Μια από τις απαξιωτικές φράσεις που χρησιμοποιείται διαχρονικά στα ελληνικά γήπεδα, ειδικά για τους σέντερ μπακ, είναι «μπετατζής». Όλοι γνωρίζουμε τι συμβολίζει ακριβώς: Τον πολύ δυνατό παίκτη, ο οποίος όμως είναι και άτεχνος.
Ο Ντιέγκο Κόστα, το νέο μεταγραφικό απόκτημα του ΠΑΟΚ από την Κράσνονταρ, δεν θα παρεξηγηθεί ποτέ αν κάποιος τον αποκαλέσει «μπετατζή». Το’ χει τιμή του και καμάρι του. Το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί έχτισαν τον δικό του δρόμο για το ποδόσφαιρο. Ο οποίος δρόμος πριν γίνει… λεωφόρος ήταν μονοπάτι γεμάτο αγκάθια, πείνα, αλλά και πολλή θέληση.
Γεννημένος το 1999 στο Κάμπο Γκράντε, στο αχανές εσωτερικό της Βραζιλίας, ο Ντιέγκο Κόστα ερωτεύθηκε από νωρίς τη μπάλα. Αλλά συνειδητοποίησε ακόμα πιο νωρίς ότι αν έμεινε στη γενέτειρά του και δεν προσπαθούσε να μετακινηθεί προς τα παράλια, όπου τα πάντα είναι πιο ανεπτυγμένα, δεν θα έκανε προκοπή. Αυτό τον οδήγησε σε παράτολμες αποφάσεις, όπως ο ίδιος έχει αποκαλύψει: Σε ηλικία 12 ετών άφησε το πατρικό του και πήγε στο Πόρτο Αλέγκρε «για να δοκιμαστεί στη Γκρέμιο», έτσι γνώριζε η μητέρα του και ο πατριός του. Η αλήθεια ήταν ότι πέρασε δοκιμαστικό από τη Γκρέμιο, αλλά μόνο επειδή… παρουσιάστηκε ο ίδιος στην ακαδημία της ομάδας και ζήτησε να δοκιμαστεί. Κανείς από την ομάδα δεν τον είχε καλέσει.
Η περιπέτειά του με τις αλλεπάλληλες δοκιμές σε συλλόγους της Βραζιλίας κράτησε περίπου 1,5 χρόνο. Ανάμεσα σε μισές αλήθειες και μισά ψέματα, «δοκιμές» και παρακάλια, που δεν οδηγούσαν πουθενά, ο μικρός Ντιέγκο κοιμήθηκε πολλά βράδια πεινασμένος. Κάποια στιγμή η οικογένειά του ανακάλυψε ότι δεν είχε συμφωνία με καμία ομάδα, όπως τους έλεγε, και τον κάλεσαν πίσω. Ο 13χρονος Ντιέγκο συμφώνησε να βοηθάει τον πατριό του στη δουλειά του και πήγαινε κάθε πρωί στην οικοδομή. Αλλά με τη συμφωνία ότι θα προπονούνταν όσο ήθελε μετά, και τα χρήματα που κέρδιζε θα τα αφιέρωνε σε ταξίδια και «δοκιμές». Ο ίδιος είπε ότι η δουλειά στην οικοδομή τον άλλαξε σαν άνθρωπο, τον έκανε πιο σκληρό και διεκδικητικό, και του δυνάμωσε το κορμί.
Η πρώτη ομάδα που του έδωσε κάτι χειροπιαστό ήταν η Γκρέμιο Προυντέντε, από την πόλη του Πρεσιντέντε Προυντέντε στην πολιτεία του Σάο Πάουλο. Ένας περιφερειακός σύλλογος μεν, αλλά ήταν μια αρχή. Ο Ντιέγκο άφησε την οικοδομή και αφοσιώθηκε στη μπάλα. Και είχε τα μάτια του ανοιχτά για «δοκιμές». Σε μία απ’ αυτές που διοργάνωσε η Κορίνθιανς, πήγε κι αυτός να παίξει. Τον απέρριψαν, επειδή δεν είχε τα κατάλληλα παπούτσια για να παίξει στο χορτάρι. Έβαλε τα κλάματα. Ο Επιτάσιο, προπονητής του τότε στη Γκρέμιο Προυντέντε, «επέβαλε» έναν έρανο ανάμεσα στους ανθρώπους της ομάδας και συγκεντρώθηκαν τα χρήματα για να αγοραστούν τα κατάλληλα παπούτσια και να παίξει το παιδί εκεί. Στην Κορίνθιανς δεν έπιασε, αλλά την κίνηση αυτή του Επιτάσιο δεν την ξέχασε ποτέ.
Η εκτόξευσή του ήλθε το 2014 από μια… ήττα με το βαρύ σκορ 5-1! Η Γκρέμιο Προυντέντε έπαιξε στο εφηβικό κύπελλο της πολιτείας του Σάο Πάουλο με την Κορίνθιανς στο Μπαρουερί. Ο Ντιέγκο Κόστα έπαιξε αμυντικός χαφ, έτσι συνήθιζε τότε, η ομάδα του συνετρίβη, όμως αυτός ξεχώρισε, πέτυχε και το μοναδικό γκολ της. Το όνομά του, λοιπόν, σημειώθηκε στα μπλοκάκια των σκάουτς της Σάο Πάουλο. Στο τέλος εκείνης της σεζόν έγινε η μετακίνηση που ήθελε τόσο πολύ, στα 15 του χρόνια έγινε μέλος της Κοτία, της διάσημης ποδοσφαιρικής ακαδημίας της Σάο Πάουλο.
