Μια ηρωική πρόκριση τέτοιου είδους αξίζει να αναδεικνύει και τον ήρωα της... Η τελευταία αγωνιστική της Ευρωλίγκας ήταν όλο αυτό που εξέφρασε ο Παναθηναϊκός στο παρκέ σε όλη τη διάρκεια της φετινής χρονιάς. Κι αυτό που εισέπραξε το μεγαλύτερο χειροκρότημα ήταν κι αυτός που το άξιζε περισσότερο από κάθε άλλον.
Ο Καλάθης το παλεύει καιρό το τριπλ νταμπλ. Σχεδόν σε κάθε ματς το πήγαινε απ' έξω - απ' εξω. Αλλοτε το έχανε για ένα ριμπάουντ, άλλοτε για ένα καλάθι, άλλοτε για δύο ασίστ. Αυτό που έκανε απέναντι στην Μπούντουσνοστ ήταν αυτό που του άρμοζε σε μια εκπληκτική κανονική περίοδο. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Καλάθης είναι ο MVP της κανονικής περιόδου. Δεν υπάρχει άλλος παίκτης στη διοργάνωση που να έχει τόση παρεμβατικότητα στο παιχνίδι μιας ομάδας. Αν υπάρχει ακόμη η φράση «ομάδα του ενός», ο Καλάθης αντιπροσωπεύει απόλυτα αυτόν τον έναν.
Την αποθέωση που γνώρισε ο Νικ από τον κόσμο, την άξιζε. Την άξιζε γιατί πήρε από το χεράκι τον Παναθηναϊκό και τον έφτασε στην 8άδα, κάτι που πριν από δύο μήνες έμοιαζε με άπιαστο όνειρο. Ακόμη και τώρα δεν μπορώ να φανταστώ πως προκρίθηκε μια ομάδα που έχει το χειρότερο ποσοστό στο τρίποντο και στις βολές. Ακόμη και τώρα δεν μπορώ να φανταστώ πως μια ομάδα με τόσο άσχημα ποσοστά καταφέρνει να προκριθεί, ξεπερνώντας τον εαυτό της το τελευταίο διάστημα.
Ο φετινός Παναθηναϊκός με την πορεία που είχε επί πέντε μήνες, πέτυχε έναν άθλο μ' αυτή την πρόκριση. Ας βγάλουμε από το μυαλό μας ποιος είναι ο Παναθηναϊκός, ας αφήσουμε τα... ηρωικά ο Παναθηναϊκός πρέπει πάντα να πρωταγωνιστεί κι ας δούμε ρεαλιστικά το πού βρισκόταν αυτή η ομάδα πριν από δύο μήνες. Να δούμε τι μπάσκετ έπαιζε, τι ήθελε να κάνει μέσα στο γήπεδο και στο κάτω - κάτω πόσο ομάδα φαινόταν όλο αυτό το διάστημα.
Η ολική μεταμόρφωση του Παναθηναϊκό έχει την σφραγίδα του Πιτίνο και την υπογραφή του Καλάθη. Ο πρώτος γιατί απλούστατα κατάφερε να οδηγήσει στην πρόκριση μια ομάδα με χαρακτηριστικά που λείπουν από τους «πράσινους» και ο ίδιος τα θεωρεί βασικά συστατικά μιας επιτυχίας. Κατάφερε με την εμπειρία του να διαχειριστεί τις αδυναμίες, να τις κρύψει κάτω από το χαλάκι και να αναδείξει πλεονεκτήματα που ο Πασκουάλ τα έψαχνε, αλλά για διάφορους λόγους δεν μπόρεσε να τα βρει. Ο δεύτερος (Καλάθης) γιατί απλούστατα έμοιαζε με Διαμαντίδης σε όλη τη διάρκεια της σεζόν.
Στον προημιτελικό πλέον υπάρχει ξεκάθαρο φαβορί. Η Ρεάλ κρατά την τύχη στα χέρια της απέναντι στον Παναθηναϊκό. Μ' ένα και μόνο αλλά... Οι «πράσινοι» ξέρουν τι τους περιμένει, η Ρεάλ όχι. Ποιος μπορεί να υποτιμήσει ή να υπερκτιμήσει τον φετινό Παναθηναϊκό; Ικανός για το καλό, ικανός για το χειρότερο...
Εδώ που έφτασαν τα πράγματα, ο Πιτίνο και οι παίκτες του ήξεραν πού θα πέσουν. Θα ήταν η Ρεάλ, θα ήταν η ΤΣΣΚΑ; Οποιος κι αν ήταν τα πράγματα ήταν δεδομένα: Η ελληνική ομάδα ξεκινούσε ως αουτσάιντερ. Από την άλλη ποιος εκ των δύο θα διέλεγε για αντίπαλο τον Παναθηναϊκό; Εκτιμώ κανείς. Οχι επειδή οι «πράσινοι» είναι καλύτεροι, αλλά επειδή ουδείς γνωρίζει τι μπορούν να παρουσιάσουν στο παρκέ...
