Έχουν περάσει περίπου 200 μέρες από τότε που έλαβε τη μεγάλη απόφαση να χωρίσει επαγγελματικά με τον πατέρα του και ουσιαστικά να πάρει την καριέρα του στα χέρια του.
Δεν ήταν εύκολο... Από μικρό παιδί είχε τον Απόστολο στο πλευρό του, έτσι είχε μάθει να ζει. Η συνύπαρξη, ωστόσο, είχε ξεπεράσει τα όριά της και αυτό επηρέαζε τον Στέφανο εντός και εκτός court. Έπρεπε να γυρίσει τη σελίδα, αφήνοντας πίσω τις ενοχές που τον εμπόδιζαν να δει καθαρά στο παρελθόν...
Για να γίνει πιο ομαλά η αλλαγή, επέλεξε να βάλει στην ομάδα του έναν άνθρωπο που εμπιστεύεται τυφλά, με τον οποίο ήδη είχε «χτίσει» μια εξαιρετική σχέση: τον Δημήτρη Χατζηνικολάου.
Τα αποτελέσματα, όμως, δεν ήρθαν και άρχισε η κλασική συζήτηση για το αν έφτασε στο ταβάνι του και... αυτό ήταν. Το «ναυάγιο» συνεχίστηκε ακόμα και στην αγαπημένη του Μελβούρνη, παρότι είχε κάνει και ανασύνταξη δυνάμεων μετά το φινάλε της περσινής σεζόν. Αποτέλεσμα ήταν να χάνει ολοένα και περισσότερο την αυτοπεποίθησή του.
Δεν ήταν, βέβαια, μόνο ψυχολογικό το πρόβλημα... Γιατί, καλό είναι να πιστεύεις στον εαυτό σου, αλλά αν δεν έχεις και το παιχνίδι, πώς να φτάσεις ψηλά;
Ο Στέφανος, χωρίς αμφιβολία, έχει το παιχνίδι... Όμως, όλους αυτούς τους μήνες ήταν ξεκάθαρο ότι υπήρχε και... τεχνικό πρόβλημα. Το backhand με το ένα χέρι ήταν πιο αναξιόπιστο από ποτέ και δεν ήταν λίγες οι φορές που τον «πλήγωσε», αφού και οι αντίπαλοί του γνωρίζουν την αδυναμία του.
Οι ήττες μεγάλωσαν τις αμφιβολίες του και υπήρχαν πραγματικά στιγμές που φαινόταν χαμένος στο γήπεδο και χωρίς διάθεση να παλέψει όταν κάτι... στράβωνε.
Έμεινε, όμως, πιστός στις επιλογές του και στη «διαδικασία», όπως συνηθίζει να λέει. Σιγά-σιγά, πάντα με την απόλυτη στήριξη της νέας ομάδας του, άρχισε να επανέρχεται αυτό το μαχητικό πνεύμα που πάντα τον διέκρινε, αν και τα αποτελέσματα δεν ήταν ανάλογα.
«Δεν θα ήταν φυσιολογικό αν έβλεπα κατευθείαν αποτελέσματα», μας είπε χαρακτηριστικά λίγο πριν ξεκινήσει τους αγώνες του στη Μέση Ανατολή. Η ήττα από τον τραυματία Χάμαντ Μετζέντοβιτς στην Ντόχα, ωστόσο, τον έκανε ακόμα και αντικείμενο χλευασμού!
Όποιος τον παρακολουθούσε από κοντά, πάντως, έβλεπε τον προβληματισμό του για το backhand του, για τον τρόπο που έφευγαν οι μπάλες, για τις ίδιες τις μπάλες. Και αποφάσισε τελικά να πάρει και αυτό στα χέρια του: να ρισκάρει με τη δοκιμή νέας ρακέτας.
Εμφανίστηκε στο Ντουμπάι με μια μαύρη ρακέτα (άλλης εταιρείας, όπως αποδείχτηκε) και φάνηκε να προσαρμόζεται μονομιάς. Ήρθε η πρώτη νίκη, ανέβηκε η ψυχολογία του, ήρθε και η δεύτερη, η τρίτη.
Για να φτάσουμε στον ημιτελικό με τον Τάλον Γκρίκσπορ, όπου το backhand του πετούσε φωτιές! Σίγουρα έχει παίξει ρόλο η ρακέτα, όμως το θέμα είναι ότι από ένα σημείο και μετά φάνηκε και ο ίδιος να εμπιστεύεται τον εαυτό του και να πηγαίνει για το συγκεκριμένο χτύπημα χωρίς φόβο, όπως ακριβώς γινόταν σε όλες τις μεγάλες πορείες του παρελθόντος (ειδικά στο χώμα).
Η νίκη επί του Φίλιξ Οζέ Αλιασίμ, ίσως του πιο φορμαρισμένου παίκτη αυτή τη στιγμή, ήταν «δήλωση». Δεν είναι ώρα για μεγάλα λόγια, αλλά αν όντως ο Στέφανος σερβίρει όπως στους τελευταίους αγώνες του, πάρει βοήθεια από το backhand του και συνεχίσει να παίζει χωρίς το «βάρος» του παρελθόντος, τότε είναι ικανός να κάνει την υπέρβαση στην καριέρα του. Αυτή που όλοι περίμεναν από τα πρώτα χρόνια που έκανε την εμφάνισή του στο tour...
Το πρώτο τρόπαιο σε 500άρι μετά από 11 χαμένους τελικούς και η επιστροφή στο Top 10 είναι... εγγύηση αυτοπεποίθησης, άρα ναι, το Ντουμπάι μπορεί να είναι πραγματικά το σημείο καμπής! Το καράβι (όπως είπε και ο Στέφανος, προς απάντηση σε αυτούς που έλεγαν ότι βούλιαζε η καριέρα του), που θα τον πάει σε νέες θάλασσες...
