Ο Όγκνιεν Ούγκρεσιτς ετοιμάζεται να αφήσει για πρώτη φορά την Παρτιζάν και τη Σερβία, ανοίγοντας στον ΠΑΟΚ το επόμενο μεγάλο κεφάλαιο μιας ποδοσφαιρικής διαδρομής που άρχισε όταν ήταν μόλις πέντε ετών. Ο Μότσα Βούκοτιτς που τον ανακάλυψε, τα καθημερινά ταξίδια Κίκιντα-Βελιγράδι, η μονοπυρήνωση που τον κράτησε για μήνες εκτός γηπέδων, η αλλαγή θέσης που άλλαξε την καριέρα του και η εκτόξευση στην πρώτη ομάδα της Παρτιζάν συνθέτουν την ιστορία ενός από τα μεγαλύτερα ταλέντα του σερβικού ποδοσφαίρου.
- Από την Κίκιντα στην Παρτιζάν χάρη στον Μότσα Βούκοτιτς
Η ιστορία του Ούγκρεσιτς αρχίζει στην Κίκιντα, μία πόλη περίπου 130 χιλιόμετρα μακριά από το Βελιγράδι. Σε ηλικία μόλις πέντε ετών έκανε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα στην ακαδημία Mladi Vukovi, χωρίς φυσικά να γνωρίζει ότι ένα παιχνίδι λίγα χρόνια αργότερα θα άλλαζε ολόκληρη τη ζωή του.
Ήταν ακόμη στη Β' Δημοτικού όταν η ομάδα του αντιμετώπισε την Παρτιζάν. Στο γήπεδο βρισκόταν ο Μόμτσιλο «Μότσα» Βούκοτιτς, μία από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες στην ιστορία των «ασπρόμαυρων» του Βελιγραδίου και άνθρωπος με ιδιαίτερη ικανότητα στην αναγνώριση ταλέντων.
Ο Βούκοτιτς ξεχώρισε αμέσως κάτι στον μικρό Όγκνιεν. «Του άρεσαν κάποιες κινήσεις μου. Έναν μήνα αργότερα δέχτηκα τηλεφώνημα από τη Χούμσκα. Οι γονείς μου μού έκαναν έκπληξη. Ήμουν πολύ χαρούμενος, δεν μπορούσα να το πιστέψω», έχει διηγηθεί ο ίδιος.
Ακολούθησε ένα παιχνίδι που λειτουργούσε ουσιαστικά ως δοκιμαστικό και από εκεί άρχισε η μακρά σχέση του με την Παρτιζάν. Ο ίδιος δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να γνωρίσει πραγματικά τον άνθρωπο που του άνοιξε αυτή την πόρτα.
«Δυστυχώς, δεν μίλησα ποτέ μαζί του. Στενοχωρήθηκα πολύ όταν έφυγε από τη ζωή. Του είμαι ευγνώμων που διέκρινε τις δυνατότητές μου και με έφερε στην Παρτιζάν. Αναμφίβολα είναι ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία της».
- Τα ατελείωτα χιλιόμετρα και το διάβασμα μέσα στο αυτοκίνητο
Η ένταξη στην Παρτιζάν δεν σήμαινε και μετακόμιση στο Βελιγράδι. Για αρκετά χρόνια ο Ούγκρεσιτς συνέχισε να ζει στην Κίκιντα και να μετακινείται στην πρωτεύουσα όποτε τον χρειαζόταν η ομάδα.
Στην αρχή ταξίδευε κυρίως για τα σημαντικά παιχνίδια, όπως εκείνα απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα και την Τσουκαρίτσκι. Έφτανε στο Βελιγράδι, διανυκτέρευε, αγωνιζόταν και επέστρεφε σπίτι του.
Όσο μεγάλωνε, όμως, οι απαιτήσεις αυξάνονταν. Στην έβδομη και την όγδοη τάξη του σχολείου τα ταξίδια έγιναν καθημερινά και μαζί τους μεγάλωσαν οι θυσίες ολόκληρης της οικογένειας.
«Ο πατέρας μου με πήγαινε στις προπονήσεις. Οι θυσίες ήταν τεράστιες, όχι μόνο για εμένα αλλά για ολόκληρη την οικογένειά μου. Η προπόνηση ξεκινούσε στις οκτώ το πρωί και εγώ ξυπνούσα πριν από τις έξι. Ετοιμαζόμουν γρήγορα, πήγαινα στην προπόνηση και στη συνέχεια διάβαζα μέσα στο αυτοκίνητο μέχρι να φτάσω στο σχολείο. Όλα αυτά, όμως, άξιζαν τον κόπο».
