Φεύγει απ’ την Ελλάδα. Πέρασε και από Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό. Δεν έχει πλέον κάτι να περιμένει, ούτε κάποιου είδους δέσμευση μπροστά στην αλήθεια. Ο Λούκα Βιλντόζα δεν ακολούθησε τη συνήθη τακτική του τσουβαλιάσματος, όλοι είναι καλοί, παντού πέρασα υπέροχα, αγαπώ και τις δύο ομάδες.
Οι αθλητές στο κάτω-κάτω, ανήκουν στην κατηγορία «από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια». Όποιος στη δουλειά του φοράει σορτσάκι και έχει μπάλα στα χέρια, πάντα υπάρχει μια κάποια παιδικότητα στην ψυχή του.
Ο Αργεντινός άκουσε ερώτηση για δύο πρωταθλήματα που κέρδισε και διόρθωσε λέγοντας πως έχει πάρει τρία. Βάζοντας στην κορυφή την Euroleague. Εκείνη που ήταν η ομορφότερη στιγμή του τη διετία στη χώρα μας. Όχι απλά ως τίτλος. Τον συγκίνησε και τον συγκινεί ακόμη, η ανάμνηση του Σλούκα με τον Αταμάν δίπλα να σηκώνει το τρόπαιο στο Βερολίνο.
Την πιο πρόσφατη ανάμνησή του, ούτε μπήκε στον κόπο να την αναφέρει. Το πιο «μάγκικο πρωτάθλημα» όπως το «βάφτισαν» οι Αγγελόπουλοι. Το πιο ντροπιαστικό όπως το έχει χαρακτηρίσει όποιος δεν φορά κόκκινα γυαλιά, ή δεν έχει οικονομικό συμφέρον/δέσμευση με τη συγκεκριμένη πλευρά.
Είναι να απορεί κανείς γιατί είτε ξέχασε, είτε ντράπηκε να αναφέρει το τρόπαιο με τον Ολυμπιακό. Έναν τίτλο που ήρθε με φάουλ που προκλήθηκαν απ’ το… ωστικό κύμα του αμυνόμενου. Έδωσε την ευκαιρία στον Ουόκαπ να πάρει και βραζιλιάνικο διαβατήριο πέρα απ’ το ελληνικό, καθώς τέτοια τακουνάκια δεν κάνει ούτε ο Βίνι.
Δεν «συνδέθηκε» με τον κόουτς Μπαρτζώκα που θα τον έκανε υπερπαίκτη και όχι σαν τον Αταμάν που δεν ήξερε να τον αξιοποιήσει. Παρ’ όλα αυτά, ο Βιλντόζα φεύγοντας αναπολεί τους τίτλους με τον Παναθηναϊκό. Χάραξε στην ψυχή και το μυαλό του τον Σλούκα να σηκώνει την Euroleague. Όχι τον Παναγιώτη και τον Γιώργο Αγγελόπουλο, οι οποίοι επέτρεψαν στον Παπανικολάου να τους συνοδεύσει στην απονομή του πρωταθλήματος. Έπρεπε να γίνει ξεκάθαρο ποιοι έδωσαν τα περισσότερα για την κατάκτησή του.
Το πρωτάθλημα του Λιόλιου, ο Βιλντόζα το αφήνει πίσω του. Σαν κάτι που θέλει να ξεχάσει. Διότι είναι αθλητής και κανείς δεν μπορεί να τον κοροϊδέψει, ή να δημιουργήσει μπάχαλο και σύγχυση στο μυαλό του μέσω της προπαγάνδας.
Οι πραγματικοί πρωταγωνιστές του μπάσκετ, δεν χάρηκαν όσο θα έπρεπε. Μένουν τα -πολλά- φερέφωνα να παλεύουν να «ξεπλύνουν» ένα τρόπαιο λερωμένο και ο Βαγγέλης Λιόλιος που πάντα θα κουβαλά αυτό που συνέβη στην κατάληξη της σεζόν 2024-25.
Ακόμη και σε 10-20 χρόνια από τώρα, οι πάντες θα θυμούνται τον τίτλο. Με τις αναφορές να μην αφορούν τον Ολυμπιακό, αλλά τον άνθρωπο που έβαλε σφραγίδα στο τρόπαιο. Τον Βαγγέλη Λιόλιο. Κατάφερε να μείνει στην ιστορία. Όπως ο Παπουτσέλης, ο Καλόπουλος, ο Βάλνερ και όλοι οι ανάλογοι «ήρωες» των πιο ντροπιαστικών στιγμών του αθλητισμού.
Ο Βιλντόζα και οι συμπαίκτες του, ακόμη και οι μιμητές σεξουαλικής αυτοϊκανοποίησης, ξέχασαν ή θα ξεχάσουν σύντομα. Γιατί το μυαλό και η ψυχή τους, ξέρουν καλά πώς κατέκτησαν, τι κατέκτησαν και με ποιο τρόπο το έκαναν. Μένει να φανεί αν υπήρξε κάποιος «Αλεξανδρής», για να μας ενημερώνει σε δεκαετίες από τώρα πως «εγώ τιναζόμουν, αυτός γιατί σφύριζε βολές;». Ο Βιλντόζα δεν είναι ένας απ’ αυτούς.
Του αξίζει να φύγει με τις καλύτερες αναμνήσεις. Μπασκετικά δεν «έπιασε» στη χώρα μας, αλλά η συμπεριφορά του και ο χαρακτήρας του, κάνουν τον άνθρωπο Λούκα MVP σε σημαντικούς τομείς.
