Διαβάστε παρακάτω αποσπάσματα από την αρθρογραφία αθλητικών εφημερίδων και του διαδικτύου...
ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΙΓΚΙΡΗΣ - LIVE SPORT
Εντυπωσιακό το πρώτο φινάλε (λόγω λίστας) των μεταγραφών και πλέον οι "Ευρωπαίοι" περιμένουν κάποιο κερασάκι αλλά μόνο για τούρτα made in Greece. Προχθές το μεσημέρι ο παίκτης που είχε "σημαδέψει" ο Νίκολιτς (Ζοάο Μάριιο) φόρεσε ξανά τα κιτρινόμαυρα, το βράδυ ολοκληρώθηκε το deal του Ολυμπιακού με τον Μπέλι και μετά τα μεσάνυχτα της Τετάρτης το "μπαμ" του καλοκαιριού με κάθε επισημότητα. Ο Ουναΐ είναι -ύστερα από απουσία ενός χρόνου- και πάλι παίκτης του Παναθηναϊκού. θα ζητήσω προκαταβολικά συγγνώμη από την κλάση και την τεράστια εμπειρία σε top πρωταθλήματα του Ζοάο Μάριο, όπως και από τον "τούρμπο" Μπέιλι που στα δικά μου μάτια μπορεί να βγει η μεταγραφή του καλοκαιρού για τον Ολυμπιακό. Παίκτη με παρουσία σε Πρέμιερ και Μπουντεσλίγκα και τέτοια ικανότητα να δημιουργήσει μόνος του φάση από το πουθενά, δεν βρίσκεις εύκολα διαθέσιμο στην αγορά.
Όμως επιμένω ότι το "μπαμ" φέτος είναι η απόκτηση του Ουναΐ. Όσο κι αν ήμασταν προετοιμασμένοι ψυχολογικά εδώ και λίγες μέρες για την ("πράσινη") κατάληξη του θρίλερ με τον Μαροκινό παικταρά... Ο Μαροκινός σταρ πέτυχε κάτι που κανείς άλλος δεν το έχει κάνει μέχρι τώρα στο φετινό "παζάρι". Και λογικά δεν θα τι ξάνει μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου. Να κάνει τους φίλους της ομάδας του να "φουσκώσουν" από περηφάνια, να πάνε με μόνιμο χαμόγελο στις δουλειές τους, να έχουν θετική αύρα. Δεν μιλάμε για την πλειοψηφία, αλλά για όλους τους φίλους του Τριφυλλιού... Μία μεταγραφή που φυσικά και χρειαζόταν ο Παναθηναϊκός γιατί πλέον φωνάζει: "Πάω φουλ για πρωτάθλημα".
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΛΑΚΗΣ - SPORTDAY
Ο Παναθηναϊκός διαθέτει φέτος κάτι που έλειπε έντονα τα προηγούμενα χρόνια: επιλογές, ποιότητα και διαφορετικά χαρακτηριστικά στη μεσοεπιθετική του γραμμή. Ο Κοτσόλης και ο Νίστρουπ δημιούργησαν ένα σύνολο που μπορεί να αντιμετωπίσει διαφορετικά είδη παιχνιδιού. Κλειστές άμυνες, ψηλή πίεση, παιχνίδια στα οποία θα χρειαστεί να κρατήσει την μπάλα και να δημιουργήσει απέναντι σε οργανωμένο αντίπαλο. Ο Ντέσερς έχει το ένστικτο του εκτελεστή, ο Λιβάι Γκαρσία προσφέρει δύναμη, αθλητικότητα και προσωπική ενέργεια, ο Κάγνκουα μέτρα με την μπάλα, κάθετη κίνηση και παρουσία στην περιοχή, ενώ ο Λούζα μπορεί να δώσει δημιουργία από χαμηλότερα μέτρα.
Μέσα σε αυτή την ήδη ποιοτική γραμμή, όμως, ο Ουναΐ είναι εκείνος που προσθέτει το κάτι παραπάνω. Ο Μαροκινός είναι ο ποδοσφαιριστής που μπορεί να δημιουργήσει ποδόσφαιρο από το πουθενά. Έχει ντρίμπλα, τεχνική, αλλαγή ρυθμού και κυρίως εκείνο το απρόβλεπτο στοιχείο που είναι ανεκτίμητο όταν ο αντίπαλος έχει κλείσει όλους τους χώρους... Από εκεί και πέρα οι ενστάσεις για την ανασταλτική ικανότητα των χαφ του Παναθηναϊκού παραμένουν. Όπως και οι αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητα μίας ομάδας που για να μην κινδυνεύει θα χρειάζεται να έχει θηριώδη ποσοστά κατοχής της μπάλας.
ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΛΗΣ – ΩΡΑ
Είναι γεγονός πως από χθες ακόμα περισσότερο σε σχέση με προχθές, προσπαθούμε όλοι μας να καταλάβουμε πώς το έχει σκεφτεί ο Νίκολιτς με τις επιλογές για την άμυνά του. Κυρίως για το δεξί άκρο. Υπήρχε έτσι κι αλλιώς προβληματισμός που έγινε ακόμα μεγαλύτερος με τον αποκλεισμό του Γκεοργκίεφ από την ευρωπαϊκή λίστα. Βεβαίως και δεν ήταν απλό να βγει οποιοσδήποτε άλλος παίκτης και ήταν όμως αναγκαίο προκειμένου να προστεθεί ο Βιτάλις. Κάτι δηλαδή σίγουρα θα έπρεπε να χάσει ο Νίκολιτς με την επιλογή του. Απλώς υπάρχει ένα πολύ προφανές ρίσκο.
Φυσικά και αν υπάρχει η σκέψη να γίνει ένα ροτέισον, αυτό θα αφορά τα ματς της Ελλάδας και όχι ένα παιχνίδι με τη Ρεάλ ή την Ντόρτμουντ. Επομένως, εκεί θα επιστρατευτεί ο Γκεοργκίεφ για να πάρει τις ανάσες του ο Ρότα. Ο προβληματισμός και το ρίσκο, αφορούν το αναπάντεχο και όχι το σχεδιασμένο. Αλλά από τη στιγμή που δεν ήθελες να χάσεις επιλογές από τα χαφ σου και από τη στιγμή που έχεις παίκτες που μπορούν να παίξουν σε περισσότερες από μία θέσεις, παίρνεις το ρίσκο σου. Ρίσκο που, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, υποχρεωτικά θα έπρεπε να πάρεις. Είτε έτσι, είτε αλλιώς.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΓΛΙΔΗΣ - ΦΩΣ
Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός ενισχύθηκαν στα... τελειώματα όχι της μεταγραφικής περιόδου, αλλά πριν από την εκπνοή της δήλωσης της ευρωπαϊκής λίστας. Και όχι απλώς για να πουν ότι έκαναν μεταγραφές. Πήραν ποδοσφαιριστές από το πάνω ράφι, με βιογραφικά που δύσκολα μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει και με παραστάσεις από κορυφαία πρωταθλήματα και υψηλό επίπεδο ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Ο Πουέρτα, ο Μπέιλι και ο Ουναΐ είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα. Τρεις ποδοσφαιριστές που, θεωρητικά τουλάχιστον, μπορούν να ανεβάσουν επίπεδο τις ομάδες τους. Το αν τελικά θα κάνουν τη διαφορά, βεβαίως, θα φανεί στο γήπεδο. Εκεί κρίνονται όλοι. Τα ονόματα, οι μεταγραφικές αξίες και τα βιογραφικά δεν κερδίζουν αγώνες. Υπάρχει, όμως, μια σημαντική λεπτομέρεια που δεν πρέπει να προσπεράσουμε. Κανείς δεν μπορεί να πει στον Ολυμπιακό και στον Παναθηναϊκό ότι δεν έκαναν κινήσεις για να καλύψουν τα κενά τους. Και αυτό, σε μια μεγάλη και απαιτητική σεζόν, έχει τη σημασία του.
