Από το 1988, όταν καθιερώθηκε το format του φάιναλ φορ, η εμπειρία και η εξοικείωση με την πίεση των δύο αγώνων σε τρεις ημέρες έχουν αποδειχθεί καθοριστικοί παράγοντες, διαμορφώνοντας μια πραγματικότητα που δύσκολα αμφισβητείται.
Η μοναδική εξαίρεση στο συγκεκριμένο μοτίβο παραμένει η Ζαλγκίρις Κάουνας, η οποία το 1999 κατέκτησε τη EuroLeague στην πρώτη της συμμετοχή σε φάιναλ φορ, γράφοντας μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Έκτοτε, καμία άλλη ομάδα δεν έχει καταφέρει να επαναλάβει αυτό το επίτευγμα, παρά τις κατά καιρούς εντυπωσιακές πορείες νεοεισερχόμενων στο συγκεκριμένο στάδιο.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν ομάδες που έφτασαν για πρώτη φορά στο φάιναλ φορ, αλλά δεν μπόρεσαν να μετατρέψουν την επιτυχία της πρόκρισης σε τίτλο. Η Φενερμπαχτσέ το 2016, στην παρθενική της παρουσία στην τελική τετράδα, έφτασε μέχρι τον τελικό, όπου ηττήθηκε από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, σε μια από τις πιο ανταγωνιστικές διοργανώσεις των τελευταίων ετών. Αντίστοιχα, η Μονακό το 2023, επίσης πρωτοεμφανιζόμενη σε αυτό το επίπεδο, δεν κατάφερε να διεκδικήσει τον τίτλο, γνωρίζοντας την ήττα στον ημιτελικό και στη συνέχεια στον αγώνα κατάταξης.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η πορεία της Λοκομοτίβ Κούμπαν το 2016, η οποία έφτασε για πρώτη φορά στο φάιναλ φορ της EuroLeague και ολοκλήρωσε τη διοργάνωση στην τρίτη θέση, επικρατώντας στον μικρό τελικό της Μπασκόνια (τότε ονομαζόταν Λαμποράλ Κούτσα). Στον πάγκο της ρωσικής ομάδας βρισκόταν ο Γιώργος Μπαρτζώκας, ο οποίος οδήγησε τη Λοκομοτίβ σε μία από τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές επιτυχίες της ιστορίας της, μέσα από ένα σύνολο που στηρίχθηκε στην αμυντική συνοχή και στη σταθερότητα σε υψηλό επίπεδο πίεσης.
Η συνολική εικόνα που προκύπτει από την ιστορία της διοργάνωσης είναι σαφής: Οι ομάδες που εμφανίζονται για πρώτη φορά στο φάιναλ φορ συναντούν ένα περιβάλλον διαφορετικής έντασης, όπου κάθε κατοχή έχει βαρύνουσα σημασία και η εμπειρία λειτουργεί συχνά ως καθοριστικός παράγοντας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο επιτυχημένοι οργανισμοί της EuroLeague έχουν χτίσει τη διαχρονική τους παρουσία μέσα από επαναλαμβανόμενες συμμετοχές στο συγκεκριμένο στάδιο.
Μέσα σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο, η Βαλένθια καλείται να δοκιμάσει τις αντοχές της απέναντι όχι μόνο στους αντιπάλους της, αλλά και σε μια παράδοση που δείχνει πως το φάιναλ φορ δεν συγχωρεί την απειρία. Το αν θα αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα ή θα προστεθεί στη μακρά λίστα των ομάδων που έφτασαν κοντά αλλά δεν ολοκλήρωσαν την υπέρβαση, θα φανεί στο παρκέ.
