Η κατάκτηση του Πρωταθλήματος μοιάζει με… καταραμένη διαδικασία. Ο Παναθηναϊκός ό,τι κι αν κάνει τα τελευταία πολλά χρόνια, δεν το καταφέρνει. Άλλες φορές γιατί δεν έχει τις δυνατότητες, άλλες επειδή κάνει λάθη. Σε κάθε περίπτωση η συγκεκριμένη διαδικασία ξεχειλίζει ένα ήδη... υπερχειλισμένο ποτήρι υπομονής.
Ο οργανισμός σε πολλές περιπτώσεις θεώρησε πως η ζωή του θα αλλάξει μέσω των ονομάτων. Εκείνων που στο παρελθόν είχε πετύχει πολλά σε μεγαλύτερο επίπεδο. Όμως αυτό δεν ήταν δυνατό να συμβεί απλά μέσω μιας ξεθωριασμένης λάμψης.
Ο Τερίμ που ήρθε. Ο Σάρι που προσπάθησε να φέρει το «Τριφύλλι». Ο Μπενίτεθ. Πάνω- κάτω ίδια νοοτροπία και στο ρόστερ. Ποδοσφαιριστές από μεγάλα Πρωταθλήματα, ακόμη κι αν υπήρχαν ζητήματα. Στόχος η προσωπικότητα και ας έμενε στην άκρη το αν μπορούν να ταιριάξουν τα… κομμάτια του παζλ.
Με το πέρασμα των χρόνων, αυτή η λάμψη, δεν έπειθε κανέναν. Ποδοσφαιρικά δεν απέδιδε, ο κόσμος απογοητευόταν. Αθλητική απόγνωση των φιλάθλων. Έμεναν διψασμένοι. Τόσο για τίτλους όσο και για πλάνο το οποίο θα ακολουθηθεί σωστά. Με ανθρώπους που θα εργάζονται σκληρά και θα «μάχονται» γι’ αυτό.
Είναι ξεκάθαρο στην ατμόσφαιρα γύρω απ’ τον Παναθηναϊκό, πως έχει γεννηθεί ξανά η πίστη. Πριν καν δοθεί το πρώτο δείγμα «γραφής» της ομάδας. Παρ’ όλα αυτά, οι φίλαθλοι έχουν «ψηθεί» με τον Παναθηναϊκό που χτίζεται. Τον αντιμετωπίζουν με ξεχωριστή ελπίδα, τηρουμένων των αναλογιών για την ομάδα του «Τριφυλλιού». Δηλαδή ενός κλαμπ τέτοιου βεληνεκούς που είναι 16 χρόνια χωρίς Πρωτάθλημα.
Θα περίμενε κανείς πως τα ονόματα τα οποία θα προκαλούσαν μια τέτοια κατάσταση, θα ήταν «βαριά». Τα βιογραφικά τους ζηλευτά για κάθε επαγγελματία του ποδοσφαίρου. Κι όμως, δεν είναι έτσι.
Προπονητής είναι ο Νίστρουπ, ένας 38χρονος Δανός. Τεχνικός διευθυντής ο Κοτσόλης, με τη γνωστή σύνδεση με τον Παναθηναϊκό, αλλά ως προϋπηρεσία την Κηφισιά και όχι κάποιο σπουδαίο κλαμπ σε ακόμη σπουδαιότερο Πρωτάθλημα.
Από μεταγραφές το ίδιο. Με εξαίρεση τον Ντε Φράι, οι υπόλοιποι δύσκολα θα ήταν στην πρώτη γραμμή γνώσης των φιλάθλων, αναφορικά με τις ικανότητές τους. Ακόμη κι ο Τσάπρας που λόγω Super League προφανώς τον γνώριζαν όλοι, είναι ένα παιδί φιλόδοξο από τον Λεβαδειακό.
Τι ακριβώς φέρνει αυτή την πίστη; Μα προφανώς η ίδια η δουλειά που βλέπουν όλοι να γίνεται. Μεθοδικότητα, λογική, «πείνα». Διάθεση, σοβαρότητα, θέληση. Ξεκάθαροι στόχοι χωρίς υποσημειώσεις και αστερίσκους.
Ο φόβος και η νευρικότητα, είναι σαν… μεταδοτική ασθένεια στο ποδόσφαιρο. Ο Παναθηναϊκός πολλές φορές τα παρουσίασε. Ίσως επειδή δεν πίστευε ο ίδιος στη δουλειά που γινόταν. Τώρα, ισχύει το αντίθετο. Κατά συνέπεια, αυτό μεταδίδεται στους φιλάθλους.
Γι’ αυτό και υπάρχει μια ξεχωριστή πίστη. Την οποία ο Νίστρουπ και οι παίκτες του, μπορούν να την κρατήσουν και να την αυξήσουν.
