Ο αρχηγός της ομάδας Αϊτόρ Εσνάολα έδινε το έναυσμα για το τελετουργικό πριν από κάθε παιχνίδι, που έμοιαζε με έναν πολεμικό χορό πριν από την μάχη. Οι παίκτες γίνονταν μία αγκαλιά άρχιζαν να ξελαρυγγιάζονται, φωνάζοντας όσο πιο δυνατά μπορούσαν την ιαχή: «Aupa, Antiguiko, Αupa»!
Η συνοικιακή ομάδα του Σαν Σεμπαστιάν, συνειδητά ήθελε να απέχει από οτιδήποτε επαγγελματικό. Η Αντιγουόκο δεν είχε και δεν έχει πρώτη ομάδα, η ποδοσφαιρική διαδρομή των παικτών της σταματά στην ομάδα Κ-19. Από εκεί και μετά πρέπει να ανοίξουν μόνοι τα φτερά τους για να βρουν άλλη ομάδα, να αφοσιωθούν στις σπουδές τους ή να ξεκινήσουν την επαγγελματική τους δράση κάπου αλλού.
Η ομάδα Κ12 της Αντιγουόκο είχε αρχίσει ήδη να ακούγεται έξω από τα στενά σύνορα του Σαν Σεμπαστιάν, αλλά και έξω από την χώρα των Βάσκων. Υπήρχαν τρεις βασικοί λόγοι για αυτό. Η ταυτόχρονη συνύπαρξη του Τσάμπι Αλόνσο, του Άντονι Ιραόλα, αλλά και της… συνοικίας το αστέρι.
Ο Μίκελ Αρτέτα ήταν ένα χρόνο μικρότερος, μα δεν υπήρχε λόγος να ταλαιπωρείται, παίζοντας με συνομήλικους. Διότι, δεν έμοιαζε με ένα παιδί, όπως όλα τα άλλα.
Οι ακαδημαϊκές του επιδόσεις έδειχναν ένα λαμπερό και κοφτερό μυαλό. Ίσως ήταν γονιδιακό. Η μητέρα του ήταν καθηγήτρια πανεπιστημίου και ο πατέρας του ήταν διευθυντής το τμήμα μάρκετινγκ γνωστής ισπανικής τράπεζας, που φημίζεται για τις καινοτόμες τεχνολογικά ιδέες της.
Μα, πάνω από όλα ήταν ένα παιδί με απίστευτες αθλητικές επιδόσεις, ένα έμφυτο ταλέντο, με ανταγωνιστικό πνεύμα που δεν ήθελε να χάνει πουθενά.
Όπως όλοι οι ντόπιοι έμαθε μαζί με το περπάτημα την βάσκικη πελότα, ένα είδος σκουός, αλλά χωρίς ρακέτα, ένα άθλημα που κάνει τις παλάμες να σκληραίνουν και να κοκκινίζουν.
Είχε ένα έμφυτο χάρισμα στο πινγκ-πονγκ και μέχρι τα 13 του ήταν γραμμένος στο Real Tennis Club του Σαν Σεμπαστιάν, που έχει βγάλει παίκτες που έφτασαν μέχρι την πρώτη εκατοντάδα του παγκόσμιου ranking.
Δεν είχε το ταλέντο για να γίνει ο επόμενος Ράφα Ναδάλ ή Αλκαράθ, μα είχε εκπληκτική τεχνική, υπομονή, διάβασμα του παιχνιδιού και έναν ασύλληπτο εγωισμό που τον έκανε να μην παρατάει καμία φάση.
Μα, πάνω από όλα, ήταν ένα χαρισματικό ποδοσφαιρικό ταλέντο, που έβλεπε και έκανε πράγματα που δεν μπορούσαν να δουν ούτε οι μεγάλοι: «Ο Μίκελ ήταν προπονητής από 12 ετών. Μας καθοδηγούσε μέσα στο γήπεδο, που πρέπει να βρισκόμαστε. Προέβλεπε τι θα γίνει και έβρισκε γωνίες πάσες που μας έμοιαζαν αδύνατες», θυμάται ο Γιόσου Κουέστα, ένα από τα πρώτα στενά φιλαράκια του.
Όλοι τους θυμούνται ένα ιστορικό παιχνίδι απέναντι στην ομάδα Κ12 της Ρεάλ Σοσιεδάδ. Εκείνοι είχαν λαμπερές στολές, υπέροχες εγκαταστάσεις, φημισμένους προπονητές. Μα, τα παιδιά της Αντιγουόκο είχαν κάτι πολυτιμότερο: ταλέντο. Το ματς έληξε με 5-0 και όλοι θυμούνται ένα σλάλομ του Μίκελ Αρτέτα, ο οποίος ξεκίνησε από το κέντρο του γηπέδου, πέρασε έξι παίκτες και σε κενή εστία πρόσφερε το γκολ σε έναν συμπαίκτη του.
Η Αντιγουόκο τερμάτισε μπροστά μπροστά από την Αθλέτικ Μπιλμπάο και την Ρεάλ Σοσιεδάδ, άρχισε να παίζει σε διεθνή τουρνουά και η φήμη αυτής της παρέας άρχισε να εξαπλώνεται πια παντού.
Ο Μίκελ Γιάνγκουας ήταν ο στράικερ εκείνης της ομάδας. Ψηλόλιγνος, σχετικά άτεχνος, αλλά γκολτζής. Ακριβώς το αντίθετο δηλαδή από τον μικρόσωμο, εγκεφαλικό, τεχνίτη και αλτρουιστή Μίκελ.