Εκεί τον υπολόγισαν από την αρχή σαν σέντερ μπακ. Σε συνεντεύξεις που έδωσε αργότερα έχει πει ότι δεν κατάλαβε ποτέ αν επρόκειτο για λάθος του σκάουτ ή για συνειδητή απόφαση των προπονητών του τότε. Αλλά δεν έπαιξε αμυντικό χαφ, όπως περίμενε. Τον προόριζαν για το κέντρο της άμυνας. Βεβαίως από την προηγούμενη εμπειρία του στη θέση του έμεινε το «άνοιγμα» του παιχνιδιού και η πρώτη πάσα, που αποδείχτηκε πολύτιμη στην καριέρα του.
Η συνέχεια ήταν μόνο ανοδική. Από τις μικρές ομάδες της Σάο Πάουλο έφυγε αρχηγός (ήταν και στην Κ17 και στην Κ19), σημάδι και του χαρακτήρα που είχε στο μεταξύ διαμορφώσει. Φώναζε, διεκδικούσε, έσπρωχνε τους συμπαίκτες του να γίνουν καλύτεροι. Το ντεμπούτο του με την ανδρική ομάδα έγινε το 2019, στα 20 του, σ’ ένα ματς εναντίον της CSA για την Σέριε Α της Βραζιλίας.
Έκτοτε και για την επόμενη πενταετία ήταν βασικό μέρος του ροτέισιον της «τρικολόρ». H διετία 2021-23, που στον πάγκο της ομάδας βρέθηκε ο παλαιότερος θρύλος γκολκίπερ Ροζέριο Σένι, ήταν και η καλύτερή του. Εκεί έκανε τα καλύτερα παιχνίδια του. Οι τίτλοι που κέρδισε με τη Σάο Πάουλο μπορεί να μην ήταν πολλοί (ένα πολιτειακό πρωτάθλημα, ένα κύπελλο κι ένα σούπερ καπ) αλλά πλέον πέρασε και στη συνείδηση των οπαδών σαν ένα βασικό γρανάζι. Ο Σένι του έδωσε και το περιβραχιόνιο του αρχηγού τη σεζόν 2022, όπως λέει ο ίδιος ο συγκεκριμένος προπονητής ήταν αυτός που τον βοήθησε να ανακάμψει μετά από μια παρατεταμένη περίοδο που ήταν ντεφορμέ, και μάλιστα υπήρχε έντονη κριτική και από τους οργανωμένους οπαδούς της ομάδας.
Ακριβώς τη στιγμή που αισθανόταν ότι ερχόταν το τέλμα, ήλθε η πρόταση από τη Ρωσία και την Κράσνονταρ. H οποία δεν δίστασε να δαπανήσει 7,5 εκ. ευρώ, το μεγαλύτερο ποσό που διέθεσε το καλοκαίρι του 2024, για να τον αποκτήσει και να τον βάλει στη θέση του Τζούνιορ Αλόνσο. Μια σειρά από προκλήσεις ανοίχτηκαν μπροστά του: Νέα χώρα, νέο πρωτάθλημα, νέα κουλτούρα.
Άρχισε να μαθαίνει ρωσικά, αλλά η γλώσσα αποδείχτηκε το πιο… μικρό από τα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει. Το κρύο ήταν ανυπόφορο γι’ αυτόν, και για να συνηθίσει πήρε άλλη μια τολμηρή απόφαση: Έφτιαξε… υπαίθριο γυμναστήριο κι εκεί περνούσε τις ώρες του στα όργανα, ακόμα και με θερμοκρασίες που έφταναν τους -12 βαθμούς Κελσίου! Ήταν μια προσωπική προπόνηση με το κρύο, η οποία αποδείχτηκε αποτελεσματική. Μετά από λίγους μήνες προσαρμογής το σώμα του ανταποκρινόταν πολύ καλύτερα στο κρύο, και αποδείχτηκε ότι όλα είναι θέμα συνήθειας.
Στην Κράσνονταρ εκτός των άλλων… έβαλε κιλά. Σε μύες κι όχι σε λίπος. Το χρειάστηκε και το επεδίωξε, γιατί όπως είπε οι επιθετικοί στη Ρωσία δεν είναι τόσο γρήγοροι όσο στη Βραζιλία, αλλά πολύ δυνατότεροι και επιδιώκουν τις επαφές. Προσπάθησε σ’ αυτή την προσαρμογή να μην χάσει και την ταχύτητά του, που ήταν εξαρχής χαρακτηριστικό του γνώρισμα, ώστε να είναι αποτελεσματικός στις πολλές φάσεις «ένας εναντίον ενός» που είχε ν’ αντιμετωπίσει, δεδομένου ότι η Κρασνοντάρ ειδικά εντός έδρας έπαιζε ψηλά και πίεζε.
Πριν εγκαταλείψει, πάντως, τη Ρωσία για τα δικά μας μέρη πρόλαβε να βάλει το όνομά του στην ιστορία της Κρασνοντάρ. Το πρωτάθλημα που κατέκτησε η ομάδα το 2025 μόνο ιστορικό μπορεί να χαρακτηριστεί, όπως και οποιοδήποτε κατακτά ομάδα εκτός της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης. Πλέον μπροστά του ανοίγονται άλλες προκλήσεις.
