Το ταξίδι της Εθνικής Ανδρών στο 40ό Ευρωμπάσκετ ολοκληρώθηκε με αποκλεισμό. Όπως συνέβη το 2011, το 2013 και το 2015. Και είναι λογικό, ένα τέτοιο φινάλε να προκαλεί απογοήτευση. Αν προσθέσουμε τα δύο Προολυμπιακά Τουρνουά (2012, 2016) και τα δύο Παγκόσμια Κύπελλα (2010, 2014), μας κάνουν οκτώ σερί διοργανώσεις, στις οποίες η Επίσημη Αγαπημένη -και αυτός ο χαρακτηρισμός είναι αδιαπραγμάτευτος- δεν κατάφερε να φτάσει ψηλά ή να εκπληρώσει τον στόχο της πρόκρισης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου και του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Στην Κωνσταντινούπολη, η ομάδα που ανέλαβε να καθοδηγήσει την τελευταία στιγμή (στις 27 Ιουνίου) ο Κώστας Μίσσας, απέδειξε εντός και εκτός παρκέ ότι είχε αφήσει στο Ελσίνκι τις όποιες δυσλειτουργίες και αφού κατάφερε να συσπειρωθεί θυσιάζοντας το εγώ στον βωμό του εμείς, όχι μόνο κοίταξε στα μάτια, αλλά ισοπέδωσε την φιναλίστ των δύο προηγούμενων Ευρωμπάσκετ Λιθουανία και κόντεψε να αποκλείσει την ισχυρή Ρωσία του Αλεξέι Σβεντ. Προδόθηκε, όμως, από τη στρατηγική της και αυτό το καταθέτω ξεκάθαρα, με τον προσήκοντα σεβασμό που τρέφω προς τον «Στρατηγό»
Το συρρικνωμένο rotation έκανε μπαμ από μακριά μαρτυρώντας ότι στην εξέλιξη του προημιτελικού θα προκαλούσε προβλήματα ασφυξίας στους πέντε πρωταγωνιστές και ειδικά σε αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις στη δημιουργία και την εκτέλεση. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η εξήγηση των προπονητών, τόσο του Μίσσα όσο και του Θανάση Σκουρτόπουλου, που υποστήριξαν ότι «τα παιδιά είχαν τρεις μέρες να ξεκουραστούν, συνεπώς δεν πρέπει να έπαιξε ρόλο η έλλειψη ενέργειας στο τέλος», δεν ήταν καθόλου πειστική. Δεν το λέμε μόνο εμείς, αλλά οι ειδικοί, που έχουν ξοδέψει αμέτρητες ώρες για τη συντήρηση και αποκατάσταση των αθλητών.
Σύμφωνα, λοιπόν, με την έρευνα, ένας καλογυμνασμένος αθλητής, π.χ. ο Νικ Καλάθης ή ο Γιώργος Πρίντεζης, μπορούν να αποδώσουν στο 100% για 4-5 λεπτά, τα οποία σε ειδικές περιπτώσεις μπορεί να γίνουν οκτώ, εφόσον έχουν μεσολαβήσει ελεύθερες βολές και τάιμ άουτ. Εάν υπερβούν αυτό το χρονικό φράγμα, θα αρχίσουν να υποπίπτουν σε τεχνικοτακτικά λάθη. Τι σημαίνει αυτό; Ότι πρώτον δεν θα έχουν το καθαρό μυαλό να αποφασίσουν τις κρίσιμες στιγμές. Και δεύτερον, θα αναγκαστούν να «κλέψουν» σε μια άμυνα ή στη διεκδίκηση ενός ριμπάουντ.
