Με ρεκόρ 5-2 μετά από επτά ματς, ο Παναθηναϊκός μόνο σε κακό σημείο δεν είναι. Ειδικά σε μια Euroleague όπου τα περισσότερα από τα θεωρούμενα φαβορί, είναι πιο πίσω απ’ τους «πράσινους». Για όλους υπάρχουν δικαιολογίες και αναλύονται / αναγνωρίζονται. Εκτός από το «τριφύλλι».
Οι παίκτες του Εργκίν Αταμάν είναι λες και περνούν μόνιμη δοκιμασία σκληραγώγησης. Οι πάντες πανευρωπαϊκά ασχολούνται με αυτούς, δίχως να τους δίνουν το δικαίωμα της δικαιολογίας. Το οποίο είναι λογικό με τα δεδομένα που έχει ο Παναθηναϊκός μέσα σε ένα μήνα επίσημων αγώνων ουσιαστικά.
Ο Λεσόρ ακόμη δεν έχει μπει με την ομάδα. Ο Χολμς τραυματίστηκε σοβαρά και θα μείνει εκτός για ένα μήνα, ενώ ήδη πέρασε έναν μυϊκό τραυματισμό. Ναν, Χουάντσο, Ρογκαβόπουλος, Όσμαν, Σαμοντούροβ και Καλαϊτζάκης, έχουν περάσει ήδη τραυματισμούς που τους στέρησαν από σημαντικούς αγώνες.
Εύλογη δικαιολογία είναι και η προετοιμασία που σαφώς δεν ήταν φυσιολογική με Eurobasket και τόσες απουσίες. Παρ’ όλα αυτά, ελαφρυντικά και Παναθηναϊκός βαδίζουν παράλληλα. Δεν συναντιούνται ποτέ. Δημοσιογράφοι, σχολιαστές, προπονητές, παίκτες, όποιος έχει τη δυνατότητα σχολιασμού, κριτικάρει υπέρμετρα σκληρά τους «πράσινους».
Ο Σορτς το είπε ευθέως πως κλείνει τα αυτιά του και δεν ασχολείται. Είναι η ίσως σημαντικότερη μεταγραφή της Euroleague και μετά από πέντε επίσημα ματς γινόταν λόγος για… δανεισμό του. Κάτι που εξόργισε ακόμη και τον Λεσόρ.
Δεν πρέπει να εκλαμβάνουν αυτή τη διαδικασία ως κάτι αρνητικό οι «πράσινοι». Είναι υπερβολικά νωρίς στη σεζόν και η κατάσταση σε καμία περίπτωση αρνητική για τον Παναθηναϊκό. Ατυχία με τους τραυματισμούς υπάρχει, κάτι που καθυστερεί το γρηγορότερο «δέσιμο» της ομάδας για να βγάλει αυτά που δεδομένα μπορεί το ρόστερ… πολυτελείας.
Πνευματικά όμως, είναι ευκαιρία να σφυρηλατηθεί με τον ιδανικότερο τρόπο το «τριφύλλι». Να σκληραγωγηθεί για τα κρισιμότερα που θα ακολουθήσουν. Εξωτερικοί παράγοντες, προκαλούν συσπείρωση στα αποδυτήρια των «πράσινων». Στοιχείο που το χρειάζεται κάθε ομάδα, οπότε πρέπει να αντιμετωπιστεί σα δώρο.
Άλλωστε δεν είναι η κακία ή η εμμονή που οδηγεί την μπασκετική Ευρώπη στη μόνιμη ενασχόληση και κριτική του Παναθηναϊκού. Ασχολούνται με αυτό που έχει αξία, με αυτό που «πουλάει» να το θέσουμε απλά. Η ίδια η πρωταθλήτρια Ευρώπης (Φενέρμπαχτσε) μοιάζει να παραπαίει ως τώρα και δεν μιλάει κανείς. Η Ρεάλ Μαδρίτης δέχεται «χαστούκια» και της δίνουν χρόνο για να βρει «χημεία».
Στον Παναθηναϊκό με δεδομένα που όλοι γνωρίζουμε, κανείς δεν έδωσε το δικαίωμα αυτό, ή έστω ελαφρυντικά στην κριτική. Το μόνο που πετυχαίνουν με αυτό τον τρόπο, είναι να κάνουν ένα σύνολο που… στάζει ποιότητα, «σκληρόπετσο». Προσφέροντας κίνητρα σε παίκτες που αν κάτι δεν αμφισβητείται, είναι η ικανότητά τους.
