Τι μπορεί να κάνει ένα τσούρμο από... σύντεκνους να ταξιδέψουν στην Βοιωτία δίχως εισιτήριο στα χέρια;
Τι να είναι αυτό που τους έκανε να πάρουν τα όρη, τα άγρια βουνά και να ξεπαγιάσουν από το αγιάζι, την υγρασία και τον παγωμένο αέρα από τον Παρνασσό για να δουν την αγαπημένη τους ομάδα;
Τι να είναι αυτό που έκανε μία ολόκληρη πόλη να ζει και να αναπνέει -ίσως για πρώτη φορά- στον αιώνα που διανύουμε για την ποδοσφαιρική της ομάδα;
Τι να είναι αυτό που άδειασε σχολεία, φροντιστήρια, καφετέριες και γέμισε τις εξέδρες του Δημοτικού γηπέδου;
Τι είναι αυτό που έκανε ένα γήπεδο γεμάτο άδεια καρεκλάκια να θυμίζει ξαφνικά Αργεντινή, με τις τεράστιες πράσινες και μπλε κορδέλες να δημιουργούν ένα φολκλορικό, πρωτόγνωρο θέμα στην κεντρική εξέδρα;
Σίγουρα όχι το Τριώδιο. Και οπωσδήποτε όχι η ανεπίσημη εθνική γιορτή της Λιβαδειάς, η Τσικνοπέμπτη.
Ήταν η ιστορικότητα της στιγμής. Η αίσθηση, πως αυτό μπορεί να το ζήσουμε μια φορά.
Οι Κρητικοί το έζησαν και πέρσι. Για πρώτη φορά μετά από 35 χρόνια.
Και τους άρεσε τόσο πολύ, το ρούφηξαν τόσο πολύ ως το μεδούλι, το απόλαυσαν τόσο, που ήθελαν να το ζήσουν και πάλι.
Σε 100 χρόνια ιστορίας, ο ΟΦΗ έχει έναν τίτλο. Ο Λεβαδειακός κανέναν.
Ακόμα και το κύπελλο, ο θεσμός των εκπλήξεων, είναι πια ένα σχεδόν αδύνατο μονοπάτι για οποιαδήποτε ομάδα πλην Big-4, θέλει να γευτεί το νέκταρ ενός τροπαίου.
Η χαρά ενός τίτλου, είναι προνόμιο λίγων.
Ακριβώς το αντίθετο από αυτό που πρεσβεύει το ποδόσφαιρο, το δημοκρατικότερο και το λαϊκότερο όλων των αθλημάτων.
Θα έπρεπε λοιπόν να υπάρχει κάτι που να δίνει δικαίωμα στο όνειρο σε όλες αυτές τις δυνάμεις που αποτελούν τους... πληβείους του ελληνικού ποδοσφαίρου
Το Κύπελλο ΕΠΑΕ, πιο γνωστό ως Λιγκ Καπ διοργανώθηκε πειραματικά μόλις για μία χρονιά την σεζόν 1989-90. Σχεδόν κανείς δεν θυμάται ότι το κατέκτησε η ΑΕΚ, ήταν μία διοργάνωση για τις ρεζέρβες και τους μικρούς.
Εγκαταλείφθηκε, διότι σε μία αθλητική και πολιτική περίοδο έντασης, πόλωσης, φανατισμού δεν υπήρχε λόγος για επιπλέον ντέρμπι, επιπλέον πιθανές εστίες πυρός.
Τώρα, όμως θα μπορούσε να αποτελέσει μία εναλλακτική πρόταση.
Σε ένα γεμάτο ποδοσφαιρικό καλεντάρι, μία επιπλέον διοργάνωση θα μπορούσε να προκαλέσει ασφυξία. Όχι, όμως, αν διοργανωθεί με τους σωστούς όρους και κανόνες.
Για παράδειγμα, οι ομάδες που θα έχουν ευρωπαϊκό εισιτήριο, θα μπορούσαν να είναι υποχρεωμένες να παίζουν με τις Β' ομάδες ή τις ομάδες νέων.
Οι αγώνες θα μπορούσαν να διεξάγονται τα μεσημέρια ή τα απογεύματα των ημερομηνιών που υπάρχουν ευρωπαϊκοί αγώνες.
Ο τελικός θα μπορούσε να είναι όντως μία πραγματική γιορτή του ποδοσφαίρου.
Ένας τέτοιος τελικός στο ΟΑΚΑ, μία μεγάλη οπαδική εκδρομή στην Αθήνα, με ρεαλιστικές ελπίδες κατάκτησης απέναντι σε οποιαδήποτε ομάδα, θα ήταν όνειρο ζωής για κάθε επαρχιακή ομάδα.
Ακόμα κι αν μιλάμε για Λιγκ Καπ, μία άγραφη διοργάνωση.
Τι επιπλέον θα μπορούσε να προσφέρει εκτός από έναν τίτλο και αξέχαστες, ιστορικές στιγμές;
Πιθανώς και ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο Conference League. Πως;
Με έναν ακόμα τελικό με την ομάδα που θα έχει πάρει την 5η θέση στα πλέι-οφ για τις θέσεις 5-8.
Αυτό δεν είναι παρά μία αυθόρμητη ιδέα που γεννήθηκε, βλέποντας την εικόνα του επαναληπτικού ημιτελικού της Λιβαδειάς, που ήταν καρμπόν με τον περσινό ημιτελικό κυπέλλου της Τρίπολης.
Λίγη τροφή για σκέψη.
Μία τέτοια διοργάνωση θα μπορούσε να προκαλεί συναγερμό για μήνες σε ολόκληρες πόλεις.
Μία τέτοια διοργάνωση θα έδινε δικαίωμα στην χαρά, σε κάτι διαφορετικό, σε όλους.
Στην Πορτογαλία, που το Λιγκ Καπ διεξάγεται χρόνια, η κούπα φέτος πήγε στην Γκιμαράες σε έναν αξέχαστο τελικό με την Μπράγκα.
Ο δεύτερος της τίτλος σε 103 χρόνια ιστορίας.
Στα επινίκια, η πόλη έζησε μοναδικές στιγμές, οι παίκτες της είναι λαϊκοί ήρωες, θα μείνουν για πάντα στο πάνθεον της ιστορίας της.
Διότι η χαρά -ακόμα και η ποδοσφαιρική- πρέπει να είναι για όλους, όχι προνόμιο λίγων...
