Ο ΠΑΟΚ έχασε και αυτό είναι είδηση. Κάποτε θα συνέβαινε και τελικά το έζησε στη Λεωφόρο μετά από διακοπή, κάτι που συνέβη αρκετές φορές στο παρελθόν. Βέβαια δεν ήταν η εικόνα του αγώνα για ήττα, όμως εν τέλει κέρδισε αυτός που το ήθελε περισσότερο.
Ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν μία νίκη εκεί που δεν την περίμενε ο ανταγωνισμός και πήρε αυτή. Έλαβε και λίγο νωρίτερα το δώρο του Άρη που δεν κατάφερε να σκοράρει για τρίτο συνεχόμενο παιχνίδι απέναντι στον ΠΑΣ καίγοντας ένα σημαντικό πυραυλάκι. Και ο ΠΑΟΚ του έδωσε το δικαίωμα να την πάρει.
Ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε με ένα γκολ που θα μπορούσε εύκολα να γλιτώσει ο ΠΑΟΚ, αρκεί ο Πασχαλάκης να πήγαινε προς τη μπάλα στη σέντρα του Παλάσιος. Προφανώς μπερδεύτηκε από την κίνηση του Ιωαννίδη, αλλά και πάλι μπορούσε να αντιδράσει.
Και με την πλάτη στον τοίχο, ο ΠΑΟΚ βγάζει αντίδραση. Έχει δύο φάσεις πριν λήξει το ημίχρονο, έχει τις τρεις πρώτες του δευτέρου ημιχρόνου με κορυφαία αυτή του Καντουρί που πλάσαρε εκτός εστίας, μπροστά από την εστία. Μόνο ο Μαροκινός μπορούσε να το κάνει αυτό. Αν ο ΠΑΟΚ εκμεταλλευόταν αυτές τις φάσεις και ισοφάριζε, ο Παναθηναϊκός θα αγχωνόταν και δύσκολα θα ανέκαμπτε. Όμως οι παίκτες του Λουτσέσκου δεν εκμεταλλεύτηκαν το δικό τους μομέντουμ.
Για να κερδίσει ο Παναθηναϊκός, έπρεπε να βρει γκολ από τον Χουάνκαρ, που έπιασε το τέλειο σουτ έχοντας να σκοράρει τέσσερα χρόνια. Αυτό το πρώτο γκολ … πανδημίας του Ισπανού, πάλι δεν κλείδωσε το παιχνίδι. Ο ΠΑΟΚ αντέδρασε, μείωσε και είδε τον Γιοβάνοβιτς να επιλέγει να κλείσει την ομάδα του στα καρέ της, βάζοντας τρίτο στόπερ και βγάζοντας φορ. Προφανώς ο Σέρβος είδε τον κίνδυνο και επέλεξε την τακτική «κάνουμε τον σταυρό μας».
Στη κουβέντα μπήκε και η διαιτησία. Ο ΠΑΟΚ είδε δύο φορές τη μπάλα να χτυπάει σε χέρι σε παίκτη του ΠΑΟ εντός περιοχής. Την πρώτη ο διαιτητής πήγε στην άσπρη βούλα, την δεύτερη δεν πήγε αλλά ο VAR δεν τον έστειλε να την δει. Δεν θα μπω στη διαδικασία να πω ήταν δεν ήταν, απλά θέλω να αναρωτηθείτε όλοι όσοι δεν ανήκετε στη πλευρά του ΠΑΟΚ, αν δεν σας τα έδινε αυτά τα πέναλτι ή ένα από τα δύο, τι θα λέγατε; Δεν μπαίνω στη διαδικασία για το τι θα γράφονταν δεξιά κι αριστερά, γιατί έχω δει ασύλληπτες υπερβολές καθ όλη τη διάρκεια της σεζόν. Για να ολοκληρώσω, είναι δύο φάσεις στην κρίση των διαιτητών. Και τις δύο φορές, έκρινε ΠΑΟ.
Δεν θα αναλύσω και άλλο αυτό το παιχνίδι, γιατί μας καίει περισσότερο αυτό της Πέμπτης. Θα κρατήσω την εικόνα του σούπερ αθλητικού Άκπομ, του ανανεωμένου σε δυνάμεις Κούρτιτς, του βελτιωμένου Βιεϊρίνια μετά τις ανάσες που πήρε και είμαι σίγουρος πως η ομάδα δεν θα επηρεαστεί.
Από την άλλη βέβαια, πρέπει να έχουμε πάντα κατά νου πως αν θέλει ο ΠΑΟΚ να περάσει τους Μασσαλούς, θα πρέπει να υπερβάλει εαυτόν σε όλα τα επίπεδα. Τακτικά πρέπει να ελέγχει μονίμως τον ρυθμό και να μην δώσει το δικαίωμα στους Γάλλους να κάνουν τα δικά τους, πρέπει να στοχεύσει στις αδυναμίες τους, κυρίως στην αλαζονική σχεδόν τοποθέτηση της άμυνάς τους πολύ ψηλά, πρέπει να κλείσει κυρίως τον Γκατουζί που κάνει τα πάντα σωστά και πρέπει να αποφύγει τα εύκολα λάθη.
Οι πιθανότητες δεν είναι μαζί του, αλλά ΠΑΟΚ είσαι, θα την δώσεις τη μάχη σου.
