Ντανιέλε Όoυνκ, «Η μεγάλη αλήθεια. Μια πνευματική αναζήτηση για να ανακαλύψει την αλήθεια». 239 σελίδες. 17,99 ευρώ!
Το βιβλίο κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2015. Είναι ένα από τα τουλάχιστον πέντε βιβλία στα οποία υπάρχει άμεση ή έμμεση αναφορά για τη ζωή του ζευγαριού. Ήταν εκείνον, ωστόσο, που απογείωσε τη φήμη του Τζον Φαν Σιπ και της συζύγου του στην Ολλανδία. Η ιστορία δεν είναι ποτέ απλή. Η πεθερά του νέου ομοσπονδιακού τεχνικού είναι μια από τις διασημότερες τραγουδίστριες, ο πατέρας της υπήρξε τραγουδοποιός, η γυναίκα του σχεδόν εξαϋλώθηκε αναζητώντας τον Θεό και ο ίδιος παράτησε την πιο πετυχημένη του δουλειά για να σταθεί δίπλα στον πατέρα του. Η ποδοσφαιρική ιστορία του άλλοτε ακραίου του Άγιαξ και η λατρεία του στον Γιόχαν Κρόιφ ξετυλίχθηκαν από την πρώτη στιγμή. Εδώ, όμως, μιλάμε για οικογένεια.
Το παιδί των προβολέων…
Ο αυθεντικός τίτλος του βιβλίου ήταν διαφορετικός. Πιο περιγραφικός ως προς το περιεχόμενο, αλλά ο εκδότης ήξερε καλύτερα. Χρειαζόταν το ροζ. Χρειαζόταν το σκάνδαλο. Χρειαζόταν τη σύνδεση με μια από τις πιο δημοφιλείς και αγαπητές ηθοποιούς/τραγουδίστριες της Ολλανδίας. Η δική της αλήθεια, η αλήθεια της Βίλεκε Αλμπέρτι, ήταν η λεγόμενη «μικρή». Ένα βιβλίο που μεταφέρθηκε στη μικρή οθόνη και έγινε τηλεοπτική σειρά την τετραετία 1970-1974, χαρίζοντας φήμη και λεφτά στην Βίλεκε, η οποία είχε μπει στη show-biz ακολουθώντας τον πατέρα της, από τα έντεκά της χρόνια.
«Η μεγάλη αλήθεια», θα ερχόταν το 2015. Θα την έγραφε η Ντανιέλε. Εκεί μέσα ήταν όλα: Ο πρώτος γάμος της μητέρας της, με γνωστό κιθαρίστα συγκροτήματος της ολλανδικής ροκ σκηνής: Τον Γιουπ Όουνκ, τον πατέρα της. Ο δεύτερος γάμος το 1976 με τον Τζον Ντε Μολ και ο τρίτος γάμος το 1983 με τον ποδοσφαιριστή Σόρεν Λέρμπι. Από κάθε γάμο, η Ντανιέλε αποκτούσε και ένα ετεροθαλή αδερφό. Ήταν η κόρη της Βίλεκε, ήταν η εγγονή του Ουίλι Αλμπέρτι, ήταν η σύζυγος του Τζον Φαν Σιπ. Σε ένα γάμο, όπως στο βιβλίο παραδέχεται, που δεν ήταν πιστή. Μέχρι που έπρεπε να μάθει ποιος είναι ο εαυτός της. Και ξέφυγε. Χάθηκε. Σχεδόν εξαϋλώθηκε.
«Πραγματικά υπήρξε μια περίοδος που δεν πήγαινα και πολύ καλά. Δεν είχα επαφή με την πραγματικότητα, κοιμόμουν ελάχιστες ώρες, δεν έτρωγα ούτε κρέας, ούτε ψάρι, δεν ήθελα καν να ακούω γι’ αυτά. Κι έπαιρνα χάπια για αρκετές εβδομάδες», θα παραδεχτεί μετά τη δημοτικότητα που έφερε η έκδοση του βιβλίου της. Το περιβάλλον της, συμπεριλαμβανομένου του Τζον και των δύο παιδιών τους, τρόμαξε όταν τους μετέφερε ότι είχε δει τον παππού της στο πρόσωπο του σκύλου τους. Φοβήθηκαν ότι είχε φτάσει στον πάτο, ότι το μυαλό της είχε βυθιστεί σε ακατανόητους ωκεανούς. Η γιόγκα (σ.σ. σήμερα είναι καθηγήτρια και μουσικός) τη συνέφερε.