Η Παρτιζάν είχε πλέον γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς του. «Για μένα η Παρτιζάν είναι η ζωή μου. Έχω περάσει από όλα τα τμήματα των ακαδημιών. Τώρα ήρθε η ώρα της δικής μας γενιάς», είχε δηλώσει όταν πλέον άρχισε να βλέπει την πρώτη ομάδα να βρίσκεται μπροστά του.
- Η μονοπυρήνωση που τον σταμάτησε και η αλλαγή που τον... απογείωσε
Η πορεία του μέσα στις ακαδημίες δεν ήταν χωρίς εμπόδια. Προς το τέλος της παρουσίας του στην Κ17, ο Ούγκρεσιτς προσβλήθηκε από μονοπυρήνωση και αναγκάστηκε να μείνει για περισσότερο από δύο μήνες μακριά από τις προπονήσεις. Ήταν μία από τις δυσκολότερες περιόδους της μέχρι τότε ζωής του.
«Ήταν πολύ δύσκολο. Ευτυχώς είχα τεράστια υποστήριξη από τους γονείς μου. Κατάφερα να ηρεμήσω και να βάλω σε τάξη το μυαλό μου. Η μητέρα μου με βοήθησε να επικεντρωθώ στα σημαντικά πράγματα. Τα λόγια της μου έδωσαν κίνητρο».
Η επιστροφή του, όμως, συνοδεύτηκε από μία απόφαση που έμελλε να αλλάξει την ποδοσφαιρική του εξέλιξη.
Μέχρι τότε αγωνιζόταν κυρίως ως αμυντικός χαφ. Ο Νέναντ Στογιάκοβιτς αποφάσισε να τον μεταφέρει ψηλότερα, στον ρόλο του επιθετικού μέσου. Ο Ούγκρεσιτς βρήκε εκεί τον χώρο για να αναδείξει πολύ περισσότερο την τεχνική του, τις κινήσεις του προς την αντίπαλη περιοχή και την ικανότητά του στο σκοράρισμα.
«Το ποδόσφαιρο μου είχε λείψει πάρα πολύ. Μετά την επιστροφή μου "εξερράγην", διψούσα να παίξω. Ο προπονητής αποφάσισε να με μετακινήσει από τη θέση του αμυντικού χαφ σε αυτή του επιθετικού μέσου και εκεί βρήκα απόλυτα τον εαυτό μου. Τότε άρχισε να φαίνεται ότι μπορούσα να φτάσω μέχρι την πρώτη ομάδα».
«Περίμενα αυτή τη στιγμή όλη μου τη ζωή» Και τελικά έφτασε.
Τον Δεκέμβριο έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα της Παρτιζάν απέναντι στη Ζελέζνιτσαρ. Ο τότε προπονητής Μάρκο Γιοβάνοβιτς τον είχε προετοιμάσει από την προηγούμενη προπόνηση ότι σκόπευε να του δώσει την ευκαιρία. Ο Ούγκρεσιτς αγωνίστηκε μόλις για περίπου ένα λεπτό. Για τον ίδιο, όμως, αυτό ήταν αρκετό.
«Περίμενα αυτή τη στιγμή όλη μου τη ζωή. Πραγματοποίησα ένα παιδικό όνειρο, άσχετα αν εκείνη την ημέρα έπαιξα μόλις ένα λεπτό. Ήταν φανταστικό. Είχα λίγο άγχος, αλλά τίποτα το ιδιαίτερο».
Μία εβδομάδα αργότερα απέναντι στη Σπαρτάκ Σουμπότιτσα πήρε περίπου μισή ώρα συμμετοχής και άρχισε να αντιλαμβάνεται από πρώτο χέρι πόσο μεγάλη ήταν η απόσταση ανάμεσα στο ποδόσφαιρο των ακαδημιών και εκείνο των ανδρών.
«Σούταρα τρεις-τέσσερις φορές από το όριο της περιοχής. Τα έχασα όλα! Φαινόταν ότι δεν είχα προσαρμοστεί αμέσως στην πρώτη ομάδα. Η διαφορά μεταξύ του ποδοσφαίρου Νέων και του ανδρικού είναι τεράστια. Ο ρυθμός είναι πολύ πιο έντονος και απέναντί σου έχεις δυνατούς και έμπειρους άνδρες, όχι παιδιά».
