Ο Χρόνος.
Τρομερή ανακάλυψη- δεν βρίσκετε;
Τον πρωτογνωρίσαμε λιγάκι «ασαφή», τον φυλακίσαμε πίσω από συγκεκριμένες μπάρες που τις ονομάσαμε «Μέρες», «Ώρες» και «Λεπτά» και, πλέον, ξέρουμε πότε είμαστε έφηβοι, πότε ενήλικες, πότε μεσήλικες, πότε νιώθουμε τα ραδίκια να γαργαλούν ανησυχητικά έντονα τη μύτη μας.
Το μόνο παράδοξο της ανθρώπινης εφεύρεσης; Παρά το ιδιόμορφο κελί του, κινείται συνεχώς. Και, μάλιστα, προς μία κατεύθυνση: μπροστά.
Έτσι, αν ήσουν οπαδός του Παναθηναϊκού τον πρώτο καιρό τον λάτρευες. Ένα βλεφάρισμα του ματιού αργότερα, τον λάτρευαν οι Ολυμπιακοί. Ακολούθησε η Μονακό- με την οποία πλήγωσε τους Ερυθρόλευκους στο προπέρσινο F4-, ενώ, στο μεσοδιάστημα, έγινε σύνθημα στα χείλη των φίλων του Περιστερίου.
Πλέον, οι ΠΑΟΚτσήδες θεωρούν πως είναι ένας προπονητής με συγκεκριμένο ταβάνι και, μάλιστα, χαμηλό, τη στιγμή που οι Αρειανοί τον βλέπουν σαν κράμα Φιλ Τζάκσον και Ρεντ Άουερμπαχ.
Το σημαντικότερο όλων, όμως; Είναι ο coach της εθνικής μας ομάδας κι εκείνος που μας οδήγησε ξανά στην εποχή του Χαλκού, κάνοντας μπασκετικά άλματα προς τα πίσω και συνδέοντας το 2009 με το 2025.
Ο Χρόνος. Αυτός θ’ αποφασίσει αν ο Βασίλης Σπανούλης μπορεί να γίνει, ως προπονητής, αυτό που υπήρξε ως παίκτης: ένας εκ των GOATs της Γηραιάς Ηπείρου.
Τι δεν πρόκειται να επηρεάσει ποτέ αυτή η υπεραιωνόβια άβυσσος; Το γεγονός πως ο Kill Bill σέρνει, σε κάθε του βήμα, ένα πολύ συγκεκριμένο ζευγάρι που θυμίζει, με λίγη φαντασία, την μπάλα του αγαπημένου του αθλήματος.
Η Επίσημη Αγαπημένη ξεκίνησε με όνειρα κι ελπίδες (πρόωρης) πρόκρισης τη διαδικασία των παραθύρων για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2027, όμως στα ματς με Ρουμανία και Πορτογαλία έσπασε μεγαλοπρεπώς τα μούτρα της.
Η μέχρι τώρα πορεία της αποτυπώνεται πλήρως στο παρακάτω βίντεο:
Όπως ήταν απολύτως αναμενόμενο, αυτό το 3-3 που έχουμε ως ρεκόρ έχει φέρει στη μόδα τις μαύρες πλερέζες οι οποίες φοριούνται πολύ το φετινό καλοκαίρι. Η γενικότερη απαισιοδοξία εν όψει των αγώνων με Ουκρανία και Ισπανία έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη και δεν είναι λίγοι εκείνοι που περιμένουν την Ελλάδα σε ένα πολύ συγκεκριμένο μέρος αυτού του κόσμου: στη γωνία.
Το να μην πετάμε ακριβώς τη σκούφια μας με την νέα απουσία του Γιάννη Αντετοκούνμπο- θα τη σχολιάζαμε, αλλά δε διαθέτουμε το απαιτούμενο χιούμορ για να την πάρουμε αψήφιστα- είναι λογικό. Ιδίως από τη στιγμή που όλοι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι superstars του ΝΒΑ θ’ αγωνιστούν κανονικά.
Από αυτό το σημείο, ωστόσο, μέχρι το να γκουγκλάρουμε «Έξοδος του Μεσολογγίου πώς γίνεται μπάσκετ 2026» υπάρχει απόσταση.
Προφανώς και δεν κατεβάζουμε την καλύτερη δυνατή σύνθεση, αν και, όπως έχουμε τονίσει ξανά, η επιστροφή Καλάθη μας ζέστανε την ψυχή και γέμισε με σιγουριά τα οπαδικά μας πνευμόνια.
Προφανώς και οι δύο πρόσφατες, και ξεκάθαρα εκτός προγράμματος, ήττες μας έβγαλαν από τις ράγες.
Προφανώς και το να ελπίζεις πως θα κερδίσεις την Ισπανία (μέσα/έξω, αν χρειαστεί…) για να προκριθείς αμφιρρέπει μεταξύ σουρεαλισμού και υπαρκτού ντελουλισμού. Αλλά…
Αλλά, να: οι αγώνες απέναντι στους (αρκούντως πλήρεις) Ουκρανούς κι εκείνους που μας έχουν κάνει εδώ και δύο δεκαετίες να βλέπουμε με άλλο μάτι το σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι ένας- μπασκετικός- πόλεμος.
Εξυπακούεται πως το «στείρο» μπάσκετ θα παίξει πρωτεύοντα ρόλο. Αλλά, δεν μπορεί, θα μετρήσει και η καρδιά.
Θα το έχετε ακούσει: «Οι μόνοι που έχουν δει το τέλος ενός πολέμου είναι οι νεκροί».
Η εθνική μας είναι ακόμη ζωντανή κι ετοιμάζεται να ριχτεί στη μάχη. Οι μέρες, οι ώρες, τα λεπτά θ’ αποφασίσουν το προπονητικό μέλλον του Kill Bill- σύμφωνοι.
Όμως, αλήθεια τώρα: είτε είσαι Παναθηναϊκός, είτε Ολυμπιακός, είτε ΑΕΚ, είτε ΠΑΟΚ, είτε Άρης, είτε Λόντον Λάιονς (αλλά φιλέλληνας), ποιον θα θέλατε να βλέπατε στα γαλανόλευκα, στην άκρη του πάγκου, σε ματς do-or-die; Κάποιον που διστάζει ή κάποιον που πάει πάντα μπροστά;
Ο Χρόνος, θα το έχετε καταλάβει, ξέφυγε από τον έλεγχό μας κι έγινε μία τίγρης που κατασπαράζει τα πάντα.
Ο Σπανούλης, αν χρειαστεί, θα κατασπαράξει την τίγρη.
