Είναι πάλι εδώ… Μια σατιρική ταινία του 2015. Ο Αδόλφος Χίτλερ ξυπνάει στον 21ο αιώνα και η γερμανική παραγωγή, που αντικειμενικά δύσκολα αντέχεται για περισσότερα από είκοσι λεπτά (#true story), προσπαθεί να χωρέσει την πιο χαρακτηριστική φυσιογνωμία του 20ου αιώνα στη σημερινή κοινωνία. Η υπόθεση θέλει τη Γερμανία να τον βρίσκει γοητευτικό και ξεκαρδιστικό, ενώ εκείνος κάνει πολύ ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις για όσα γνωρίζει για πρώτη φορά. Στο όνομα του Αδόλφου Χίτλερ έχουν γυριστεί περισσότερες από 300 ταινίες και σειρές με άμεση ή έμμεση αναφορά. Και παρότι η ποδοσφαιροποίηση ή ακόμα και η αθλητικοποίηση του 3oυ Ράιχ είναι προσβλητική για την παγκόσμια ιστορία, δεν παύει να είναι μόνιμο σημείο αναφοράς.
«Θέσαμε το πλάνο της ελληνοποίησης και δείξαμε από την πρώτη στιγμή πόσο το πιστεύουμε. Είναι προσβλητικό και για τον προπονητή και για εμένα, να λέγεται ότι ξαφνικά παίζουν ποδοσφαιριστές από την στιγμή που έφυγα. Την Κυριακή ήθελα πολύ να κερδίσει η ομάδα, γιατί νιώθω ακόμη μέλος της. Διάβαζα πράγματα για μένα λες και έμπαινε ένας άνθρωπος σαν τον... Χίτλερ και τον χαιρετούσατε ανάλογα και στεκόσασταν όλοι προσοχή από φόβο και τρόμο. Μια εικόνα που βγήκε προς τα έξω που ποτέ δεν υπήρξε. Εσείς ξέρετε την αλήθεια».
Αυτό ήταν το αντίο του Νίκου Νταμπίζα χθες στους ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού. Κατά αυτό τον τρόπο έκλεισε το κεφάλαιο περίπου 18 μηνών στη δεύτερη θητεία του ως τεχνικός διευθυντής στο τριφύλλι και σίγουρα πολύ δυσκολότερη από τη μία χρονιά που είχε διατελέσει στην ίδια θέση από το καλοκαίρι του 2013 ως το Νοέμβριο του 2014. Τότε, λεφτά (έστω και λίγα) υπήρχαν. Στο τελευταίο 18μηνο, ο Νίκος Νταμπίζας δούλεψε υπό εξαιρετικά δύσκολες και περίεργες συνθήκες, με συνεργάτες και υπαλλήλους σχεδόν μονίμως απλήρωτους, με προϋπολογισμό μάγου (σ.σ. πρέπει να βγάλεις λαγούς από το καπέλο) και με τις απαιτήσεις – έστω και εν μέρει περιορισμένες – που πάντα φέρει το όνομα του Παναθηναϊκού.
Το ταμείο είναι σαν το ποτήρι με νερό. Αν είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο, δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο αισιόδοξος ή απαισιόδοξος είσαι, αλλά και με το πόσο διψασμένος.
Η κατάρα του… Μακέντα!
Αν μπορούμε να το συνοψίσουμε σε ένα ονοματεπώνυμο, αυτή θα ήταν η ταμπέλα του Νίκου Νταμπίζα: Φεντερίκο Μακέντα. Εν πολλοίς, ήταν η σπουδαιότερη κίνηση που έκανε στα δύο τελευταία καλοκαίρια που δούλεψε στον Παναθηναϊκό. Πενία τέχνας κατεργάζεται και ο τεχνικός διευθυντής του τριφυλλιού μαζί με τον Γιώργο Δώνη έπρεπε πέρυσι να ελιχθούν γύρω από την απαγόρευση μεταγραφών άνω των 23 ετών, ώστε να ενισχύσουν ουσιαστικά την ομάδα. Το έκαναν στις αρχές Σεπτεμβρίου και ο Ιταλός επιθετικός ήρθε με όρεξη για δουλειά και υψηλό κίνητρο να χτίσει ξανά την καριέρα του.
