Ο υπουργός Υγείας δημοσίευσε παράλληλα απόσπασμα από την ιστορική ομιλία που είχε εκφωνήσει ο Γεώργιος Παπανδρέου στην Πάτρα στις 14 Αυγούστου 1949, λίγες ημέρες πριν από την ολοκλήρωση των μαχών.
Στην ανάρτησή του, ο Άδωνις Γεωργιάδης αναφέρεται στις πολιτικές και ιδεολογικές διαστάσεις της περιόδου, στη μνήμη των νεκρών του Εμφυλίου και στην ανάγκη για εθνική συμφιλίωση, διατυπώνοντας παράλληλα αιχμηρές αναφορές για τον ρόλο της Αριστεράς και του ΚΚΕ.
«Σαν σήμερα το 1949 τελείωσαν οι μάχες στο Γράμμο και στο Βίτσι», γράφει χαρακτηριστικά στην ανάρτησή του, πριν παραθέσει το ιστορικό κείμενο του Γεωργίου Παπανδρέου.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Άδωνι Γεωργιάδη:
«Σαν σήμερα το 1949 τελείωσαν οι μάχες στο Γράμμο και στο Βίτσι. Είναι το επίσημο τέλος του εμφυλίου Πολέμου και της προσπάθειας των κομμουνιστών τότε, να γκρεμίσουν την Δημοκρατία και να περάσουν την Ελλάδα στο Σοβιετικό μπλοκ.
Στην Μεταπολίτευση κατάφερε η Αριστερά να μας κάνει να ξεχάσουμε το τί έγινε τότε, και του πόσες θυσίες χρειάστηκαν για να σωθεί η Ελλάδα από την κομμουνιστική απειλή. Οι εορτές μνήμης των νεκρών που θυσιάστηκαν εκεί, βαφτίστηκαν «εορτές του μίσους» ενώ το ΚΚΕ μπορούσε να πηγαίνει εκεί και να τιμά τους δικούς του νεκρούς ως ήρωες, μόνο του, χωρίς αντίλογο.
Και όμως εκεί πέθαναν Έλληνες για να μείνει η Ελλάδα ελεύθερη Δημοκρατία και οφείλουμε να τους τιμούμε. Αντί άλλης αναφοράς σήμερα, σας παραθέτω την ιστορική ομιλία που λίγες μέρες πριν το τέλος του εμφυλίου (14 Αυγούστου 1949) είχε εκφωνήσει ο Γέρος της Δημοκρατίας Γεώργιος Παπανδρέου στην Πάτρα. Οι Δημοκρατικές του περγαμηνές δεν αμφισβητούνται πιστεύω από κανέναν, η δε φρασεολογία εκφράζει το κλίμα εκείνης της εποχής.
Προσωπικά είμαι υπέρ της Εθνικής Συμφιλίωσης, αλλά αυτό προϋποθέτει ότι ο ένας θα σέβεται τους νεκρούς του άλλου και η συζήτηση για την περίοδο δεν θα γίνεται με όρους ιδεολογικής επικράτησης της Αριστεράς. Η Αριστερά τότε ηττήθηκε και ευτυχώς, ο κομμουνισμός ηττήθηκε και ευτυχώς. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια.
«Λαέ των Πατρών Σου απευθύνω τον εγκάρδιον χαιρετισμόν μου. Αποτελεί χαράν και καθήκον των δημοσίων άνδρών νά έπικοινωνούν μέ τον Λαόν… Διαρκεί ακόμη ό σκληρότατος ’Αγών, τον όποιον εξαπέλυσαν έναντίον μας οί κληρονομικοί εχθροί τής πατρίδος χρησιμοποιοΰντες την προδοσίαν τής Πέμπτης Φάλαγγος, τού Κομμουνιστικού Κόμματος. Καί έξακολουθούν αί ανιστόρητοι θυσίαι τού μαρτυρικού Γένους. ’Αλλά όσον και άν διαρκή άκόμη ό σκληρός αγών, το ευτυχές τέρμα έχει προσεγγίσει. Έχει άναγγελθή είς τον όρί ζοντα ή χαραυγή τής Νίκης. Προχθές είς μίαν έμπνευσμέην ήμερησίαν διαταγήν του, ό ’Αρχιστράτηγος άνήγγειλεν είς το Έθνος ότι «έπεράσαμεν είς τον δρόμον τής Νίκης».
Καί έπειτα από δύο ήμέρας ήλθε το χαρμόσυνον άγγελμα: Ένικήσαμεν. Ό συρφετός των προδοτών, ό όποιος είχε συγκεντρωθή είς τον Γράμμον και το Βίτσι, άριθμειται πλέον είς νεκρούς, είς αιχμαλώτους και είς φυγάδας. Δόξα και τιμή είς τας ένοπλους δυνάμεις τής χώρας. Ζήτω ό εθνικός μας Στρατός. Από τα βάθη τής ψυχής του το έθνος άπευθύνει ύπερήφανον και ευγνώμονα χαιρετισμόν πρός τας ’Ενόπλους Δυνάμεις, αί όποΐαι μέ τον ήρωϊσμόν και την αύτοθυσίαν των, άκόμη μίαν φοράν έξασφαλίζουν την άνεξαρτησίαν και την αιωνιότητα τής Ελλάδος.
Καί το Έθνος όλόκληρον ύποκλίνεται εύλαβώς ενώπιον τής Ίεράς Μνήμης των άθανάτων Νεκρών μας. Είς την συνείδησιν των έπερχομένων ελληνικών γενεών αίωνία θα είναι ή μνήμη των. ’Αλλά δέν είμεθα μόνοι εις τας Θερμοπύλας. Υπήρξαν άνθρωποι οί όποιοι ύπεστήριξαν ότι ή Ελλάς θυσιάζεται διά ξένα συμφέροντα. Ό λόγος αυτός άποτελει βλασφημίαν και ύβριν. Την Ελλάδα την υπερασπίζεται ό Λαός μας.
Δέν είναι μισθοφόρος ό Λαός μας, ώστε νά θυσιάζεται διά ξένα συμφέροντα. Τήν Ελλάδα ύπερασπίζεται. Αλλά συμβαίνει ό αγών τής Ελλάδος νά είναι άγων και όλων των ελευθέρων Εθνών. Συμβαίνει ή Ελλάς νά άποτελή την προφυλακήν του παγκοσμίου Μετώπου τής Ελευθερίας. Ή Νίκη τής Ελλάδος είναι ταυτοχρόνως νίκη τής Ελευθερίας και νίκη τής Άνθρωπότητος. Καί διά τούτο εύρίσκονται εις το πλευρόν μας τα ’Ελεύθερα Έθνη και οί Μεγάλοι μας Σύμμαχοι.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Πάτραι 14 Αύγουστου 1949»
Αιωνία η Μνήμη όλων όσων θυσιάστηκαν για την Ελλάδα μας
