Οι φίλαθλοι άκουγαν πως το μπάσκετ πρέπει να γυρίσει σελίδα. Για το καλό της Εθνικής πάνω απ’ όλα. Επειδή υπήρχε «πλάνο» ανάπτυξης ταλέντων τα οποία θα στελεχώσουν τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα. Από την πρώτη μέρα που «αγκάλιασε» την καρέκλα ο Λιόλιος, θέτοντας σε εφαρμογή το σύστημά του, η «επίσημη αγαπημένη» κάνει διαρκώς πίσω βήματα.
Το αγωνιστικό μπορεί να συγχωρεθεί. Όσο κι αν μας ενοχλεί λόγω των «χρυσών» εποχών που ζήσαμε από τις μέρες του Γκάλη και μετά, συμβόλαιο με την επιτυχία δεν έχει κανείς. Υποχρέωση της Ομοσπονδίας όμως, ήταν να έχει συμβόλαιο με την εξέλιξη. Με τη βελτίωση.
Αντ’ αυτού, παρακολουθούμε την ασταμάτητη κατρακύλα του ελληνικού μπάσκετ. Ηθικός ευτελισμός, εξυπηρέτηση συμφερόντων μέσω της ομάδας-πρότυπο που ήταν πάντα η Εθνική ομάδα.
Στο Ευρωμπάσκετ πήραμε το χάλκινο μετάλλιο, κάτι που σαφώς ήταν επιτυχία. Αντικειμενικά όμως, πετύχαμε μια κακή Ισπανία, μια προβληματική Λιθουανία, το Ισραήλ και την Φινλανδία. Στο πιο σοβαρό τεστ ματς κόντρα στην Τουρκία, μοιάζαμε να έχουμε χαοτική διαφορά με την αντίπαλό μας. Που από μόνο του είναι ντροπιαστικό η ελληνική μπασκετική σχολή, να μην μπαίνει στην ίδια ευθεία με τους γείτονες.
Αυτό το μετάλλιο έγινε το… οξυγόνο του συστήματος. Το μετέτρεψαν σε επικοινωνιακό ρεσιτάλ. Με μπουζούκια, χορούς, πανηγυρισμούς, για να φανεί η ΕΟΚ και ο Λιόλιος. Να πιστωθούν μια επιτυχία λες και ήταν η σημαντικότερη της μπασκετικής ιστορίας μας, παίρνοντας παράλληλα δύναμη να συνεχίσουν τη λειτουργία τους. Το σύστημα που έσπρωξε το μπάσκετ στον κατήφορο, θεώρησε πως πέτυχε.
Φτάνουμε στα «παράθυρα» αυτών των ημερών. Εν μέσω των διακοπών τους, βλέπουμε τον Γιόκιτς να είναι στην αποστολή της Σερβίας. Οι Τούρκοι έχουν τον Σενγκούν, συν τους παίκτες της EuroLeague (Μπιμπέροβιτς, Όσμαν κτλ). Ο Βαλαντσιούνας στη Λιθουανία. Ο Μίχαλιουκ στην Ουκρανία. Για τους Γεωργιανούς, εκεί ο Μπιτάντζε, εκεί και ο Σενγκέλια. Ακόμη και στην ζώνη της Αφρικής, ο Μπάντιο μετά από τέτοια σεζόν κι ενώ έχει υπογράψει στον Παναθηναϊκό, πήγε να βοηθήσει τη Σενεγάλη.
Η Εθνική Ελλάδας, η «επίσημη αγαπημένη», η ομάδα που έπρεπε να είναι ύψιστη τιμή, γιατί δεν «ξυπνά» την ίδια επιθυμία στους αθλητές για να βοηθήσουν; Οκ, ας μην είναι ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Οι υπόλοιποι; Εξαιρουμένων μόνο των… παλιοσειρών, που έχουν κάθε δικαίωμα μια και έχουν αποδείξει στο παρελθόν αν και πόσο αγαπούν την Εθνική.