«Το σημαντικότερο στη σχέση μου με τον Τζον είναι ότι βαθιά στην καρδιά μας θέλαμε να συνεχίσουμε να είμαστε μαζί», εξηγεί αναφερόμενη στις πιο σκοτεινές στιγμές του γάμου τους. «Ασχολούνται όλοι με την απιστία και δεν καταλαβαίνουν ότι σε εκείνη τη φάση της ζωής μου δε με ενδιέφεραν καν τέτοιες γήινες καταστάσεις. Το πρόβλημα ήταν ότι είχα ερωτευτεί το Θεό. Ζούσα σε ένα κουκούλι και δεν είχα κανένα κίνητρο να συμμετέχω στην κοινωνική ζωή. Δε έβρισκα λόγο. Ευτυχώς καταφέραμε με τον Τζον και το φτιάξαμε».
Τα παιδιά της γέλασαν στο εγχείρημα του βιβλίου. Η Εστέλ το χαρακτήρισε «το μεγάλο ψέμα γραμμένο με χιούμορ» και o Ντάβεϊ «ένα πνευματικό πορνό». Ο Τζον έδωσε την άδειά του για την έκδοση, καθότι ήθελε η αλήθεια της συζύγου του να γίνει οδηγός για γυναίκες ή και ζευγάρια που περνούσαν το ίδιο. Εξάλλου και οι ίδιοι είχαν φτάσει στο φάσμα του χωρισμού, όταν ο Φαν Σιπ τής ζήτησε διαζύγιο. «Αντί να χωρίσουμε, αφήσαμε την αγάπη μας να μας οδηγήσει», λέει σήμερα προσπαθώντας να εξηγήσει ότι η διαφορετικότητα δεν είναι δυνητικά καταστροφική για τα ζευγάρια.
«Πρέπει να βρίσκεις τρόπο να τα ενώσεις και να έχει ο καθένας τη δική του ελευθερία. Είμαστε δύο διαφορετικοί άνθρωποι σε σχέση. Βλέπεις συχνά σε γάμους ότι οι άνθρωποι αρχίζουν να μοιάζουν και εξελίσσονται στην ίδια προσωπικότητα. Κι όμως όταν ερωτεύεσαι, ερωτεύεσαι εκείνο που είναι ο άλλος. Δε θες και δεν πρέπει να θες να τον αλλάξεις τελείως. Η Ντανιέλε διδάσκει γιόγκα και καμιά φορά την κοιτώ απορημένος και τη ρωτάω: Τι σκατά μου λες; Το ίδιο και εκείνη όταν μιλάω για ποδόσφαιρο. Συνεχίζουμε και μιλάμε, όμως, περνάμε καλά και απολαμβάνουμε τη σχέση μας».
Γιατί στη διαδρομή τους αποφάσισαν ότι η οικογένειά θα έρχεται πάντα πρώτη. Ό,τι κι αν έπρεπε να θυσιάσουν.
Το αντίο στον πατέρα!
Είναι αστείο να προσπαθείς να προβλέπεις τη ζωή σου με υποθέσεις. Είναι επίσης αδύνατο και ψυχοφθόρο. Ο Τζον Φαν Σιπ ήταν απολύτως πετυχημένος στην Μελβούρνη στα τέλη του 2016. Το συμβόλαιό του ολοκληρωνόταν το προσεχές καλοκαίρι, μετά από ένα διάστημα συνολικά εφτά χρόνων στην Αυστραλία. Στις αρχές του νέου έτους αποφάσισε να παραιτηθεί και να επιστρέψει στην Ολλανδία. Τέτοια νέα δε θες ποτέ να τα ακούσεις. Κι αν πρέπει να τα ακούσεις, σίγουρα να ξεκινάει μια χρονιά με την αύρα του θανάτου, δεν είναι το προτιμητέο.