- Το πρώτο γκολ και η καθιέρωση
Δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο για να προσαρμοστεί. Το πρώτο του γκολ με την ανδρική ομάδα ήρθε απέναντι στη Ραντνίτσκι Κραγκούγεβατς και αποτέλεσε ακόμη ένα ορόσημο στην πορεία του.
«Το πρώτο γκολ είναι κάτι ξεχωριστό. Να σκοράρεις με τη φανέλα της Παρτιζάν, δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Είμαι χαρούμενος και ικανοποιημένος».
Από εκείνο το σημείο ο Ούγκρεσιτς άρχισε να μετατρέπεται από ένα ακόμη μεγάλο ταλέντο της ακαδημίας σε κανονικό μέλος της πρώτης ομάδας. Η σεζόν 2025-26 αποτέλεσε ουσιαστικά τη χρονιά της εκτόξευσής του. Κατέγραψε 44 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις, σημειώνοντας οκτώ γκολ και μοιράζοντας τέσσερις ασίστ σε περισσότερα από 2.400 αγωνιστικά λεπτά.
Παράλληλα, η παρουσία του στις μικρές εθνικές ομάδες της Σερβίας ενίσχυσε ακόμη περισσότερο το προφίλ ενός ποδοσφαιριστή που, παρά το νεαρό της ηλικίας του, είχε ήδη αποκτήσει σημαντικές παραστάσεις σε ανδρικό επίπεδο.
- Από τον Σάσα Ίλιτς στον Τζουντ Μπέλιγχαμ
Μεγαλώνοντας μέσα στην Παρτιζάν, ο Ούγκρεσιτς είχε ως σημείο αναφοράς μία από τις πλέον εμβληματικές φυσιογνωμίες του συλλόγου, τον Σάσα Ίλιτς.
«Όλοι μας είχαμε πάντα ως πρότυπο τον Σάσα Ίλιτς. Τίποτα δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα. Είναι θρύλος της Παρτιζάν. Αρχηγός! Μιλήσαμε στο Τελεόπτικ, ανταλλάξαμε μερικές κουβέντες και ήταν μεγάλη μου χαρά».
Από τη σύγχρονη γενιά, ωστόσο, υπάρχει ένας ποδοσφαιριστής στον οποίο βλέπει στοιχεία του παιχνιδιού που θα ήθελε να αποκτήσει: ο Τζουντ Μπέλιγχαμ.
«Από τους σημερινούς παίκτες απολαμβάνω περισσότερο να βλέπω τον Τζουντ Μπέλιγχαμ. Θα ήθελα να γίνω ένας παίκτης σαν κι αυτόν. Μου αρέσει ο τρόπος παιχνιδιού του».
Και ο μακροπρόθεσμος στόχος του δεν αποτελεί μυστικό. «Θα ήθελα να αγωνιστώ στην Premier League. Αν όλα πάνε καλά, βλέπω τον εαυτό μου κάποια μέρα στην Αγγλία. Παρακολουθώ συνεχώς το αγγλικό ποδόσφαιρο, αν και από τις ομάδες του εξωτερικού υποστηρίζω τη Ρεάλ Μαδρίτης».
- Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μπήκε στο κάδρο
Η εξέλιξή του άρχισε σύντομα να προκαλεί ενδιαφέρον και εκτός Σερβίας, με το όνομά του να συνδέεται ακόμη και με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο ίδιος δεν έκρυψε ότι τα συγκεκριμένα δημοσιεύματα αποτέλεσαν μία ιδιαίτερη επιβράβευση, κρατώντας παράλληλα χαμηλούς τόνους.
«Με κολακεύουν οι πληροφορίες ότι με παρακολουθεί η Γιουνάιτεντ. Είναι ένα μεγάλο κίνητρο για να συνεχίσω να δουλεύω ακόμη πιο σκληρά και αφοσιωμένα. Θα ήθελα κάποια στιγμή στην καριέρα μου να φτάσω σε αυτό το επίπεδο. Πραγματικά, όμως, δεν έχω μιλήσει με κανέναν για το συγκεκριμένο θέμα».
