Ποιο είναι το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης; Ίσως συμπυκνώνεται σε μερικές λέξεις που έβαλε την μία δίπλα στην άλλη αρμονικά ο Λέο Μπουσκάλια στο εμβληματικό του βιβλίο.
Να ζεις. Να αγαπάς. Να μαθαίνεις.
Ίσως αυτός είναι ο λόγος που το ποδόσφαιρο είναι το δημοφιλέστερο όλων των ομαδικών σπορ.
Το ζεις με ακραίο τρόπο.
Σε κάνει να αγαπάς παράφορα.
Συνάμα, βρίσκει συνεχώς κάτι καινούργιο να σε διδάξει.
Αρκεί να έχεις τις κεραίες σου ανοιχτές, να είσαι δεκτικός στα νέα ερεθίσματα.
Η έλευση της Ράγιο Βαγεκάνο στα μέρη μας ήταν ένα πολιτισμικό σοκ.
Όχι, ως ομάδα, δεν έδειξαν κάτι φοβερό. Οι παίκτες του Ινίγο Πέρεθ... ήπιαν θάλασσα στο καμίνι της Νέας Φιλαδέλφειας και... γλίτωσαν μόνο με τρία.
Θα μπορούσαν άνετα να φάνε τέσσερα, πέντε, ακόμα περισσότερα.
Πέρασαν, γιατί... έτυχε.
Γιατί το ποδόσφαιρο δεν έχει βεβαιότητες.
Εκεί που οι Μαδριλένοι έμοιαζαν ημι-λιπόθυμοι στο ρινγκ, με αδύναμο σφυγμό και σώμα τουλουμιασμένο, αίφνης συσσώρευσαν ό,τι δυνάμεις είχαν απομείνει μέσα τους για να δώσουν μία και μόνο γερή.
Αυτή, τελικά, αρκούσε.
Σε μία χώρα που λατρεύει (ή έχει συνηθίσει να ζει με) το ψέμα, την υποκρισία, την υπερβολή, το δήθεν, τις δικαιολογίες, τις μεγαλοστομίες, με τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, η ακραία ένεση αλήθειας από μία συνοικιακή ισπανική ομάδα έμοιαζε εντελώς ξένη.
Οι παίκτες της, οι νικητές, οι θριαμβευτές, οι... ήρωες δεν ασχολήθηκαν μόνη με την πάρτη τους. Παράτησαν τη γιορτή τους για να χειροκροτήσουν όλοι μαζί θερμά τους... ηττημένος.
Παράταιρο. Άβολο. Αμήχανο. Ξένο.
Ο προπονητής τους, δεν προσπάθησε να φτιασιδώσει την αλήθεια, να κομπορημονήσει, να επαινέσει τους παίκτες του, να μιλήσει για θριάμβους, για καρδιές νικητών και τέτοια κλισέ κουραφέξαλα.
Βγήκε στα ίσα, ντρέτα, σταράτα και έκανε μία ωμή παραδοχή: "Υποφέραμε πολύ. Η ΑΕΚ ήταν καλύτερη και με βάση την συνολική εικόνα των δύο αγώνων έπρεπε να προκριθεί".
Παράταιρο. Άβολο. Αμήχανο. Ξένο.
Ψηλά στα... ορεινά της Νέας Φιλαδέλφειας αρκετές εκατοντάδες Ισπανών κάθε ηλικίας είχαν στήσει το δικό τους πανηγύρι. Όχι, λόγω της πρόκρισης. Λόγω της εμπειρίας ζωής που τους πρόσφερε η αγαπημένη τους Ράγιο.
Είχαν κρεμάσει ένα πανό με τις μορφές του Αλέξη Γρηγορόπουλου και του Παύλου Φύσσα σε κόκκινο χρώμα, στο χρώμα της Ράγιο.
Δεν έχει σημασία, αν συμφωνείς ή διαφωνείς πολιτικά μαζί τους, δεν έχει σημασία αν συμφωνείς με τον συμβολισμό των συμβόλων τους ή όχι.
Οι Bukaneros εκμεταλλεύτηκαν την ιστορική εκδρομή στην Αθήνα για να επισκεφτούν ιστορικά της μνημεία, κατέθεσαν φόρο τιμής σε μέρη που κρύβουν για τους ίδιους ιερούς συμβολισμούς, είπαν συνθήματα με γιαγιάδες στον δρόμο, τραγούδησαν για την αγαπημένη τους ομάδα, δίχως ακρότητες, φθορές, μίσος, επιθετικότητα.
Πέρασαν το μήνυμα τους και έφυγαν κάνοντας περισσότερους φίλους, από ότι εχθρούς, παρότι έφυγαν με λάφυρο την πρόκριση.
Μία ομάδα που μόλις είχε φτάσει στην μεγαλύτερη ευρωπαϊκή επιτυχία της ιστορίας της, έφυγε από το γήπεδο με συστολή, σχεδόν με ντροπή επειδή προκρίθηκε χωρίς να παίξει καλύτερα στο γήπεδο.
Και το κατέθεσε δημόσια.
Την ίδια στιγμή, λίγο μετά την συναρπαστική, την γοητευτική της προσπάθεια στο χορτάρι, η θεσμική ΑΕΚ ήταν μάλλον εκτός θέματος / κλίματος και μιλούσε για... κοτέτσια, για γήπεδα Β' - Γ' Εθνικής, για ομάδα χωρίς υποδομές και τερέν που δεν θα έπρεπε να πάρει αδειοδότηση από την UEFA.
H Ένωση έπαιξε υπερβατικά στο πρώτο ημίχρονο και υπέροχα στο δεύτερο ημίχρονο.
Ωστόσο, η απόδοση της στο... τρίτο ημίχρονο δεν ήταν ισοϋψής της προσπάθειας που κατέθεσαν οι παίκτες της στο γήπεδο και η οποία αξίζει κάθε χειροκρότημα.
Το χειρότερο;
Για την Ελλάδα δεν ήταν ήταν παράταιρο, ούτε άβολο, ούτε αμήχανο, ούτε ξένο.
