Η αλήθεια είναι πως αυτή η σειρά, όπως έχουν εξελιχθεί τα τρία παιχνίδια μέχρι τώρα, ποτέ δεν έμοιαζε πραγματικά για «σκούπα», για 3-0. Στον πόντο όλα. Ο Παναθηναϊκός ήταν ανώτερος στην Ισπανία, είχε περισσότερη προσωπικότητα όταν η μπάλα βάραινε και έδειχνε να ξέρει πώς να βγάζει τη Βαλένθια έξω από το παιχνίδι της.
Χθες όμως έκανε ακριβώς το αντίθετο. Της επέτρεψε να αισθανθεί άνετα μέσα στο ΟΑΚΑ και αυτό είναι ίσως το πιο εκνευριστικό -για την ίδια την ομάδα και τον κόσμο της- στοιχείο της βραδιάς.
Το τριφύλλι μπήκε στο παιχνίδι λες και πίστεψε ότι η έδρα και η φανέλα αρκούν για να κλείσουν μια τόσο απαιτητική σειρά. Δεν υπήρχε η φλόγα της Ισπανίας, δεν υπήρχε η ίδια αποφασιστικότητα στην άμυνα και κυρίως δεν υπήρχε η αίσθηση επείγοντος που απαιτούν αυτά τα παιχνίδια.
Οι άμυνες παίχτηκαν με τα μάτια και τα 11 λάθη του πρώτου ημιχρόνου έδωσαν αμέσως στους Ισπανούς ρυθμό και αυτοπεποίθηση. Και τι συμβαίνει όταν μια τόσο καλά δουλεμένη ομάδα αρχίζει να νιώθει άνετα; Γίνεται επικίνδυνη. Πολύ επικίνδυνη.
Οι φιλοξενούμενοι πίεσαν σωστά τις πρώτες πάσες, έστειλαν δεύτερες βοήθειες πάνω στον Ναν, πήγαν τον Παναθηναϊκό σε επιθέσεις μισού γηπέδου χωρίς καθαρό μυαλό και διάβασαν σωστά σχεδόν κάθε κακή επιστροφή στην άμυνα, όπως κάνουν όλη τη χρονιά.
Ο Μοντέρο πήρε πάρα πολλές σωστές αποφάσεις, η μπάλα κυκλοφορούσε με υπομονή και για σχεδόν τρία δεκάλεπτα η Βαλένθια έμοιαζε πολύ πιο ήρεμη απ’ όσο θα έπρεπε να είναι οποιαδήποτε ομάδα μέσα σε αυτό το ΟΑΚΑ.
Το οξύμωρο είναι ότι ο Παναθηναϊκός έδειξε την καλύτερη εκδοχή του όταν όλα έμοιαζαν να χάνονται.
Μετά το ανάποδο σφύριγμα στον Ρογκαβόπουλο, το παιχνίδι άλλαξε ενέργεια. Ξαφνικά η άμυνα έγινε πραγματική playoff άμυνα. Τα χέρια πήραν σωστές θέσεις πριν από την αντίπαλη πάσα, οι επαφές σκλήρυναν, η πίεση πάνω στην μπάλα ανέβηκε θεαματικά και το γήπεδο άρχισε να βράζει όπως έπρεπε να βράζει από το πρώτο λεπτό.
Τότε φάνηκε ξεκάθαρα κάτι πολύ σημαντικό για τη συνέχεια της σειράς. Στο τελευταίο πεντάλεπτο, με τον Σορτς πάνω στον Τέιλορ, η ομάδα του Μαρτίνεθ, που είχε αποβληθεί πακέτο με τον Αταμάν, ουσιαστικά σταμάτησε να τον βρίσκει σε δημιουργία. Η μπάλα κόλλησε. Οι κατοχές χάλασαν. Οι Ισπανοί άρχισαν να σκέφτονται αντί να παίζουν.
Και αυτό ακριβώς θέλει ο Παναθηναϊκός από αυτή τη σειρά. Να μετατρέψει κάθε κατοχή της Βαλένθια σε πίεση και κάθε επίθεση σε πρόβλημα. Όταν το κάνει πραγματικά, η διαφορά ποιότητας σε ατομικό επίπεδο φαίνεται.
Μην ξεχάσουμε μια μεγάλη αναφορά στον Σερέλη. Ο Παναθηναϊκός πήγε να γυρίσει ένα παιχνίδι που για 30 λεπτά έμοιαζε να έχει πετάξει μόνος του. Η πίεση στην πρώτη μπάλα, οι πιο επιθετικές αλλαγές και η διάθεση να οδηγηθεί το ματς στην επαφή έφεραν τη Βαλένθια στα όριά της.
Η ανατροπή μπορεί να μην ολοκληρώθηκε, αλλά για πρώτη φορά στο βράδυ οι Ισπανοί έδειχναν πραγματικά φοβισμένοι.
Και ίσως τελικά καλύτερα που έγινε έτσι. Ίσως καλύτερα που έχασε ο επτάστερος και έγινε το 2-1 στη σειρά.
Γιατί ένα εύκολο 3-0 πιθανότατα θα δημιουργούσε μια ψεύτικη αίσθηση ανωτερότητας πριν από το F4. Ίσως να έκρυβε κάτω από το χαλί τη χαλαρότητα με την οποία μπήκε ο Παναθηναϊκός στο παιχνίδι και την αίσθηση ότι τέτοιες σειρές τελειώνουν μόνο με το ταλέντο, την έδρα και τη φανέλα.
Αμ δε. Η Βαλένθια θύμισε με τον πιο σκληρό τρόπο ότι αυτά τα παιχνίδια κλείνουν μόνο με ένταση, συγκέντρωση και άμυνα για 40 λεπτά.
Και στο τέλος του χθεσινού χαμένου ματς, ο Παναθηναϊκός ίσως κέρδισε κάτι εξίσου σημαντικό με μια πρόκριση. Την υπενθύμιση του τρόπου με τον οποίο κατακτώνται πραγματικά τα Final Four.