Δεν είναι, όμως, όλα τα δάκτυλα του χεριού ίδια. Φέτος, ο Παναθηναϊκός είχε τη δυνατότητα να… ψωνίσει χωρίς περιορισμούς, πέρα φυσικά των οικονομικών που έχει υποβάλει ο Γιάννης Αλαφούζος. Ο Νίκος Νταμπίζας προχώρησε με το πείραμα Μακέντα, ωστόσο μέχρι τώρα έχει αποτύχει πλήρως. Το ρόστερ του τριφυλλιού χρειαζόταν ενίσχυση για να αποκτήσει περισσότερη ποιότητα και μεγαλύτερη διάρκεια στο βάθος μιας σεζόν, αλλά μέχρι τώρα ελάχιστα έχει πάρει από παίκτες που αποκτήθηκαν για αυτό το λόγο. Τι έχει συμβεί το φετινό καλοκαίρι;
- Κόλλησε να περιμένει τον Ρόντγουελ για να πάρει εντέλει για τη μεσαία γραμμή τον Φάουστο Τιένθα, ο οποίος δεν έχει αγωνιστεί λεπτό.
- Απέκτησε τον Μολό, ο οποίος ήδη έβγαλε τα προβλήματα συμπεριφοράς που είχε σε όλη του την καριέρα.
- Πήρε τον Ζοάο Νούνιες, ο οποίος έχει παίξει σε ένα παιχνίδι και βάζει υποψηφιότητα για χειρότερη μεταγραφή της χρονιάς.
- Απέκτησε τον Ούφε Μπεκ που έχει παίξει αλλαγή σε δύο ματς και έχει γίνει, ήδη, ανέκδοτο με τους τραυματισμούς του.
Στον αντίποδα, υπάρχουν οι περιπτώσεις του Χουάν Χοσέ Περέα, ο οποίος δείχνει ότι μπορεί να βοηθήσει στο παρόν και στο μέλλον, του Ζαχίντ και του Σένκεφελντ, που ήρθε εξαιρετικά καθυστερημένα και έσφιξε την αμυντική γραμμή του Παναθηναϊκού, μόλις πάτησε γήπεδο. Το πρόβλημα με τον Νίκο Νταμπίζα έμοιαζε να είναι η εμμονή του σε έναν ποδοσφαιριστή ή μια κατάσταση, η απουσία εναλλακτικών λύσεων και η αδυναμία ή η απροθυμία ελιγμών στις διαπραγματεύσεις.
Σε αυτό το τελευταίο, εντάσσεται και το πρόβλημα με τον Τάσο Χατζηγιοβάνη. Οι διαπραγματεύσεις οδηγούνταν σε αδιέξοδο, ο ποδοσφαιριστής είχε περιθωριοποιηθεί και ουδείς γνωρίζει ποια θα ήταν η εξέλιξη αν δεν υπήρχαν η σειρά γεγονότων από την προηγούμενη Παρασκευή. Εν γένει, το πρόβλημα της διοίκησης του Παναθηναϊκού με τον Νίκο Νταμπίζα έμοιαζε να είναι η παρέκκλιση από το πλάνο ελληνοποίησης του τριφυλλιού και η προσθήκη αμφιβόλου αξίας ξένων ποδοσφαιριστών. Ο ίδιος στη συνέντευξη Τύπου που είχε δώσει στις αρχές Σεπτεμβρίου, είχε απαντήσει σε όλα όσα του καταλογίζονταν ως εκείνο το σημείο.
Ήταν αρκετά πειστικές οι δικαιολογίες του; Προφανώς για τη διοίκηση του Παναθηναϊκού, όχι. Ο Νίκος Νταμπίζας προσπάθησε για να ανατρέψει την εικόνα του τριφυλλιού, μίλησε με τους παίκτες, παρεξηγήθηκε και εκτέθηκε, έπεσε στα σκ… μαζί τους, αλλά και εκείνος σηκώθηκε ώστε να φύγει με το κεφάλι ψηλά. Στην πραγματικότητα, ποτέ ένα ποτήρι δεν είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο. Απλώς, είναι ένα ποτήρι με νερό.
