MENU

Ξεκινάμε το πόνημά μας με μια κοινή παραδοχή και εν συνεχεία πάμε στη (νέα) πραγματικότητα. Δεν υπάρχει εδώ και πολύ καιρό κάτι που να σχετίζεται με τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό και να σε κάνει να ασχολείσαι μαζί του δίχως να χαλιέσαι. Ούτε βεβαίως και χρειάζεται να αρχίσει η απαρίθμηση των όσων συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας γιατί θα χαλαστούμε κι άλλο.

Να λοιπόν που το πράγμα ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ αρχίζει να αλλάζει. Σε πρώτη φάση σε επίπεδο ελπίδας, οράματος και προσμονής. Υπάρχει κάτι πολύ καλό για να ασχοληθούμε, κάτι πραγματικά πολύ μεγάλο, κάτι που τρέχει με μεγαλύτερη ταχύτητα απ’ ότι θα περίμενε και ο πιο αισιόδοξος. Και η αναφορά φυσικά γίνεται στην προοπτική κατασκευής της Παναθηναϊκής Πολιτείας στον «ξεχασμένο» Βοτανικό.

Δεν ξέρω που θα πάει το πράγμα και αν επιτέλους θα κόψουμε κάποια στιγμή αυτή τη ριμάδα την κορδέλα. Το μόνο σίγουρο είναι (και αυτό οφείλουμε να καταγράψουμε) πως τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε ραγδαίες εξελίξεις. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που αν μη τι άλλο σε κάνουν να αισιοδοξείς πως μπορεί να έρθει ένα καλύτερο αύριο, πως μπορεί να λυθεί το νούμερο ένα πρόβλημα του συλλόγου, το γηπεδικό.

Η «φρέσκια» συνάντηση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου με τον Κώστα Μπακογιάννη ήρθε να προστεθεί στην αλυσίδα όλων των προηγούμενων πληροφοριών – εξελίξεων που αποδεικνύουν ότι η πιο μεγάλη ώρα είναι ΤΩΡΑ. Τα λόγια και των δύο ανδρών μετά το πέρας του ραντεβού είναι ενδεικτικά της προόδου του θέματος και της ελπίδας που δικαιολογημένα έχει γεννηθεί. Ξαναλέω πως ακόμα είναι νωρίς και ο δρόμος μεγάλος. Το τόνισαν αμφότεροι άλλωστε. Από την άλλη ωστόσο μοιάζει το timing να είναι πιο ιδανικό από ποτέ. Μοιάζει να ήρθε η στιγμή που θέλουν ΟΛΟΙ να αποκτήσει ο Παναθηναϊκός γήπεδο.

Εχει τονιστεί κατ’ επανάληψη πως χωρίς γήπεδο ο Παναθηναϊκός δεν πάει πουθενά. Κι όμως από το… πουθενά που στην κυριολεξία βρισκόμασταν παλεύουμε να κάνουμε το όνειρο πραγματικότητα με τις πιθανότητες να είναι ρεαλιστικά πολλές. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος φαίνεται να έχει αντιληφθεί καλύτερα από τον καθένα την καταλληλότητα της στιγμής και παλεύει με νύχια και με δόντια να πιάσει την ευκαιρία από τα μαλλιά. Αν το καταφέρει θα μιλάμε για μια ιστορική στιγμή την οποία δικαίως θα καρπωθεί ο ίδιος. Και να μην το πετύχει θα έχει τουλάχιστον προσπαθήσει δίχως στην τελική να έχει και την υποχρέωση να το κάνει. Και αυτό είναι κάτι που οφείλει να το παραδεχτεί ακόμη και όποιος διαφωνεί για άλλα πράγματα μαζί του…

ΥΓ: Κάθε καλοκαίρι τα ίδια και τα ίδια… Προσωπικά ποτέ δεν έμπαινα στο τριπάκι του «μου αρέσει, δεν μου αρέσει» η φανέλα. Από τη μία όλα είναι θέμα γούστου του καθενός, επομένως σχετικά άρα και δεκτά. Και από την άλλη κι ας είναι λάθος - πέρα του γενικού «γουστάρουμε κάθε εμφάνιση και μόνο που έχει το τριφύλλι» - τις ταυτίζω και έχω να τις θυμάμαι περισσότερο με βάση το ποιος την φοράει και τι ψάρια πιάσαμε. Καλοφόρετη και γούρικη να είναι λοιπόν και μακάρι το μόνο μας πρόβλημα να ήταν σε ποιους αρέσει και σε ποιους όχι...

ΥΓ1: Ανεξάρτητα των παραπάνω και του γούστου του καθενός θέλω να σημειώσω (γιατί μπορεί να μην πήγα αλλά μίλησα με ανθρώπους που εμπιστεύομαι) πως η εκδήλωση της παρουσίασης… παραήταν καλή και δεν είναι κακό να πούμε και ένα μπράβο. Ειδικότερα αν σκεφτούμε ότι την επιμελήθηκαν άνθρωποι που ο μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ τους πληρώνει όποτε το θυμηθεί.

Να που υπάρχει ελπίδα!
EVENTS