Η δουλειά γίνεται στον Παναθηναϊκό. Πρέπει να είναι κάποιος εμπαθής για να μην το παρατηρήσει. Ο προπονητής συνεργάζεται άψογα με τον τεχνικό διευθυντή. Οι παίκτες που έρχονται «κουμπώνουν» στη φιλοσοφία του Νίστρουπ και υπάρχει τεράστια όρεξη στην καθημερινότητα.
Την δουλειά όμως, πρέπει να τη βλέπεις να αποδίδει για να παίρνεις θάρρος. Αν το πρώτο φιλικό δεν μπορούσε να βοηθήσει για συμπεράσματα, το δεύτερο μπορεί. Ήταν απέναντι στον Άγιαξ. Προφανώς και οι Ολλανδοί είναι κι αυτοί σε διαδικασία δημιουργίας, αλλά περισσότερη σημασία έχει το τι κάνει ο Παναθηναϊκός. Πώς ανταποκρίνονται οι παίκτες σε αυτά που ζητά και δουλεύει ο προπονητής.
Το πρέσινγκ υπήρξαν στιγμές που ήταν εντυπωσιακό. Η κυκλοφορία το ίδιο. Τα ατομικά χαρακτηριστικά, ταιριάζουν με αυτό που θέλει να δώσει η ομάδα στο σύνολό της. Κάποιες στιγμές ήταν λογικά και τα λάθη. Είναι η εποχή τέτοια που τα δικαιολογεί, ή τα επιτρέπει κιόλας. Καθώς έτσι θα διορθωθούν πράγματα για να φτάσει όλο και πιο κοντά στο επιθυμητό το Τριφύλλι.
Το ποδοσφαιρικό αποτέλεσμα ειδικά στον Παναθηναϊκό των τελευταίων ετών, δείχνει εντυπωσιακό. Σε επίπεδο φιλοσοφίας πάντα. Αυτού του είδους η επιθετική άμυνα, η κυκλοφορία, η ενέργεια, η συνολική φρεσκάδα της ομάδας. Γιατί όσο κι αν είναι φιλικό και σωστά δεν μπορεί κανείς να… πανηγυρίζει για το αποτέλεσμα, απέναντι ήταν μια ομάδα επιπέδου. Η οποία προφανώς ήθελε να δείξει κι εκείνη μια καλή εικόνα προόδου της δικής της δουλειάς.
Αυτό που είδαμε με την κορυφαία δύναμη της Ολλανδίας και μία εκ των κορυφαίων δυνάμεων της Ευρώπης, είναι απλά η… μακέτα. Ενός κτίσματος που είναι ακόμη στα θεμέλια. Το «χτίσιμο» συνεχίζεται, έχει δρόμο μπροστά του, όμως ξέρουμε πως αυτή είναι η σωστή φιλοσοφία. Εκείνη που ταιριάζει στον Παναθηναϊκό και τους στόχους του.
Ο Νίστρουπ εκείνα που δουλεύει και εκείνα που έχει στο μυαλό του, μας τα παρουσίασε στην πράξη. Καμιά φορά δεν χρειάζεται να έχει δει κάποιος 1 εκατομμύριο αγώνες για να αντιληφθεί τα προφανή. Παράδειγμα είδαμε γιατί επέμενε στο να αποκτηθεί τερματοφύλακας καλός με την μπάλα στα πόδια. Ή γιατί απ’ την πρώτη μέρα είχε ξεχωρίσει ως βασικότατη επιλογή του τον Γιάγκουσιτς.
Η μπάλα κάτω. Τόσο ποδοσφαιρικά απ’ αυτό που είδαμε, όσο και μεταφορικά. Δεν χρειάζεται υπέρμετρος ενθουσιασμός. Η ελπίδα που έχει γεννηθεί ξανά στον κόσμο, αρκεί. Είναι μακράν το πιο αισιόδοξο μήνυμα της ομάδας ως τώρα. Συν την υπομονή που κερδίζει ο Νίστρουπ και οι παίκτες του. Γιατί η δουλειά τους κάνει τους πάντες να πιστεύουν.
Έχουμε ακόμη δρόμο… Δεν έχουμε δει τον Παναθηναϊκό με Ντε Φράι. Θα αποκτηθεί ένας ακόμη στόπερ με προοπτική να είναι βασικός. Ένας χαφ για να κάνει τη διαφορά. Λείπει ο Πελίστρι ή κάποιος άλλος δεξιός εξτρέμ για βασική λύση.
Είναι σημαντικά τα «κομμάτια» που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί, ή δεν έχουν αποκτηθεί. Προφανώς και ο Άγιαξ έκανε δοκιμές, έχει δρόμο μπροστά του κι όλα αυτά. Όμως είναι ένα εμπόδιο που δίνει την ευκαιρία να κρίνουμε το δικό μας άλμα. Αυτό μετράει.
Αρέσει ο Παναθηναϊκός. Όχι στο τώρα, επειδή προφανώς το δείγμα είναι ελάχιστο και πρόωρο. Αρέσει το που θέλει να φτάσει ποδοσφαιρικά.
Υ.Γ. Έχει παιδική αγγελική φατσούλα. Όταν ακουμπά την μπάλα, είναι μεγάλος… αλήτης. Ο Γιάγκουσιτς όλα αυτά.
Υ.Γ.1: Ο Τετέι σα να δυνάμωσε ακόμη περισσότερο… Πόσο ακόμη είναι το ερώτημα.
Υ.Γ.2: Όταν μια ομάδα βασίζεται σε αρχές, υπηρετεί ένα πλάνο, έχει προσανατολισμό, οι πάντες μοιάζουν ανεβασμένοι.
