέτοιων εκτελέσεων στο playbook του), όμως η αποτελεσματικότητα του σε αυτό το πεδίο βρίσκεται στον πάτο της διοργάνωσης (EuroCup). Επίσης, οφείλει να έχει καλύτερο “φίλτρο” στις περιφερειακές του εκτελέσεις όντας ομάδα που βασίζεται αρκετά στο τρίποντο. Τα θεμέλια του αγωνιστικού του οικοδομήματος όμως είναι γερά. Και ο κόσμος του μπορεί να αισιοδοξεί.
Στη δίνη των λαθών
“Θα είναι άσχημο, μέχρι να γίνει καλύτερο”. Ο Παναθηναϊκός βιώνει τους κραδασμούς μιας διαδικασίας που στοχεύει στη σωστή αξιολόγηση καταστάσεων και στην τοποθέτηση δεξιοτήτων στο rotation με στόχο την ανεύρεση της ιδανικής χημείας. Πολλές τέτοιες ομάδες με τόνους ταλέντου έχουν διαβεί αυτό το μονοπάτι στο παρελθόν και ουκ ολίγες κατάφεραν να βρουν τη λύση, κεφαλαιοποιώντας τις ζυμώσεις αυτής της αντικειμενικά δύσκολης περιόδου στη σεζόν.
Το τριφύλλι αδυνατεί να βρει ισορροπία στο παιχνίδι του και να επιβάλλει τα “θέλω” και τον δικό του ρυθμό εδώ και πολύ καιρό, όντας παγιδευμένο στη δίνη των λαθών. Oι βασικοί του δημιουργοί (Φρανσίσκο, Ναν) έχουν ροπή σε λάθη (που απεικονίζονται στατιστικά) και “λάθη” (που αφορούν διαβάσματα που χάνουν), με αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός να είναι πιο αργός στο σετ παιχνίδι και πολλά από τα όπλα του να αποσυνδέονται για αξιοσημείωτο νούμερο κατοχών από την επίθεση του. Είναι προφανές ότι δεν μπορείς έτσι απλά να “στριμώξεις” high-usage παίχτες σε μια πεντάδα περιμένοντας να μοιράσουν μόνοι τους τις εκτελέσεις, εάν πρώτα δεν έχεις δημιουργήσει το κατάλληλο πλαίσιο για τη σωστή απορρόφηση μιας τέτοιας κατάστασης. Και ο Ζοτς αυτό το ξέρει καλύτερα από όλους.
Ο Παναθηναϊκός στην παρούσα φάση χρειάζεται την “επιστροφή στα βασικά” που θα τον βοηθήσει να δει πιο καθαρά τι δουλεύει και το όχι, μέσα σε αυτό το ρόστερ. Οι λέξεις-κλειδιά σε αυτήν την κατεύθυνση είναι το “low-mistake παιχνίδι” και οι “αμυντικές σταθερές”. Εκεί εντοπίζονται οι πυλώνες για τη δημιουργία του ιδανικού περιβάλλοντος που θα είναι σε θέση να απορροφήσει, σε δεύτερο χρόνο, το star quality αυτού του γκρουπ.
Η παρουσία του Τζέριαν Γκραντ δίπλα στον Φρανσίσκο (στον ρόλο του low-mistake Big guard τον οποίον έφερε υποδειγματικά εις πέρας πέρυσι ο Ουίλιαμς-Γκος στο Κάουνας, λειτουργώντας ως “φρένο” και αποσυμπιέζοντας τον Γάλλο) και η αύξηση των λεπτών για μονάδες με defense-first χαρακτήρα (Χουάντσο, Μπόνγκα), μπορεί να βοηθήσει σημαντικά τους πράσινους στην παρούσα φάση. Σημειώστε επίσης και κάτι άλλο: Δεν είναι καθόλου κατακριτέο, κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας μετασχηματισμού, κάποιοι παίχτες (ακόμα και εάν φέρουν την ταμπέλα” του σταρ) να πάνε λίγο “πίσω” στο rotation. Ούτε “κάψιμο” ενός αθλητή είναι αυτό, ούτε περιθωριοποίηση. Πρέπει να συμβεί ώστε να επιστρέψει σε ένα διαφορετικό πλαίσιο, στο οποίο και ο ίδιος θα λειτουργεί καλύτερα.
Χρειάζονται λοιπόν αποφάσεις, με γνώμονα το κοινό καλό. Και ο Παναθηναϊκός έχει το πιο κατάλληλο πρόσωπο στον πάγκο του για να τις λάβει.
Δημήτρης Κατσιώνης