Είτε έχει να κάνει με παιδιά που θα έχουν υποχρεώσεις στις ΗΠΑ με κολέγια, είτε για παίκτες που απλά ξεκουράζονται, κανείς μα κανείς δεν πρέπει να ρίχνει την ευθύνη στην ίδια την ομάδα. Αυτός που φταίει, είναι εκείνος που μετέτρεψε την Εθνική σε… παραμάγαζο. Διώχνοντας την λάμψη της και το κύρος της. Τόσο απέναντι στα ίδια τα μέλη της, όσο και απέναντι στους φιλάθλους.
Είναι δυνατόν να μην εμπνέει ο Σπανούλης τους παίκτες για να πάνε να αγωνιστούν για αυτόν; Δεν είναι. Κι αυτός έχει μπλεχτεί σε μια κατάσταση για την οποία ουσιαστικά δεν ευθύνεται, αλλά την βρίσκει διαρκώς μπροστά του.
Ο Βαγγέλης Λιόλιος είναι αυτός που κίνησε τη διαδικασία για να γίνει Έλληνας ο Τόμας Γουόκαπ. Οι διεθνείς δεν είναι εκτός πραγματικότητας. Είδαν τι έγινε, είδαν ποια ήταν η αντιμετώπιση της κατάστασης. Ξαφνικά ένας ξένος βρέθηκε με ελληνικό διαβατήριο, προκειμένου να αγωνιστεί εύκολα στο σύλλογό του.
Δεν είναι λογικό τα υπόλοιπα παιδιά να σκέφτονται κάπως έτσι: «Όταν αυτός δεν έρχεται και δεν έχει συνέπειες παρά τις δεσμεύσεις του απέναντι στο κράτος το ίδιο, εγώ γιατί να σκιστώ;». Αλήθεια, ποια είναι η απάντηση σε αυτό;
Ο Λιόλιος και το σύστημά του, έριξαν αυτό το δηλητήριο στην Εθνική ομάδα. Έμπλεξαν τη συλλογική εύνοια με την επίσημη αγαπημένη. Ανάγκασαν τον προπονητή να έχει νατουραλιζέ που αν είχε το δικαίωμα να επιλέξει, πιθανότατα δεν θα του έδινε ποτέ το ελληνικό διαβατήριο.
Ο Ντόρσεϊ γιατί να πάει στην Εθνική μετά; Ο Κώστας Αντετοκούνμπο, του οποίου η οικογένεια έδωσε μάχες για να λάβει διαβατήριο ενώ έχει γεννηθεί στην Ελλάδα ο ίδιος, γιατί να τρέξει στην Εθνική;
Σα να μην έφτανε το σκάνδαλο Γουόκαπ, υπάρχουν και τα μηνύματα με τις αναφορές του Λιόλιου για διεθνείς που επειδή ήταν στην Εθνική θα είχε εύκολη πρόσβαση προς αυτούς προκειμένου να τους πιέσει να πάνε στον Προμηθέα.
Η κατάσταση είναι πλέον μη αναστρέψιμη δυστυχώς. Αναπτυξιακά δεν έχει γίνει το παραμικρό. Εξέλιξη ταλέντων δεν υπάρχει. Η Εθνική με τον τρόπο διοίκησης του συστήματος Λιόλιου, έχει μετατραπεί σε… παραμάγαζο συλλογικών συμφερόντων και πεδίο για να ασκεί διοίκηση ο πρόεδρος της ΕΟΚ. Εξαφάνισαν κάθε ίχνος μαγείας, ρομαντισμού και αγνής αγάπης προς τη γαλανόλευκη.
Μπροστά σε όλα αυτά, η αντίδρασή τους είναι να δημοσιοποιούν πως απευθύνουν κάλεσμα στον κόσμο να πάει να βοηθήσει την ομάδα στο ματς με την Πορτογαλία. Το ελληνικό μπάσκετ στα χέρια του Βαγγέλη Λιόλιου, έφτασε στο σημείο να δίνει ντέρμπι με τους Πορτογάλους….
Το άθλημα εκπέμπει SOS σε εθνικό επίπεδο. Εκεί όπου δεν λύνονται τα προβλήματα με δύο ορισμούς της Τσαρούχα και άλλους τόσους του Παπαπέτρου. Ούτε με ποσταρίσματα στο facebook από τον Δήμο Ντικούδη.
