Αν ήμουν νομοθέτης, μπορεί και να καταργούσα εντελώς το πέναλτι ή τέλος πάντων να έκανα πολύ πολύ δύσκολο τον καταλογισμό τους.
Αν ήμουν διαιτητής, δεδομένα, δεν θα έδινα ούτε τα μισά πέναλτι που σφυρίζονται στα ελληνικά γήπεδα.
Παραμένω, όμως, ένας ταπεινός δημοσιογράφος που μεγάλωσε σε μία ποδοσφαιρική κοινωνία, η οποία επιβραβεύει με ένα θερμό χειροκρότημα και μία παραδοχή ποδοσφαιρικής ευφυίας, αυτόν που... κέρδισε την επαφή.
Αυτόν που... κέρδισε την παράβαση.
Μία κοινωνία που γαλουχήθηκε και ανατράφηκε με την φωτογραφική φράση: «εγώ έπεσα. Εσύ γιατί να το δώσεις;».
Ως επαγγελματίας... διεθνατζής για πάνω από δυο δεκαετίες το υπογράφω και με τα δύο χέρια: πουθενά αλλού στον κόσμο δεν υπάρχει αυτή η στρέβλωση.
Πουθενά αλλού δεν είναι... μάγκας, αυτός που ψάχνει την επαφή για να πέσει.
Μάγκας είναι αυτός που παλεύει και στέκεται όρθιος για να τελειώσει την φάση, ακόμα κι όταν μετά από επαφή θα μπορούσε να πέσει.
Η δημιουργική ασάφεια στους ποδοσφαιρικούς κανονισμούς, το τι είναι και το τι δεν είναι παράβαση αποτυπώνεται στην ποικιλία απόψεων των τηλεκριτικών διαιτησίας, που άλλοτε με το γράμμα και άλλοτε με το πνεύμα του κανονισμού δημιουργούν εικονικές πραγματικότητες και στήνουν τηλε-δίκες, διαφωνώντας με στόμφο για τις ίδιες φάσεις.
Ο ίδιος ο νομοθέτης, η ίδια η άρχουσα αρχή του ποδοσφαίρου ποτέ δεν βρήκε τρόπο να εξαφανίσει τις σκιές, τις γκρίζες ζώνες, τα σπόρια. Ούτε καν και με την χρήση του VAR και της προηγμένες τεχνολογίας.
Ίσως και να μην θέλει κιόλας. Η εμπορικότητα του αθλήματος, η οικονομική σταθερότητα του οικοδομήματος βασίζεται στα μεγάλα brand, στις επιτυχίες και όχι στις αποτυχίες τους.
Οι εκπλήξεις είναι πάντα αλατοπίπερο, αλλά το πολύ, κάνει το φαγητό να μην τρώγεται.
Ξεφύγαμε.
Σε ένα άθλημα χαμηλού σκορ, όπως το ποδόσφαιρο, το πέναλτι με πιθανότητα ευστοχίας γύρω στο 75% είναι η πιο game-changer παράβαση που μπορεί να υποδείξει ένας διαιτητής σχεδόν σε οποιοδήποτε ομαδικό άθλημα.
Η δύναμη που του παρέχεται είναι εξωφρενικά μεγάλη.
Γι' αυτό και το πέναλτι θα έπρεπε να είναι -όχι απλά να αποκαλείται- "εσχάτη των ποινών".
Επί του πρακτέου τώρα.
Ήταν πέναλτι η "ανατροπή" του Ντεσπόντοφ στο Περιστέρι;
Όχι!
Ήταν θέατρο του Ντεσπόντοφ στο Περιστέρι που να δικαιολογεί την κίτρινη κάρτα;
Πάλι, όχι!
Ο Βούλγαρος δεν έκανε, παρά αυτό που βλέπουμε, αυτό που βλέπει κι εκείνος, σχεδόν κάθε εβδομάδα στα ελληνικά γήπεδα.
Πήγε να πάρει την επαφή. Πήγε να δικαιολογήσει την πτώση του και να στοιχειοθετήσει παράβαση.
Το έχουμε δει να δίνεται. Όχι, μία και δύο. Πάμπολλες φορές.
Στην Ελλάδα και σε επαφές εντός περιοχής έχουμε δει άπειρες φορές να αναιρούνται οι νόμοι της φυσικής και να καταλογίζονται πέναλτι σε περιπτώσεις που οι επαφές προκαλούν αφύσικες πτώσεις.
Πριν από δύο εβδομάδες, ο Ελ-Κααμπί πήρε πέναλτι με τον Ατρόμητο, κάνοντας μία γενναία βουτιά προς τα δεξιά, σε ένα πιάσιμο φανέλας που αν ήταν τράβηγμα ικανό για να τον ρίξει, θα έπρεπε να τον στείλει να πέσει στην αντίθετη κατεύθυνση.
Έχουμε δει παραβάσεις που δίνονται να ξεπλένονται με την φράση "βλέπουμε εδώ την επαφή" ή με φανταστικά δυναμόμετρα. Τα τηλεοπτικά πέναλτι μέσω VAR έκαναν την κατάσταση ακόμα πιο στρεβλή για το όριο του επιτρεπτού.
Η φάση στο Περιστέρι μακάρι να είναι διδακτικό μάθημα για πολλούς.
Ένα μάθημα για τους παίκτες κάθε ομάδας. Η προσπάθεια να εκμαιεύσουν επαφή δεν είναι όμορφη, πρώτιστα για τους ίδιους.
Ένα μάθημα για τους διαιτητές. Όταν πιστεύουν στην απόφαση τους, που προκύπτει από την εξέταση της φάσης σε πραγματικό χρόνο, με πραγματική εικόνα και ήχο, δεν είναι ντροπή να εμμένουν σε αυτή κι ας διαφωνεί το VAR.
Ένα μάθημα για τους VARίστες. Οφείλουν να παρεμβαίνουν μόνο όταν υπάρχει clear and obvious (καθαρό και ξεκάθαρο) λάθος, όχι όταν υπάρχει υποψία λάθους.
Κι ένα μάθημα για όλους εμάς. Τα πολλά καταλογισμένα πέναλτι είναι μία σαφής ένδειξη κακής ποιότητας ποδοσφαίρου / παραποδοσφαίρου.
Το δείχνουν όλες οι στατιστικές μελέτες. Λιγότερα πέναλτι, σημαίνει σχεδόν αυτόματα και υψηλότερο επίπεδο: Αγγλία, Γερμανία, Ολλανδία, Σκανδιναβίες είναι ουραγοί στις λίστες με την συχνότητα καταλογισμένων πέναλτι.
Εκεί κανείς δεν τολμά να πέσει, να εκμαιεύσει σφύριγμα ή να ψάξει επαφή, διότι ξέρει ότι θα εισπράξει τίποτα, παρά μόνο χλεύη.
Κι εκεί ως ποδοσφαιρικό κοινό, είμαστε ακόμα έτη φωτός πίσω...
