Μέσα σε τρεις σεζόν ο Παναθηναϊκός Aktor βίωσε την απόλυτη ευτυχία και μια ιστορική αποτυχία, σε έναν κύκλο που έχει επαναληφθεί και θα τον βρει ξανά όρθιο.
Τέτοια εποχή το 2024, πριν από μόλις δύο χρόνια δηλαδή, ξεκινούσε ένα ανοιχτό διώροφο πούλμαν από το αεροδρόμιο με το 7ο ευρωπαϊκό να αποτελεί το νέο... διαμάντι πάνω στο στέμμα του «βασιλιά» της Ευρώπης. Με εκατοντάδες, χιλιάδες ανθρώπους να το συνοδεύουν. Σε μια πορεία «τρέλας», ωρών, μέχρι να φτάσει στο ΟΑΚΑ, για να βιώσει την αποθέωση. Αυτό ήταν το «ευχαριστώ» της τεράστιας επιτυχίας με την ευρωπαϊκή κορυφή στο Βερολίνο. Μιας επιτυχίας που έφερε την υπογραφή του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, του Εργκίν Αταμάν, του Κώστα Σλούκα και του Κέντρικ Ναν.
Μόλις δύο χρόνια μετά, τα συναισθήματα είναι εντελώς διαφορετικά. Στεναχώρια, ξενέρωμα, ψυχολογικό άδειασμα και βλέμματα στο... κενό, μετά τον αποκλεισμό από τη Βαλένθια και το reverse sweep. Η ομάδα με το ακριβότερο μπάτζετ στην Ευρώπη, με ρόστερ γεμάτο σούπερ σταρ και με τον κόσμο πάντα στο πλευρό της ανεξαρτήτως συνθηκών, έμεινε εκτός Final Four. Νοκ - άουτ από το event του τίτλου, το οποίο μάλιστα διεξάγεται στην Αθήνα και εκεί θα είναι ο αιώνιος αντίπαλος.
Όλες οι επιμέρους λεπτομέρειες καθιστούν τη φετινή αποτυχία ακόμα πιο... αχώνευτη, ακόμα πιο βαριά. Όπως είπε και ο Αταμάν την Παρασκευή (15/5), για τους οπαδούς είναι μια πολύ βαριά κατάσταση, αλλά για τους ανθρώπους εντός του συλλόγου η εν λόγω αποτυχία είναι ακόμα πιο δύσκολη.
Τα συναισθήματα είναι ακραία. Ευτυχία - δυστυχία. Υπαρκτά όμως. Μέσα στη ζωή και τον πρωταθλητισμό. Από το ζενίθ του Βερολίνου στο ναδίρ της Βαλένθια. Ωστόσο, το χειρότερο είναι να μένει κανείς στο... ανάμεσα. Στο αδιάφορο, το «δεν μου καίγεται καρφάκι». «Δεν περιμένω να συμβεί κάτι, καλό ή κακό, οπότε απλά δεν ασχολούμαι». Αυτή η νοοτροπία ουδέποτε ταίριαξε στο «τριφύλλι».
Ο Παναθηναϊκός -ως οργανισμός- είναι μαθημένος στα ακραία συναισθήματα. Αυτό συνέβαινε μέσα στην πορεία της δημιουργίας της κληρονομίας του. Έτσι «χτίστηκε» το legacy. Μέσα από δυνατές χαρές και μεγάλες λύπες. Με το στήθος να φουσκώνει από καμάρι και υπερηφάνεια, μέχρι την ψυχή που αδειάζει από τα πάντα.
Αν δεν βιώσεις το ένα, δεν εκτιμάς το άλλο. Κανείς δεν έμεινε μόνιμα στην κορυφή, κανείς δεν νικά συνέχεια και τους πάντες. Η αποτυχία μπορεί να είναι μέρος της αθλητικής (ή της «κανονικής» ζωής), αρκεί να σου δίνει... καύσιμο για να συνεχίσεις και να επιστρέψεις στην κορυφή. Μόνο αν κάποιος έχει διαφορετικού είδους βοήθειες, αν χρησιμοποιεί ας πούμε έναν... παράδρομο, θα κάνει σταθερή τη θέση του στην κορυφή. Σε κάθε άλλη περίπτωση, οι διακυμάνσεις είναι καλώς ή κακώς μέσα στο πρόγραμμα. Όμως, η επιτυχία για την οποία μόχθησες, έτρεξες, αγχώθηκες, υπέφερες στην πορεία της, είναι υπερβολικά πιο γλυκιά από εκείνη που στη… φέρνουν σπίτι σε συσκευασία δώρου.