Η απάντησή του, πάντως, όταν κλήθηκε να επιλέξει ανάμεσα σε μία μεταγραφή στο «Ολντ Τράφορντ» και ένα πρωτάθλημα με την Παρτιζάν, έδειξε το δέσιμό του με τον σύλλογο στον οποίο μεγάλωσε. «Χωρίς δεύτερη σκέψη, θα επέλεγα το πρωτάθλημα με την Παρτιζάν αντί για μία υπογραφή στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ».
- Η Σερβία πάνω από το ουγγρικό διαβατήριο
Ο Ούγκρεσιτς διαθέτει και ουγγρικό διαβατήριο, κάτι που θα μπορούσε να ανοίξει διαφορετικές επιλογές σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Ο ίδιος, ωστόσο, έχει ξεκαθαρίσει την προτεραιότητά του.
Έχοντας αποτελέσει βασικό στέλεχος των μικρών εθνικών ομάδων της Σερβίας, δεν έκρυψε ποτέ ότι θέλει να συνεχίσει με τη χώρα στην οποία γεννήθηκε.
«Έχω ουγγρικό διαβατήριο, αλλά δεν επικοινώνησαν ποτέ μαζί μου, τουλάχιστον απ' όσο γνωρίζω. Η Σερβία βρίσκεται στο μυαλό μου και μέχρι σήμερα δεν έχω σκεφτεί κάποια άλλη επιλογή. Απολαμβάνω να παίζω για τη χώρα μου».
- Το ποδόσφαιρο, το πανεπιστήμιο και το «plan B»
Πίσω από την ταχύτατη ποδοσφαιρική του εξέλιξη υπάρχει και μία διαφορετική πλευρά. Ο Ούγκρεσιτς έχει ολοκληρώσει το σχολείο και έχει εκφράσει την πρόθεσή του να συνεχίσει τις σπουδές του σε πανεπιστημιακό επίπεδο.
Για τον ίδιο, η ποδοσφαιρική καριέρα δεν αποτελεί λόγο για να εγκαταλείψει την εκπαίδευσή του. «Η εκπαίδευση είναι το σημαντικότερο πράγμα. Πολλοί ποδοσφαιριστές παραμελούν αυτή την πλευρά και αντιμετωπίζουν προβλήματα όταν ολοκληρώνουν την καριέρα τους. «Είναι απαραίτητο να υπάρχει ένα plan B. Είναι σημαντικό να έχεις μία ασφάλεια, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει».
- Από τη Χούμσκα στην Τούμπα
Περίπου μία δεκαετία μετά την ημέρα που ο Μότσα Βούκοτιτς τον ξεχώρισε σε ένα παιδικό παιχνίδι στην Κίκιντα, ο Ούγκρεσιτς βρίσκεται μπροστά στη μεγαλύτερη αλλαγή της μέχρι τώρα καριέρας του.
Από το παιδί που ξυπνούσε πριν από τις έξι το πρωί για να προλάβει την προπόνηση στο Βελιγράδι και διάβαζε τα μαθήματά του μέσα στο αυτοκίνητο, εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα περιουσιακά στοιχεία της Παρτιζάν και ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πρότζεκτ του σερβικού ποδοσφαίρου.
Στα 20 του χρόνια έχει ήδη πίσω του μία γεμάτη σεζόν σε επίπεδο ανδρών, ευρωπαϊκές παραστάσεις, παρουσία στις μικρές Εθνικές της Σερβίας και ενδιαφέρον από το εξωτερικό. Κυρίως, όμως, διαθέτει ένα ποδοσφαιρικό υπόβαθρο που του επιτρέπει να αγωνιστεί σε περισσότερους από έναν ρόλους στη μεσαία γραμμή.
Η διαδρομή του στην Παρτιζάν, την οποία κάποτε χαρακτήρισε «ζωή του», φτάνει πλέον μπροστά σε ένα σημαντικό σταυροδρόμι.
Ο ΠΑΟΚ είναι έτοιμος να αποτελέσει τον πρώτο σταθμό του μακριά από τη Σερβία. Και για έναν ποδοσφαιριστή που από παιδί έμαθε να κάνει καθημερινά εκατοντάδες χιλιόμετρα για να κυνηγήσει το όνειρό του, το ταξίδι από τη Χούμσκα στην Τούμπα μοιάζει περισσότερο με το επόμενο βήμα μιας διαδρομής που μόλις αρχίζει.