«Το έμαθα στα γενέθλιά μου, 30 Δεκεμβρίου. Ο πατέρας μου είχε καρκίνο για χρόνια, όμως είχε πλέον φτάσει σε προχωρημένο στάδιο. Μη αναστρέψιμο. Σύντομα θα έσβηνε». Ο Φαν Σιπ παραιτήθηκε άμεσα. Παρά την απαίτηση του 84χρονου Γιόαπ να μείνει στην Αυστραλία και να συνεχίσει τη δουλειά του. «Επέλεξα συνειδητά να είμαι με τον πατέρα μου. Δεν ήξερα πόσος χρόνος του απομένει και ήθελα να είμαι κοντά του. Θα τρελαινόμουν αν δεν επέστρεφα. Για εκείνον, για τη μητέρα μου, για τα αδέρφια μου».
Ο χρόνος που πρόλαβε να περάσει μαζί του ήταν λίγος. Όταν ο Τζον επέστρεψε στην Ολλανδία βρήκε τον πατέρα του όρθιο, όμως σε διάστημα μιας εβδομάδας ο καρκίνος είχε προχωρήσει τόσο, ώστε να πέσει κατάκοιτος στο κρεβάτι του νοσοκομείο. Στις 19 Ιανουαρίου έφυγε από τη ζωή. Ήταν το πρότυπο του Φαν Σιπ, ο άνθρωπος που πάλεψε για να του προσφέρει μια καλή ζωή. Από τον Καναδά, όπου είχε μεταναστεύσει τη δεκαετία του ’50 μέχρι το Άμστερνταμ, όπου επέστρεψαν τη δεκαετία του ’70 επειδή το ήθελε η μητέρα του Τζον.
«Μέναμε στη Βρετανική Κολούμπια. Είχαμε ένα μεγάλο σπίτι, ένα ωραίο αυτοκίνητο, μια βάρκα, ένα άλογο… Και βρεθήκαμε σε ένα διαμέρισμα στον τρίτο όροφο, στο οποίο έπρεπε να συνηθίσω. Και ο πατέρας μου κατάφερε εκ νέου να φτιάξει για μας μια άνετη ζωή». Στην άνετη ζωή του Τζον Φαν Σιπ, ήρθε το ποδόσφαιρο. Ήρθε ο Άγιαξ, ήρθε η προοπτική μιας καριέρας που δοκιμάζει το χαρακτήρα κάθε γονέα. «Ήταν φιλικός με τους υπόλοιπους γονείς, όμως μόλις άρχισε το ματς ήθελε πάντα να κάθεται μόνος του. Ποτέ του δε μίλησε. Ποτέ του δεν σχολίασε τους διαιτητές και τους προπονητές. Αν δεν έπαιζα μια μέρα θα μου έλεγε: Μάλλον δε θα ήσουν αρκετά καλός, για να μην παίξεις. Ποτέ δεν ανακατευόταν. Ήθελε να με αφήσει να ανακαλύπτω μόνος μου τον εαυτό μου».
Η αυτογνωσία είναι το μεγαλύτερο προσόν του Τζον Φαν Σιπ. Ο πατέρας του την ενίσχυσε, η κρίση στην οικογένειά του τη δυνάμωσε και κάποτε ο Γιόχαν Κρόιφ – όταν κατάλαβε ότι ο παίκτης του δεν έχει ιδιαίτερη αυτοπεποίθηση – του έδωσε την πρώτη κλωτσιά στα οπίσθια. «Η δύναμη της θετικής σκέψης», ήταν το βιβλίο που του χάρισε ο «ιπτάμενος Ολλανδός» ως δώρο. Και αυτή η δύναμη τον έβγαλε από κάθε αδιέξοδο στη ζωή του.
