MENU

Μετά τη γλυκιά ήττα από την Ρωσία στην τελευταία αγωνιστική της φάσης των ομίλων, η Ελλάδα είχε κάνει κάτι περισσότερο από το χρέος της. Για πρώτη φορά στην ιστορία, η Εθνική είχε περάσει σε νοκ-άουτ φάση μεγάλης διοργάνωσης. Είχε κάνει πολλά περισσότερα απ’ όσα μπορούσε να ονευρευτεί κανείς. Και έμελλε να κάνει ακόμα περισσότερα από εκείνο το σημείο και μετά. Εχοντας παίξει ήδη με υπερομάδες στον όμιλο, όπως ήταν η Πορτογαλία και η Ισπανία, η ομάδα του Οτο Ρεχάγκελ πάτησε το χορτάρι του Ζοσέ Αλβαλάδε μαζί με την πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Η Γαλλία του Ζακ Σαντινί ήταν αντίπαλος στη φάση των «8». Και 45.000 θεατές έμελλε να παρακολουθήσουν από κοντά την Ελλάδα να παίρνει το στέμμα από τους Τρικολόρ, σε μια νίκη που σήμαινε πολλά περισσότερα από την πρόκριση στα ημιτελικά του Euro. Απέναντι στη μηχανή του Ρεχάγκελ ήταν παίκτες όπως οι Τουράμ, Μακελελέ, Ζιντάν, Ανρί. Καταλαβαίναι κανείς για τι επίπεδο μιλάμε. Το ποια ήταν οι ποιότητα εκείνης της ομάδας.

Ομως το ποδόσφαιρο δεν συγκρίνεται με κανένα άθλημα και αυτό φάνηκε εκείνο το βράδυ στην Λισαβόνα. Η Ελλάδα έπαιξε ένα από τα κορυφαία ματς στην ιστορία της, ήταν συμπαγής, ήταν τυχερή, όπως είναι πάντα απαραίτητο σε κάθε μεγάλη ομάδα, όχι μόνο στη δική μας. Μια στιγμή μαγείας από τον Ζαγοράκη στο 65’, η κίνηση του Κατσουράνη στο πρώτο δοκάρι και η κεφαλιά-τούβλο του Χαριστέα, μας έφεραν 25 λεπτά μάχης για να κρατήσουν ένα ιστορικό 1-0 σε βάρος της πρωταθλήτριας Ευρώπης.

Στο υπόλοιπο αυτού του αγώνα, το κέρδος δεν ήταν μόνο το προφανές. Η διατήρηση του σκορ δηλαδή και η μυθική πρόκριση στα ημιτελικά του Euro. Ηταν ότι από τον κάθε παίκτη βγήκε ο καλύτερος εαυτός του. Ο καθένας έπιασε ένα peak που δεν είχε ποτέ ξανά. Ολοι κατάλαβαν ότι μπορούν να παίξουν σε ένα υψηλότερο επίπεδο. Ηταν το βράδυ στο οποίο οι διεθνείς μας αντιλήφθηκαν ότι αν παίζον έτσι κόντρα σε έναν τόσο μεγάλο αντίπαλο, μπορούν να κάνουν όλη τη διαδρομή μέχρι το τέλος.

https://www.youtube.com/watch?v=_cyrm9ZxCp8&t=6s

«Κερδίσαμε τους πρωταθλητές Ευρώπης, μπορούμε να το πάρουμε» μπορούσε να ακούσεις στις συζητήσεις των παικτών, οι οποίες είχαν πλέον πολλά κοινά με εκείνες των Ελλήνων που ήταν στην Πορτογαλία. Και έτσι έγινε. Το μυθικό σύνολο του Ρεχάγκελ όταν έπαιξε με την Τσεχία στα ημιτελικά γνώριζε πως είχε κάνει κάτι πιο δύσκολο νωρίτερα στη διοργάνωση. Το ίδιο και με την Πορτογαλία στον τελικό. Το σύστημα δούλεψε τέλεια, η τύχη ήταν πάντα μαζί μας, όμως το ματς με την Γαλλία ήταν εκείνο που έκανε τους διεθνείς να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους και να καταλάβουν μπορούν να το σηκώσουν…

Τότε το πιστέψαμε: Το ματς που η Εθνική... κατάλαβε ότι θα σηκώσει το Euro
EVENTS