Όσο για την αποκατάσταση των μυών στους καλά γυμνασμένους -το τονίζω- παίκτες, το διάστημα που απαιτείται είναι δύο λεπτά καθαρού χρόνου. Μετά μπορεί να επιστρέψει στο παρκέ και να αποδώσει στο μάξιμουμ όπως πριν. Επίσης, δεν μπορεί να ευσταθεί το επιχείρημα ότι κάποιοι σταρ του παρελθόντος έπαιζαν επί σαράντα λεπτά και αυτό φαίνεται από τις ταχύτητες στο μπάσκετ, όσο ακόμη η επίθεση διαρκούσε 30’’ και οι παίκτες περνούσαν το κέντρο περπατώντας. Το μπάσκετ έχει αλλάξει εν έτει 2017 και εν πολλοίς η εξάντληση των βασικών ήταν ο βασικός λόγος της ήττας.
Αν γινόταν καλύτερο rotation, δεν υπήρχε περίπτωση να χάσει η Εθνική, με τέτοια αποφασιστικότητα και συγκέντρωση. Αυτό, όμως, το θίξαμε και το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Η Εθνική επιστρέφει στη βάση της χάνοντας μια χρυσή ευκαιρία να διεκδικήσει ένα μετάλλιο έπειτα από οκτώ χρόνια. Το θέμα είναι τι γίνεται από εδώ και στο εξής. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η Εθνική θα υποχρεωθεί από το καλαντάρι της FIBA να μπει στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου σε 70 μέρες, είναι επιβεβλημένο από την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης να καταλήξει γρήγορα στον προπονητή, που θα την οδηγήσει στα «παράθυρα».
Μελέτησα προσεκτικά το πρόγραμμα και καταλήγω σε μια απαισιόδοξη διαπίστωση. Η αποστολή της Εθνικής δεν θα είναι καθόλου εύκολη, αν τελικά δεν αγωνιστούν οι παίκτες της Euroleague. Αν συμβεί αυτό, στα πρώτα τέσσερα ματς (24 και 27 Νοεμβρίου 2017 με Μεγάλη Βρετανία εκτός και με Ισραήλ εντός έδρας έδρας, 22 και 25 Φεβρουαρίου 2018 με Εσθονία και Μεγάλη Βρετανία εντός έδρας), η Εθνική θα εμφανιστεί με ικανούς μεν, αλλά δευτεροκλασάτους παίκτες, και θα μπορέσει να χρησιμοποιήσει τους σταρ του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, καθώς και τον Γιάννη Αντετοκούνμπο (και τα άλλα παιδιά του ΝΒΑ) μόνο στους δύο τελευταίους αγώνες: στις 29 Ιουνίου και στις 2 Ιουλίου 2018 στο Ισραήλ και την Εσθονία αντίστοιχα.
Εν μέσω του πολέμου FIBA - Euroleague, αρκετές Εθνικές Ομάδες θα κινδυνεύσουν με αποκλεισμό από την επόμενη σπουδαία διοργάνωση (Παγκόσμιο Κύπελλο στην Κίνα το 2019) και δεν αποκλείεται η Εθνική μας να είναι μια από αυτές. Θα σας αποκαλύψω το νόημα -και όχι τις ακριβείς λέξεις- στην πρόσφατη συνάντηση που είχαν οι έλληνες δημοσιογράφοι με τον Υπεύθυνο Επικοινωνίας της FIBA, όταν του επισημάναμε ότι εξαιτίας των «παραθύρων» ενδέχεται η Ελλάδα να κινδυνεύσει π.χ. από την Εσθονία. Η απάντησή του ούτε λίγο ούτε πολύ ήταν «πρόβλημά σας. Θα αποκλειστείτε μια φορά και την επόμενη θα αναγκαστείτε να χρησιμοποιήσετε τους σταρ της Ευρωλίγκας για να προκριθείτε». Ας είμαστε, λοιπόν, προετοιμασμένοι για όλα. Ακόμη και για εποχές, στις οποίες θα νοσταλγούμε τη συμμετοχή και μια όγδοη θέση στο Ευρωμπάσκετ. Μακάρι να μην φτάσουμε εκεί…