Τα πάντα στη ζωή είναι ένας κύκλος. Με τα πάνω και τα κάτω του. Οι δυνατοί είναι εκείνοι που αντέχουν αυτά τα σκαμπανεβάσματα. Ο Παναθηναϊκός έχει αντέξει πολλά.
Άντεξε το πρώτο ευρωπαϊκό και την ήττα με 35 πόντους, μέσα σε λίγες εβδομάδες. Άντεξε τις εποχές του Σπόρτιγκ, άντεξε και το Βερολίνο του 2009. Άντεξε τον αποκλεισμό λόγω ήττας από το Μαρούσι, άντεξε και την μυθική πρόκριση επί του τεράστιου φαβορί, Μπαρτσελόνα. Άντεξε να είναι 17ος, άντεξε να γίνει πρώτος με συντριπτικές νίκες απέναντι σε Φενέρμπαχτσε και Ρεάλ Μαδρίτης.
Σε όλη αυτή την πορεία είχε μια κοινή συνισταμένη. Ή μάλλον δύο... Η αστείρευτη αγάπη και στήριξη του κόσμου του, καθώς και η καλώς εννοούμενη «τρέλα» των ανθρώπων που τον διοικούν. Είχε ως μότο το «ομάδα - διοίκηση - κόσμος ένα» και ο ένας σήκωνε τον άλλον.
Ας μην γελιόμαστε: το «τριφύλλι» και τώρα θα αντέξει. Έτσι έμαθε, έτσι μεγάλωσε, έτσι συνεχίζει την πορεία του. Άλλωστε το ποιος είναι, το φανερώνει η ίδια η αντίδραση της Ευρώπης. Έρχεται Final Four σε λίγες μέρες και οι περισσότεροι ασχολούνται με το πώς αποκλείστηκε ο Παναθηναϊκός, τι σημαίνει η απουσία της ομάδας του Εργκίν Αταμάν, αν θα... μπερδέψει τους αντιπάλους του, πού θα πάνε τα εισιτήρια των Παναθηναϊκών. Λείπει και είναι σαν να βρίσκεται εκεί.
Φυσικά, δεν βρίσκεται. Η αποτυχία δεν προσπερνιέται εύκολα, ούτε ξεγράφεται. Ούτε και υποβαθμίζεται. Το χάπι δεν χρυσώνεται και η αλήθεια είναι αυτή που αποτυπώνεται στο σήμερα.
Όμως, ο Ντίνος Μήτογλου μετά το παιχνίδι με τη Μύκονο πήρε τον ρόλο του υπαρχηγού και οι πολύ ώριμες δηλώσεις του «ακούμπησαν» κάθε φίλο του συλλόγου. «Πιστεύω πολύ στην ομάδα, υπάρχει ένας στόχος μπροστά μας. Αυτή η ομάδα θα βγει δυνατότερη από τις δυσκολίες. Είμαστε ο Παναθηναϊκός», είπε ο Έλληνας πάουερ φόργουορντ.
Η ίδια η ιδιοσυγκρασία του κλαμπ, είναι τέτοια. «Τρέφεται» από την αποτυχία, βρίσκει κίνητρα. Πεισμώνει. Όταν όλοι θεωρούν πως ο Παναθηναϊκός είναι πεσμένος και δύσκολα θα σηκωθεί, τότε επανέρχεται δυναμικά. Μια ιδιοσυγκρασία που στη σύγχρονη ιστορία ταιριάζει «γάντι» στον αρχηγό της ομάδας, τον Κώστα Σλούκα, που ψάχνει να βρει το κίνητρο καθημερινά, παρά το γεμάτο παλμαρέ του.
Αυτό θα κάνει ακόμα μία φορά ο Παναθηναϊκός, δίχως να μειώνει το μέγεθος της φετινής αποτυχίας. Θα κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη, θα διορθώσει τις αδυναμίες του. Ο μοναδικός του στόχος θα είναι να επιστρέψει εκεί που ανήκει: στην κορυφή.