Ο Ολυμπιακός πρόσθεσε ποιότητα και προσωπικότητα στο ρόστερ του. Ο Πουέρτα είναι ένας ποδοσφαιριστής που μπορεί να προσφέρει πράγματα στη μεσαία γραμμή, τα οποία προσφέρουν παίκτες που αγωνίζονται ήδη στην Πρέμιερ Λιγκ. Ο Μπέιλι είναι μια διαφορετική περίπτωση. Ένας παίκτης με εμπειρία από κορυφαίο επίπεδο που, εφόσον βρει ρυθμό και αυτοπεποίθηση, μπορεί να αποτελέσει σημαντικό όπλο, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πέρσι πέρασε μία δύσκολη σεζόν με τραυματισμούς. Ο Παναθηναϊκός, από την άλλη, επένδυσε ξανά στον Ουναΐ. Έναν ποδοσφαιριστή που γνωρίζει ήδη το περιβάλλον, έχει ποιότητα και μπορεί να δώσει δημιουργία και διαφορετικά χαρακτηριστικά στη μεσαία γραμμή. Μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι καμία από αυτές τις μεταγραφές δεν αποτελεί εγγύηση επιτυχίας παρά το όνομα που κουβαλάει. Μπορεί επίσης να πει ότι οι παίκτες χρειάζονται χρόνο, ότι πρέπει να προσαρμοστούν, να βρουν χημεία με τους συμπαίκτες τους και να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των ομάδων τους. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ουσία: οι δύο ομάδες αναγνώρισαν τις ανάγκες τους και προσπάθησαν να τις καλύψουν με ποδοσφαιριστές υψηλού επιπέδου.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΧΑΤΖΑΤΟΓΛΟΥ - ΤΑ ΝΕΑ
Το καλοκαίρι του 2023, μετά την κατάκτηση του νταμπλ, για την πλειοψηφία του κόσμου και του περίγυρου γενικότερα της ΑΕΚ, ό,τι έλεγε/έκανε ο Ματίας Αλμέιδα ήταν κάτι σαν Ευαγγέλιο. Είχε πάρει νταμπλ ύστερα από 45 χρόνια και αυτό τα σκέπαζε όλα. Σύντομα αποδείχθηκε πως ο Αργεντινός δεν τα έκανε όλα σωστά και ειδικά μετά την απώλεια του πρωταθλήματος το 2024, με τον τρόπο μάλιστα που ήρθε αυτή, άρχισε να του γίνεται έντονη κριτική που κορυφώθηκε βέβαια στην τρίτη και τελευταία του σεζόν.
Τότε όμως ελάχιστοι το παραδέχονταν. Μετά Χριστόν προφήτες υπήρξαν πολλοί. Κάτι ανάλογο γίνεται και τώρα, ως έναν βαθμό τουλάχιστον. Επειδή πέτυχε πέρυσι ο Νίκολιτς σε συνεργασία με τον Ριμπάλτα, κάποιοι θεωρούν πως ό,τι κάνει είναι σωστό. Ε, δεν είναι, πώς να το κάνουμε. Δεν μπορεί σε χρονιά που θα παίζεις Champions League και θέλεις να πάρεις ξανά το πρωτάθλημα να πηγαίνεις στη μάχη χωρίς δεύτερο καθαρό δεξί μπακ και χωρίς κάποιον που να ανταγωνίζεται τους Ρέλβας και Μουκουντί στο κέντρο της άμυνας. Το γεγονός πως πέρυσι σου βγήκε το ρίσκο με Ρότα και Πινέδα - Μαρίν που δεν είχαν αντικαταστάτες, δεν σημαίνει ότι θα σου βγει και φέτος. Απλά να θυμίσουμε πως μία φορά έσπασε το δίδυμο στον άξονα σε απαιτητικό ματς, όταν ο Μαρίν δεν άρχισε το παιχνίδι λόγω ενοχλήσεων στην Ισπανία με τη Βαγιεκάνο (μπήκε αλλαγή στο ημίχρονο με το σκορ στο 2-0) και η ΑΕΚ έχασε με 3-0. Τι θα είχε γίνει πέρυσι αν η Ένωση έχανε για έναν μήνα για παράδειγμα κάποιον εκ των Ρότα, Πινέδα, Μαρίν; Πολύ πιθανόν δεν θα είχε πάρει το πρωτάθλημα. Παρόμοιο ρίσκο παίρνει και τούτη τη σεζόν. Ακόμα και όλα να πάνε καλά και να μην προκύψει ο παραμικρός τραυματισμός ή τιμωρία για κανέναν, λάθος είναι αυτό που κάνει η ΑΕΚ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
*Για να διαβάσετε ολόκληρο ένα άρθρο θα πρέπει να απευθυνθείτε στο περίπτερο της γειτονιάς σας. Ενισχύοντας την εφημερίδα που εκτιμάτε περισσότερο, δίνετε πνοή στην πολυφωνία του Τύπου.