Τα λαγωνικά από το Μπιλμπάο τους έπεισαν ότι το μέλλον τους ήταν στις ακαδημίες της Αθλέτικ: «Για περίπου ένα χρόνο, μετά το σχολείο, έτρωγα κάθε μεσημέρι στο σπίτι του Μίκελ. Μας μαγείρευε η μητέρα του και μετά η Μπιλμπάο, μας έστελνε ταξί για να μας παραλάβει, ώστε να πάμε για προπόνηση. Το κάναμε αυτό τέσσερις φορές στην εβδομάδα, γυρνούσαμε στο σπίτι σχεδόν στα μεσάνυχτα. Είχαμε έναν φανταστικό προπονητή εκεί. Λεγόταν… Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, ο οποίος ήταν πολύ κοντά στους παίκτες»!
Μόνο που αυτή η σχέση δεν κράτησε για πολύ: «Είχαμε φτάσει στον Απρίλιο και κανείς μας δεν είχε υπογράψει τίποτα με την Μπιλμπάο. Μας επέλεξαν σε μία μικτή ομάδα της επαρχίας Γιπούθκοα για να παίξουμε σε ένα τουρνουά, που είχε μέσα την Ρεάλ Μαδρίτης και την Μπαρτσελόνα. Εκεί τα πράγματα πήραν άλλη τροπή».
Ο Ντιέγκο Άλβαρες, παλιός στράικερ της Ρεάλ Σοσιεδάδ στα 80’s ήταν αυτός που έκανε το κονέ με τους Καταλανούς. Αυτός κανόνισε να δοκιμαστούν στην Masia, ο γιος του Γιον, ο Γιάνγκουας και ο μικρότερός όλων, ο Μίκελ Αρτέτα.
Τους κράτησαν και τους τρεις!
Κάπως έτσι ο δεσμός που πήγε να δημιουργηθεί στο Μπιλμπάο ανάμεσα στον νεαρό τότε Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ και τον 14χρονο Μίκελ Αρτέτα κόπηκε βίαια -ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του.
Ο Αρτέτα, ένα εξωστρεφές και κοινωνικό παιδί ήταν ο μόνος από την παρέα της Αντιγουόκο που άντεξε στην Βαρκελώνη. Οι υπόλοιποι άντεξαν μόλις μία χρονιά, η νοσταλγία για το σπιτικό αποδείχθηκε μεγαλύτερη από την επιθυμία τους να παίξουν ποδόσφαιρο.
Εκείνη η φουρνιά της Αντιγουόκο διατηρεί ακόμα ένα γκρουπ στο WhatsApp, που αποκαλείται Legends. Από την μεταγραφή 12 εκατομμυρίων του Αρτέτα στην Ρέιντζερς, η Αντιγουόκο πήρε ως τροφεία το εξωφρενικό για την εποχή ποσό των 600.000 ευρώ. Τα επένδυσε όλα σε υποδομές και πολύ σύντομα έγινε μία από τις κορυφαίες και πιο ελκυστικές ποδοσφαιρικές σχολές σε όλη την Ισπανία.
Εκείνη η τριάδα της Αντιγουόκο, μεσουρανεί σήμερα στους κορυφαίους προπονητικούς πάγκους. Ο Τσάμπι Αλόνσο βρίσκεται πια στην Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Μίκελ Αρτέτα έχει στεριώσει στην Άρσεναλ. Ο Άντονι Ιραόλα αφήνει το δικό του αποτύπωμα στην Μπόρνμουθ.
Μα, δεν είναι οι μόνοι από την γύρω περιοχή που έφτασαν σε πάγκους κορυφαίων ευρωπαϊκών ομάδων. Ο Ουνάι Έμερι γεννήθηκε στις ακτές της Ονταρίμπια, ο Ζουλέν Λοπετέγκι στο Αστεάσου και ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ γεννήθηκε στο Σαλντίβαρ, όλοι τους σε μία ακτίνα 50 χιλιομέτρων. Και οι τρεις τους κατέκτησαν τουλάχιστον έναν ευρωπαϊκό τίτλο, παρότι γεννήθηκαν στην μικρότερη από τις 50 επαρχίες της ισπανικής επικράτειας, με έκταση περίπου όσο ο νομός Φλώρινας ή ο νομός Ευρυτανίας.
Από εκείνη την συνύπαρξη στις ακαδημίες της Λεθάμα στο Μπιλμπάο πριν από 30 χρόνια, οι δύο τους δεν βρέθηκαν ποτέ και πουθενά στο ίδιο ποδοσφαιρικό γήπεδο. Με εξαίρεση ένα εξάμηνο την σεζόν 2014-15, ο Μίκελ Αρτέτα έζησε όλη του την ζωή στην ξενιτιά. Με εξαίρεση τον Ολυμπιακό, ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ πέρασε το δικό του βιος εντός συνόρων.
Στην μεταξύ τους κόντρα στο Emirates απεικονίζεται η μάχη ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Το παραδοσιακό και το μοντέρνο. Μοιάζει με ένα χάσμα γενεών, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Στην βασκική κουλτούρα, υπάρχουν μόνο συνεχιστές ενός ιστορικού φορτίου που δεν αλλοιώνεται ακόμα κι αν χρειαστεί να ζήσεις μακριά από τα δύσβατα και σκληρά εδάφη τη χώρας των Βάσκων.
Πηγές: Telegraph, New York Times, Diario Vasco, Diario de Gipuzcoa
