«Πρέπει να γίνει το σουτ, δε γίνεται το σουτ, χάνεται ο έλεγχος είναι ο Μόντερο εκεί…Κόβει εντυπωσιακά ο Βράνκοβιτς! Έχουν ακόμη 4 δεύτερα οι παίκτες της Μπαρτσελόνα, ο Γκαλιλέα ελέγχει…2,1 χάνεται ο έλεγχος. Λήγει το παιχνίδι! Ο Παναθηναϊκός είναι Πρωταθλητής Ευρώπης, κυρίες και κύριοι…». Θεέ μου τι ζήσαμε; «Που πας παιδί μου, δεν θα δεις την απονομή μας;», «Τρέχω στην Ομόνοια, θα τρελαθώ». Πού μυαλό για απονομές, πού μυαλό για μεταφορικό μέσο. Η Λεωφόρος Αλεξάνδρας μοιάζει με το πιο γρήγορο ταρτάν στίβου. Τι είναι εξάλλου να τρέξεις 3 χιλιόμετρα μέχρι το Πεδίον του Άρεως και άλλο 1,5 από εκεί μέχρι την Ομόνοια; Άλλωστε, η πλατεία είχε γίνει το σημείο συνάθροισης όλων των Παναθηναϊκών εκείνες τις τρελές ημέρες του 1996. Έφευγες, για παράδειγμα, από το γήπεδο (Παναθηναϊκός – ΑΕΚ 1-0 με το ψαράκι του Μπορέλι) και έλεγες «θα τα πούμε στην Ομόνοια».
Η στιγμή, η αδρεναλίνη, η συγκίνηση, το συναίσθημα εκείνης της ημέρας δεν θα σβήσει ποτέ από τη μνήμη όλων των Παναθηναϊκών. Η έκρηξη χαράς, τα δάκρυα και η περηφάνια θα μας συντροφεύουν για μια ζωή. Μέχρι να κλείσεις τα μάτια θα θυμάσαι τούτες τις χαρές. Ε και η πρώτη πάντα είναι η πιο ξεχωριστή. Στις 11 Απριλίου του 1996 άλλαξαν τα πάντα. Αν το Ευρωμπάσκετ του 1987 άλλαξε το ελληνικό μπάσκετ σε εθνικό επίπεδο, το 1ο Ευρωπαϊκό του 1996 άλλαξε τα πάντα σε συλλογικό. Ο Παναθηναϊκός εκείνη τη νύχτα σήκωσε στις πλάτες του ένα έθνος και εκτόξευσε στα ουράνια τα εκατομμύρια των φίλων του, βάζοντας την Ελλάδα στο κάδρο των κορυφαίων της γηραιάς ηπείρου.
Η Ελλάδα ζούσε για μια δεκαετία σχεδόν με ένα μεγάλο ταμπού σε επίπεδο Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Ο Άρης έφτανε με αξιώσεις αλλά δε μπορούσε να κάνει το έξτρα βήμα με τον Γιάννη Ιωαννίδη στον πάγκο, ο Ολυμπιακός τον ακολούθησε αλλά πάλι ο «ξανθός» έβλεπε τη λάθος πλευρά του νομίσματος. Έπρεπε, λοιπόν, να ανοίξει ο δρόμος για να φτάσει ο Παναθηναϊκός στο μεγάλο τελικό ώστε να σπάσει τα …δεσμά και να αλλάξει την ιστορία. Το όνειρο του Παύλου Γιαννακόπουλου και της οικογένειάς του έγινε πραγματικότητα και κάπως έτσι άνοιξε η χρυσή βίβλος μιας μοναδικής δυναστείας στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού. Μιας ομάδας που κατέχει ένα μοναδικό ευρωπαϊκό ρεκόρ με 24 χρόνια συνεχόμενων τίτλων, μιας ομάδας που η Ευρωλίγκα ανακήρυξε ως την πιο πετυχημένη του αιώνα.
Ακολούθησαν μεγάλες στιγμές, ακολούθησαν θρίαμβοι, ωστόσο, εκείνη η βραδιά ήταν η βραδιά της ζωής μας. Ήταν αυτό που γυρνάς τον χρόνο πίσω και ανατριχιάζεις, βουρκώνεις και ταξιδεύεις στις στιγμές. Είναι η στιγμή που έβαλε μια τεράστια σφραγίδα στην καρδιά όλων. Είναι αυτό που δε μπορείς να φανταστείς, αν δεν το ζεις. Ο Παναθηναϊκός ήταν ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ. Και όπως έγραψε ένας ακραιφνής Παναθηναϊκός και φίλος, ο Λευτέρης: «τότε που το ένα φαινόταν ακατόρθωτο και τώρα τα έξι μοιάζουν …λίγα».
ΥΓ: Πέρασαν 24 χρόνια και ακόμη σε πιάνουν τα ζουμιά…Πως είναι δυνατόν; Και όμως είναι…
